Wiewie en de botscan...

Zo, na wekenlang naar de kinesist te gaan blijkt toch dat een klein stukje van mijn ruggewervel blijft zorgen voor wat pijn/blokkage, en ze hebben er met drie proberen aan forceren maar het lukte niet.  Die wervels zitten precies muurvast ten opzichte van mekaar.  Een fotootje was aangewezen, maar toen ik bij mijn huisarts langsging vond hij een botscan een beter idee.  En ik spreek mijn dokter nooit tegen... :-)
Ik heb me dus 'k weet niet hoe lang op voorhand zenuwachtig gemaakt, vooral voor het deel van die inspuiting.  Ik kon mezelf maar moeilijk geruststellen dat ze zo een speciaal goedje in je lijf spuiten om nadien betere beelden te kunnen maken.  Maar blijkbaar gaat dat nog redelijk snel weer uit je lijf, allee, ik hoop dat dat stuk toch ook waar is.  Ik was al blij dat ik niet zo in een buis moest gaan liggen.  Dat is zo een machine in de vorm van een grote blok ter grote van een tuinhuis met een klein tunnelke in.  Ben ik ooit eens ingemoeten, maar gelukkig voor mijn knie, dus lag ik met mijn kin net uit dat spel.
Ik was al content dat het nu niet in zo een claustrofobische omgeving te doen was... dacht ik...
Het spuitje op zich, daar draai ik mijn hand niet voor om he, een prikske kan ik nog af zunne, maar dat radioactief embleemke vond ik toch niet geruststellend. "nucleaire geneeskunde" klinkt gelijk één of ander proefproject, misschien heb ik te veel naar de X-files gekeken.  Ik mag efkes naar huis dat dat goedje zijn werk kan doen en om 11u moet ik terug in Alma zijn. Schone kliniek trouwens!!
Voila, foto van gelijkaardige machine, voor alle duidelijkheid, dat ben ik niet :-) ik moest naar boven kijken ook trouwens... tssss...

