België en Holland zeggen "Jaaaaaa"

Isabelle (Isa voor de vrienden :-) en Hans hebben gisteren elkaar aan de spreekwoordelijke ketting gelegd, hahaha, ze zijn dus getrouwd... een heel normaal vervolg breien aan hetgeen voor hen dus als "voor altijd" aanvoelt en dat zie je ook.  Samen hebben ze nu ook een camper gekocht (ne mastodont, je kan er als het waren ne volksdans in placeren) en on the road zingen ze dan samen "roekoe roekoe"  gelijk twee verliefde duifkes.

Jan en ik waren bij de sjansaars die een ingangsticket kregen om aan het feestje te participeren. (Dat ging alleszins vlotter dan een ticket scoren voor Rammstein in de Kuip in Rotterdam waar de klotewebsite je in de wachtrij zwierde en je na 100 keer refreshen er gewoon weer uitvloog en je nu enkel nog aan de dikke vette profiteurs die ze allemaal in den bak mogen draaien een ticket kan kopen op internet aan het driedubbele van de prijs)
Mooi op tijd komen we aan het feestpaleis, zo hadden ze hun huis toch omgetoverd. Isa en Hans zien er fantastisch uit! Er is al heel wat volk aanwezig en ik ben nog ik dubio of ik handjes zou geven of totten aan iedereen maar de eerste persoon trekt me naar zich toe en geeft me drie kussen... owkeej... kussen dus, hahaha. Hans zijn naam begint met de "H" van "Hollander" en zo hoor je meteen bij de rondgang of het een aanwezige  van kamp "België" of kamp "Nederland" is.  Stuk voor stuk vriendelijke mensen, het was een gezellig zootje ongeregeld :-) Eigenlijk kon je team België nog opdelen in team "Meetjeslands boerendialect" en "het Wuk Westfluutse team"
Met een paar collega's verzamelden we rond een partytafel die afgeladen vol stond met chipjes, salami, olijfjes in vijf verschillende versies, cackertjes,... Ik ben daar opgevolgen gelijk nen onnozelaar.  Na het eerste drankje was het zelfbediening. We kwamen helemaal niets te kort!
En uiteraard hebben we geroddeld, er zullen heel wat neusjes gejeukt hebben denk ik. En we hebben ook gelachen, en ook gepraat over de gewone dingen van het leven, en over mijne velo (tuurlijk!! al ben ik er zelf NIET over begonnen)... :-)
Ik mocht de mooie trouwringen aanschouwen en ik vond toch dat de juwelier een groter lettertype mocht gebruikt hebben, al was het wel heeeel fijn en mooi geschreven.  Mijn ogen zijn precies niet meer wat ze geweest zijn. Ik moet dringend eens naar de Pearl peis ik.
Er werd heerlijke pasta geserveerd op drie wijzen. Ik nam de Carbonara, supperlekker maar diene snoodaard van ne kok had daar toch gelijk een peperke in gezwierd, het was wel redelijk strafkes.
Af en toe zag ik nog mensen opduiken die ik nog niet gezien had, er was dus wel veel volk, ik mijne living zouden ze alleszins niet passen :-) Maar het werd wel keiheet! Ofwel was het een Carbonara-vapeur.  Hadden die een spanplanfond gehad, dienen doek hing weer op de grond van de warmte.
Op een bepaald moment werden de tafels aan de kant gezwierd voor een paar dansnummertjes en er werd een speech gehouden door de zus en dochter van Isa.  Toen Sarah haar speech gaf zat ik neer tussen twee partytafels en ik zat achter 't gat van de fotograaf.  Diene speech was nogal emotioneel geladen en ik beet op de binnenkant van mijn kaken om me sterk te houden.  Toen ik mij rechtstelde zag ik dat iedereen daar stond te stjiepen... #traantjesvangeluk 't was schoon om dat nieuw gezinnetje zo gelukkig te zien. (allee, nieuw, 't is te zeggen, nu is het officieel) We hebben ook nog een dessertbuffet gekregen, OMG, ik heb mij moeten inhouden want je kon daar helemaal over de rooie gaan.  Zes uur en een half verder lieten mijn hielspoortjes weten dat ik genoeg gestaan had :-) Hadden ze mij in een taxi gezet met puntenbordjes had ik een 10 gegeven voor sfeer en gezelligheid en een 10 voor spijs en drank.
Lieve Hans en Isabelle, ik wens jullie ook langs deze weg nog eens een heel fijn avontuur samen, ook met Oscar (de mobilhome) geniet van het leven en geniet vooral van elkaar xxx

