Wiewie goes solo in Assebroek

Dat ik mij ingeschreven heb in ne wandelclub, dat wisten jullie wel al... 't schijnt dat je daar Zen van wordt en dat dat het nieuwe lopen is... hahaha...
Nee echt, ik wou dat wel eens proberen, de bedoeling was om met een beetje muziek een paar kilometerkes te doen... Nu ja, af en toe mag dat ook eens in companie hoor.  Vandaag zou ik voor de eerste keer alleen gaan en ik was zelfs een klein beetje zenuwachtig... aja... de dag voordien met Jan een paar stapjes gedaan en op sommige momenten loop je in een bos met niemand voor of achter je... en ineens kwamen we ne visser tegen, niet meer in dat bos he, het was in Puyenbroek, die lag dus aan de vijver, anders was het helemaal verdacht!!... die lag op zijnen stoel niet te vissen maar te slapen, of te doen alsof toen we passeerden gingen zijn ogen zelfs open!!... en mocht het dan nog een knappe visser zijn :-p Tja, bij het uitdelen van de broekschijterij stond ik op de eerste rij...
Ik rij met onze wagen gezwind (hopelijk niet te gezwind of ik krijg weer fanmail van de politie uw vriend) naar Assebroek, dat is voorbij Sijsele naar links (dat weet ik nu ook weer).
Ik loop alleen naar de inschrijvingen en ik zie 5 of 10 kilometer.  think think... 5 lijkt wa weinig maar 10 heb ik nog niet gedaan... Ik kies toch voor de tien.  Van vijven en tienen gesproken, voor de wandeling zelf geef ik 5/10, 't was nogal veel door de wijkjes en bitterweinig in het groen en efkes op een stukje heide...
Ik begin vol goeie moed te stappen, het is al warm, maar nog niet heet... toch kleurt mijne kop al na een paar 100 meters zo rood of een lekkere sappige aardbei.  Ik stap redelijk alleen, naast mij een veld, een padje en aan de andere kant struiken.  Ineens hoor in een stem van een gsm... ik denk dat iemand in de stuiken zit en ik spring naar links!! mijn hartslag gaat de hoogte in.  Ik hoor het nog... heeft die snoodaard in de struiken zijn gsm niet afgezet? Ik versnel mijn pas en het geluid blijft me volgen... Dat kan toch niet? Ik hoor geen geritsel in de struiken??
Het was godverdomme mijn eigen Gsm die in mijn achterzak zak... Runkeeper geïnstalleerd en dat madamke wou mij ongevraagd eens laten weten hoe snel ik aan het wandelen was... tssss... mijn erte... Het is soms wel ambetant, soms loop je iets sneller dan je voorganger maar ook niet snel genoeg, dan weet je dat dat zo een tijdje gaat duren eer je die voorbijsteekt... (zo gelijk twee dutsen van camions die mekaar willen voorbijsteken op de autostrade en dat dat vijf volle minuten duurt)
Dus af en toe versnel ik mijne pas... ik krijg een dorstje en haal mijn verse fles River van den Aldi uit mijnen rugzak... het was te denken dat die fles door het gestap redelijk onder druk stond.  Ik draai ze open en ik krijg en welgekomen douche... maar met die douche was de rest van de bruis er ook bijna uit... Ik vond het psychisch wel een beetje moeilijk, ik deed 10 km en de rustpost was op 4 km... Ik zou gelijk liever hebben dat die dan op 6 km ligt, ne keer dat ge u eens vijf minuten zet weet ge dat je al over de helft zit... Maar diene ruststop kwam wel sneller dan verwacht, dus dat gaf dan weer een beetje rust in mijn kopje...  ik ga daar ook ne keer naar de WC en er komt een madam binnen... ze kijkt naar mij en zegt "oei, is dat van vandaag of gisteren??" Grrrr... Ik: "dat is niet van de zon hoor, das van te stappen, ne keer ik stop gaat dat hopelijk vanzelf weer weg" ik lach een beetje groen... (vaneigens genen spiegel, maar ik had dus wel al het vermoeden dat het aardbeirood was verkleurd naar het auberginepurper...)  en ik stap verder... met mijn schoenen uit den Decathlon...