Ik zie dat spel en dat is gelijk maar ne meter breed. met een groot gat in, en er hangen twee grote blokken aan. Ik denk dat ik dus nooit helemaal in dat spel zit he, aja, ofwel hangen mijn benen er uit ofwel ikzelf...  Ik moet op een veel te smal bankje liggen met mijn armen naast mij, maar dat bankje is daar niet op voorzien, dus spannen ze een riemke rond mijn armen zodat die mooi naast mij blijven liggen, en ik krijg een kussentje onder mijn voeten dus lig ik redelijk comfi... "eerst wordt je in de machine geschoven en dan kom je er beetje bij beetje uit, niet verschieten maar de machine komt heel dichtbij" en weg was de verpleger... "WTF???? HELP"" Ik probeer rustig te blijven en doe mijn ogen dicht.  Ineens voel ik mijn adem precies teruggekaatst worden in mijn gezicht, ik open mijn ogen... EN DIE MACHINE STAAT OP 1 CM VAN MIJNE NEUS!!!  Dienen blok die aan de zijkant hing, hangt nu knal boven mijne kop!! Ik lag met mijn voeten in de machine, maar die blokken hadden zich rond mij gehangen dus zat ik toch redelijk claustrofobisch gekneld...ik probeer zo scheef mogelijk te kijken en ik zie de rest van de ruimte dus ik probeer kalm te blijven.  Ik dacht dat ze in één beweging een mammografie gingen doen ook...tsss...  Ik bestudeer dienen bak om mijn gedachten wat te verzetten en ik zie aan de zijkant van die sensorkes die ervoor zorgen dat dat spel je niet plet... er staat een kruis op het witte vlak dat voor mijn neus hangt.  Als ik mijn ogen dichtdoe begin ik de draaien, doe ik mijn ogen open kijk ik scheel door het kruis dat voor mijn ogen staat, dus hou ik één oog open en eentje dicht... Ik hoop maar dat hij niet vraagt om mijn adem in te houden of ik schiet in een hyperventilatiemodus.  Na een paar minuutjes begin het kruisje te zakken, dus weet ik dat ik in de juiste richting beweeg... Mijne neus jeukt en ik kan er niet aan... ik probeer er niet aan te denken.  Toen ik binnenkwam had ik het redelijk warm (angstzweet) dus ben ik in mijn t-shirt onder dat spel gekropen, maar nu begint dat gelijk wel wa fris te worden... Ik zal maar niet roepen dak mijne pull wil aandoen... ikke flinke patiënt.  Ik heb daar redelijk lang ondergelegen een klein uur) maar gelukkig niet heel de tijd met mijn gezicht.  Ne keer ze aan mijn heupen begonnen (breedbeeld hahaha) kwam ik met mijne kop vanonder de machine en ging het wel.  Dan part two, nog eens 20 minuten met mijn armen boven mij uitgestrekt, dat was iets minder. Mijn handen werden ijskoud.  Bij het eerste deel schoof ik horizontaal door de machine, voor het tweede deel blijf ik liggen en draait dienen blok... Eerst hangt hij zo weer superdicht maar ne keer hij begin te kantelen krijg ik weer wat ademruimte en ik zie hem zakken naar de linkerkant, ikke gerust, ik denk, ik ben er toch zeker 180 graden vanaf, tarara... dienen blok zakt aan de linkerkant, en aan de rechterkant zie ik nen anderen blok naar boven komen... fjuuuuw... kalmte "alleen" kan je redden... ja, want je ligt daar helemaal alleen... Als ik diep inademde ging die machine een half centimeterke omhoog omdat ik te dicht kwam denk ik, en als ik uitademde kwam da spel weer dichter... dus probeerde ik dat te vermijden.  Ik heb zo ooit eens gelezen dat een tandarts ne poster van "Waar is Wally" op zijne plafond had gehangen voor de patiënten, terwijl je met je bek openzit kan je nu eenmaal niet vertellen of het schoon weer of gelijk wa... eigenlijk zou dat daar ook wel passen. Om de tijd te doden, of een airke muziek... Op het einde moest ik nog eens volledig door dienen muur voor nog extra beelden van mijn hoofd...
Ik moest mijn ogen toedoen, maar ik vertrouwde het zaakje niet... toch af en toe es snel gepiept of ik daar weer niet gekneld werd... misschien sta ik met mijn ogen open op de foto, hahaha...
Mijn skelet meet 164 cm, en bij de weight watchers heb ik gezegd dat ik 168cm was... oeps, maarja, mijn skelet ee, er hangt nog een hieltje aan en nog wat vel, zenuwen en haar op mijne kop, dus zal het  ik toch wel 166 cm zijn... en die twee cm, tja, die ben ik wss gekrompen ;-)  Tegen woensdag weet ik den uitslag (tja, timing met de paasdagen is niet zo goed) Ik hoop maar dat ik niet denk wat het is...
Zo, het was mijnen eerste keer en hopelijk mijnen laatsten. Hoezo, de normaalste zaak van de wereld?  Voor een broekschijter gelijk mij was dat al een heuse belevenis :-)