Wiewie gaat naar de harmonie van blazers @Bijloke Gent

Mijn lieve zus nodigde mij uit voor een voorstelling van KM De Neerschelde, het muzikaal harmonieorkest uit Gentbrugge alwaar mijn nichtje Aiko en neefje Milan al jaren muziekschool lopen.  Aiko klarinet en Milan Trompet.  Ik was eigenlijk heel benieuwd en ook al op voorhand fier op deze twee kanjers.  Net voor het begin kwamen ze nog eens langs en er was geen greintje stress te bespeuren, allebei zwarte broek, wit hemd, Gentse Strop en een klaproos... net zoals de 70 anderen in perfect uniform.  Het orkest komt op en ik wuif iets te enthousiast naar Milan die zich al meteen schaamt, hahahaha...

De muziekfragmenten werden aaneengepraat door Daan Hugaert oftewel den Eddy uit thuis :-)
De Bijloke bestaat uit een middenblok en twee zijblokken van vier stoelen breed. Wij zitten in een zijblok. Het gezelschap twee rijen voor ons bestaat dus ook uit vier personen, waarvan één persoon van meer dan twee meter (en dat is niet overdreven)  logischerwijze zou deze persoon toch plaatsnemen aan de buitenkant, tegen de muur, maar nee hoor, die pakt de binnenkant, dus knal voor mijnen neus.  Gelukkig wou Jan ruilen van stoel. 
De dirigent was Lieven Dobbelaere en dat is nog niet van de minste ook.  Als ik aan een dirigent denk, dan denk ik aan iemand met ne zwarten pitteleer, maar die had nu voor de gelegenheid kakigroen pak aan.  En die had nog een blonde paardestaart ook.  Ik was hiervan al een beetje van mijnen apropos.  Ik begrijp ook niet goed hoe één iemand met één hand en een toverstok het 70-koppig orkest kan begeleiden.  Zijnen boek, dat schoof nogal, om de 10 seconden moest hij een blad omdraaien.  Het was (gelijk de naam al doet vermoeden) een stuk over de oorlog, dus de muziek was bij momenten heel dramatisch.  Ik was he-le-maal mee.  Ik had hetzelfde gevoel als toen ik voor de eerste keer een boek las waarvan ik zo ontroerd was dat ik moest bleiten.  Moest ik alleen gezeten hebben had ik misschien wel een traantje laten rollen, nu kon ik het gelukkig beperken tot een krop in mijn keel.  Ik ben genen muziektermenkenner, maar als iedereen zo op 't gemakje in zijn instrumentje zit te blazen in ineens ontploft den boel (niet letterlijk) dat ben ik echt gepakt.  Drama ten top!!
Op het einde werd "the last post" gespeeld. Alle orkestleden stonden recht, de dirigent draaide naar het publiek, pakte de trompet en speelde de alom gekende noten... de belichting zat perfect... kippenvel!!!  En er stonden dus geen toetsen op die trompet, dus dienen deed dat met zijn lippen. Mijn zus vertelde dat die tot de top behoorde van de trompetisten.  Ik zou nog wel een paar uurtjes kunnen blijven zitten hebben. 
Alhoewel dat die stoeltjes in de Bijloke toch wel iets beter kunnen qua zitcomfort.  Nadien uit mijn stoel gestrompeld, ik ben 'k weet niet hoe stijf van mijn wandeling gisteren, en ik heb het gevoel dat het morgen, (op dag twee) nog een beetje erger zal zijn.. maar ik zal maar niet te veel trunten...
Morgen een chille zondag, beetje schilderen... op 't gemakje... Piano dus (piano = muziekterm voor dynamieknotatie die aangeeft dat een passage zacht moet gespeeld worden, ik ga het nog kunnen ;-))

Ik wens jullie allemaal een heel rustige zondag... x