39 euro, 't is geen geld, ze wegen NIETS, ze stonden bij de stapschoenen, geen reet aan steun geven ze, maar ik voel niet dat ik schoenen aanheb, dus bye bye blaartjes... Eén keer mijne voet tewee omgeslaan maar dat was natuurlijk omdat ik op mijne GSM bezig was... Na het stadsspel zonder spelletjes eindelijk langs een stukje heide, het gras kraakte onder mijn comfy-shoes... het zag zo bruin als iets... ik dacht, dat schiet hier nog sneller in de fik dan mijn haartooi!! En dan eindelijk een bosje in, lekker fris en efkes uit de bakkende zon... Helaas duurde dat niet zooo lang. Dan zag ik de eindmeet en ik was eigenlijk wel een beetje fier op mezelf...  Jaja, ik weet dat er mensen zijn die dit met de vingers in de neus al lopende doen maar het zal van in de Chiro geleden zijn dat ik nog ne keer zo ver stapte peis ik. Ik heb wel een klein beetje zeer aan mijn scheenbeenvlies en ik had weer een verkeerd onderbroek aan... zo eentje met een kantjen randje en dat heeft een beetje aan mijn gat zitten schuren... langs den andere kant, een milimetertje cellulitis afgeschraapt is ook mooi meegenomen.
Ik vraag mij ne cola (nen echten) en iedereen kijkt zo hard naar mij... ik kijk in de spiegel en het is verschrikkelijk!! Zo rood!! En mee stil te vallen van het stappen is mijn zweetfontein aangeschoten ook... Ik hoop dat dat mits oefening een beetje zal beteren zunne!! Dan de laatste halve kilometer naar mijnen otto (en dat was de zwaarsten :-)) toen ik thuiskwam en mij boven wou gaan douchen dacht ik wel dat mijn kuit in een krampe ging schieten... Ik moet zeggen ik ben wel een beetje paraplu maar dat is ook een beetje van de warmte ee... gelukkig moet ik niet koken want de zomerhutsepot staat reeds zijn smaakjes uit te wisselen met de bouillon en de diverse groentjes in de ijskast... Voor één keer pro-actief denken, het gebeurt niet veel maar nu is het wel een meevaller...
Ik hoor de kindjes joelen, dus Jan heeft het kleine zwembadje opgezet gekregen peis ik.  Aja, ons groot zwembad is voor na de reis... ik ga mijn beentjes daar ne keer in placeren, das zeker da!!