Radioactieve groetjes

Wiewie

Parijs-Roubaix

Zo, dat is al even geleden dat ik nog eens op mijn blog-pagina passeerde, maar het ging me de laatste  maanden niet echt voor de wind... Een beetje tegenwind gehad om het in koerstermen te zeggen... Ik had de laatste tijd een beetje te veel moeten demareren en dat in combinatie met slapeloze nachten heeft me genekt.  Ik had nog een spurtje getrokken maar mijn ketting was af... We hebben veel geleerd, o ja... mijne rugzak zit vol met vers geleerde levenslesjes in combo met een paar zware teleurstellingen... Met diene sac à dos (rugzak) fietse kik nu een nieuwe helling op... aja, en we zien wel hoever we geraken...
Vandaag Parijs-Roubaix, een bonne journée pour de wielerliefhebber (Jan) en de enige keer dat ik meewil, alhoewel, zo een Ronde Van Frankrijk vind ik ook nog ca va... Goed weer is een must voor mijn humeur, want mijn humeur staat rechtevenredig met het aantal zonnestraaltjes, dus vandaag was ik in mijn nopjes.  We maken er een daguitstap van en de kinderen kunnen nu voor één keer niet heel de tijd op hun GSM dus dat ik ook un avantage (Aja, Frankrijk)  De bedoeling was om de BBQ mee te doen, drankjes, een koeksken, enz... hamburgers en barbequeworsten met bijbehorende pistolets en piccolo's... "les touristes Box Frigo" Een dekentje, wat stoeltjes, zonnemelk, een parapluutje...
Van zonnemelk en parapluutje geklapt, ik moet dringend leren van mij "egaal" in te wrijven... Ala chance dat ik mij ingewreven had op mijn épaules (schouders) et sur mon façade (gezicht), maar dat heb ik een beetje lomp gedaan, als ik wa schone benen op ne fiets zie passeren ben ik helemaal afgeleid natuurlijk :-) Ik lijk een beetje op ne zebra, comme un zèbre... leve le lotion après soleil... mijn knieën was ik ook vergeten en die doen echt wel zeer... (ge moet daarvoor zou oud geworden zijn)

Zo, den Barbeque geraakt op temperatuur en de broodjes liggen nog in het mooie Waarschoot... tsss... vlees mee ketchup, van een repas equilibré (evenwichtige maaltijd) gesproken, gelukkig nog appeltjes, banaantjes en koekjes mee... Voor mij geen kermiskost, ik had een slaatje gemaakt, aja, ik zit in de herpakkingsfase... ik had wel een pistoletje ingecalculeerd, dus was enkel het potje rauwkost wel wa aan de weinige kant... Maar ik heb reserve hoor ;-)  Het is ook wel zo als ge u in 100 bochten moet wringen om ne keer te gaan plassen, dus als het eigenlijk niet kan, dan moet ik toch wel 10 keer... dat is echt psychique et typiquement (psychisch en typisch), ik durf mee moeite naar de Capitole in Gent, omdat ik weet dat je onmogelijk kunt gaan plassen tijdens een voorstelling... En normaal moet ik nooit naar de WC tijdens een optreden, behalve als ik weet dat het niet kan... Gelukkig heb ik in de Chiro gezeten en is mijn gat tengelbestendig... De kasseibaan staat zo in een bult, het midden van de baan is op een bepaald stuk veel hoger dan de bandensporen... De auto's vliegen uit den bocht en de onderkant van die sjieke bakken scheuren over de kasseien, dat klinkt echt niet gezond!! Dat is toch echt een stressmoment als die coureurs passeren, die VLIEGEN dus voorbij, ik herken dus NIEMAND, dus trek ik de foto's... Je staat daar drie uur op voorhand, en op drie seconden zijn ze weer weg :-)

Elk jaar zijn er van die mensen die zo net voordat ze er aankomen nog van straatkant moeten wisselen, dat er eigenlijk niet meer accidenten gebeuren dat is inimaginable!

De kinderen hebben zin in McDonalds... pfff... dat kost keiveel points de Weight Watchers...

Ik ga voor een portie pouletnuggets... ... ... ... Ikke fier op mezelf... Maar dan laat Ube de helft van zijn frietjes liggen, en dan ben ik daar gelijk een uitgehongerde hyena daar opgesprongen... hahaha... nee, niet grappig, je manque de caractère... Maar allee, het kon slechter... Jan vraagt daarjuist of ik ook wat chipjes wil en ik heb van nee gezegd... dus die zit hier naast mij van die grillekes te eten... en te kraken... en het water loopt uit mijn bouche et ca applaudissement dans mon nez (dat slaat in mijne neus)... Nie neute, nie pleue...

Zo, tot de volgende schatjes...

Geniet nog van de zondagavond...

x