Geniet nog van jullie zondag en hou het hoofd koel
x

Wiewie en de fysische geneeskunde

Twee maanden terug maakte ik een afspraak met een specialist in de Fysische Geneeskunde in AZ Sint Lucas.  Ja, dat duurt nu eenmaal zo lang eer je een afspraakje kan versieren. En bij de gyneacoloog (als het maar voor een uitstrijkseltje is) is dat een gemiddelde wachttijd van zes maanden, en bij den tandarts is dat toch ook een drietal weken...  Voor mijne rug dus, ik ben al blij dat ik niet met een acute blokkade zat... maar ergens halverwege mijne rug zitten er toch twee wervelkes een beetje ambetant te doen ten opzicht van elkaar.
Ik rij na het werkje naar Sint Lucas Gent, ik ga naar het onthaal en je moet je paspoort in zo een computerbak steken en als alles goed gaat krijg je een ticketje... als alles goed gaat... Nee dus, bij mijnen bak is het papier op... grrrr... ik probeer de bak ernaast, scoor een ticketje en neem me voor om dat even te melden als het aan mij is.  Ik zie een ventje van ik schat 80 jaar naar mijnen bak gaan... ik zie het zo gebeuren, maar ik laat hem toch even doen, stel dat er bij mij sjuust een bugske was, maar hij staat een beetje betoeterd te kijken omdat er geen briefje uitkomt.  Ik loop naar de manneke en ik zeg dat de printer leeg ik, maar hij hoort niet zo goed "DAT DE PRINTER LEEG IS!!!" Mijn goede daad voor vandaag... Oja, dat zou mij nog op het lijf geschreven zijn om daar een hele dag te staan... Of misschien niet, al die levensverhalen inclusief misérie, mijn hartje is veel te klein om dat allemaal aan te kunnen en ik zou voor iedereen lief willen zijn en binnen de kortste keren heb ik 50000 vrienden op Facebook, en voor ik het weet ga ik iedereen gaan bezoeken met cadeautjes en al, hahahaha...
Intussen was ik mijn eigen tickeetje kwijtgespeeld, maar ik kon me nog herinneren dat het nummer 536 was... Straat 26, dat is dus helemaal aan den andere kant van het ziekenhuis, heel dat kot door... Ik kom aan de wachtzaal en mijne frank valt dat mijn doorverwijsbrief nog in mijn deur zit van de wagen... grrr... helemaal terug naar de parking... "En passant" kon ik bijna weer een afspraak maken bij de hielspoordokter, al moet ik zeggen dat ik sinds die pijnlijke spuit in mijn hieltje en mijn steunzooltjes die ik sporadisch draag, dat het al veel beter is... Het is dus maar "hielspor"-adisch  dat ik er maar eens last van heb... hahahah, heb je hem?? Mijn woordspeling??
Soit, ik kom om vijf na vier aan aan die balie... er staan twee mannen van vreemde origine en mevrouw is afspraken aan het leggen voor foto's of whatever... ze staan met hun GSM in de hand, nee, dan kan het niet, nee, dan enkel na vier uur, ah nee, dan kan ik enkel ik de voormiddag... tssss... om 16:20 stond ik daar nog te koekeloeren. Dus vijf minuten te laat...
Ik kom in de wachtzaal en er zit 15 man!!! Ik stuur een vies bericht naar Jan... maar ik steek mijne gsm in mijn sjakosj... "mevrouw Rijsselaere" ik geneer mij rot, ik zat nog maar sjuust neer... ik heb de goeien dokter gekozen, of mss sjuust niet... Ik ga binnen en geef mijne brief... "no communication"... Ik wacht... zo, zet u maar op de tafel (speciale massagetafel)... ik spring met een sprongetje op de spel "andere kant" tsss, dat kan ik niet gerieken he... "een beetje dichter" grrr... duidelijke communicatie zou al wat schelen.  Ik doe daar 20 verschillende trucjes en moves op die tafel en ik voelde het al aankomen... We gaan eerst naar de binnenkant kijken op basis van magnetisch veld om je niet te belasten"... ik werd al bleek... "kan je tegen kleine ruimtes?" ik: "nee, sorry, in zo een buis, dat gaat niet lukken" Dan moeten we twee keer ne gewone scan doen... grrrrr... onderkant en bovenkant... ik riek een beetje geldklopperij, maar zolang ik niet in een claustrofobische tombe word geschoven ga ik er maar in mee... Ik zit te wachten... en hij zit te klikken, dus niet te typen... volgens mij zat hij zijn foto's van zijn vorige vakantie te bezien...  dat bleef maar duren... Zo dat is dan 35 euro, tot de volgende... Dat was gemakkelijk verdiend... ik stel voor de ik de pre-onderzoeken voor al die specialisten doe... iedereen ne keer op de tafel laten turnen briefje voor de foto's, en dan doorverwijzen naar de specialisten.  De wachttijden zouden al heel wa minder zijn.
Ik kom bij de secretaresse die daarnet de afspraken regelde.  Er is nog plaats op 31 juli om kwart voor drie... eigenlijk moet ik dan werken.  Ik vraag "kan het niet later?" "NEEN"... en daar stond ik dan... Ofwel kende ze die twee kwietjes waarbij alles netjes op hun agenda werd afgesteld, ofwel kon ze op mijn muil niet kijken... Seriously?? Ik zeg niet dat dat de omgekeerde wereld is, want omgekeerd moet het ook niet persé zijn. Maar ik vind dat wel straf!!! Morgen es op mijn werk kijken of ik een uurtje vroeger kan stoppen en anders, tja, dan is het drie weken later zekers... tssssss...
Voor de twee fotosessies had ik ook niet te veel in de pap te brokken... te nemen of te laten...
Gelukkig heb ik gisteren al een  zalm-spinazie-lasagne gemaakt dus no stress... Ik loop in de veel te lange gang en ik bel naar mijn lieve dochter Manau. "Zeg, wil jij eens de lasagne in den oven zetten op 180°?" Terwijl ik het zeg, draait die vrouw van het koppel net voor mij zich om... ik zie in haar blik dat ze denkt dat het om een ordinaire lasagne uit den aldi gaat! (ook lekker)... ik voeg er snel aan toe "en wees voorzichtig met mijnen kom, want hij weegt wel heel zwaar" hahahaha... ik kon nog gezegd hebben "laat hem niet vallen want dat zou zonde zijn van de verse zalm, gerookte zalm en spinazie van Iglo" Of "Wees voorzichtig met mijn veel te dure kom van Le Greuset" :-)
Door het leuke circulatieplan kon ik ineens niet door, rij ik een straatje om en kon ik weer niet door... tsss... dus een helen ommetoer moeten doen... Dus kom ik helemaal zen thuis.. NOT!!!! Ze mogen binnenkort eens gas-boetes geven voor de dutsen op de baan... niet vlot rijden = boete... Echt waar, waar je 70 mag ineens stilstaan om een straat van 4 meter breed in te slaan... daar word ik hysterisch van...  Misschien moet ik eens bij de verkeerspolitie gaan... hahaha... staatskas is sebiet gevuld...

Zo... ik zal mijn kappersbezoek maar al plannen tegen dak op de foto moe... en ik zal mijn sjuust onderbroek aandoen... De laatste keer dat ik foto's moest laten trekken zeiden ze, "enkel je onderbroek mag je aanhouden + schortje" ik had zo een onderboek met een metalen hartje aan de voorkant aan... dat zag je natuurlijk schijtegoed op de foto... schaamtelijk!!! "mevrouw, wat heb jij gegeten?" hihi...

Ik hoop maar dat hij de volgende keer een heel leuke diagnose heeft met een heel simpele behandeling, zo één pilleke pakken en alles is in orde bijvoorbeeld :-)

Groetjes,
de immer positief ingestelde Wiewie...

Voor de eerste keer naar de Operaaaaaaaaa...

"Hallo mama, hoe is't?"
"Goed hoor, behalve dat mijnen pacemaker te veel moet werken en met jou?"
"Ook goed, ik ga vanavond voor de eerste keer naar de opera"
"Ah, das goed meiske, waarda?"
"In Limburg"
"In Limburg?? Amai, da's nie bij de deur, en met wie ga je?"
"Met Tom en Bart"
"MET TWEE MANNEN!!!! Zijt maar voorzichtig!!!!!"
"Mama, Tom is mijn collega en Bart is zijn partner"
"Jaaa, maar toch..."
"??????????"
Eigenlijk best wel grappig... mijn lieve mama zo bezorgd hihi

Ik rijd dus samen MET TWEE MANNEN!! richting Limburg en dan is "rijden" al serieus overdreven, van de ene file knallen we in de andere, had ik mijn stapschoenen aan ik ging met momenten veel sneller... Ik zit in een driedeurs auto op de achterbank en ik zat eigenlijk echt op mijn gemak.  Elegant uitstappen was er de eerste keer niet bij.  Ik weet niet hoe ik het gedaan heb maar ik sukkelde achterwaarts uit de wagen en ik was al blij dat ik geen spierverrekking had opgelopen.  de tweede en vooral de derde keer had ik het gevonden hoe ik alsnog deftig uit den otto kon geraken, maar ja tegen dan was het donker dus niemand zag nog hoe gezwind ik uit de auto dartelde... We zouden eerst nog iets eten... In een tearoomke... We kregen een garcontje toegewezen die nog een beetje groen achter zijn oorkes zag... Ik bestel als aperitief ne Looza Ace, hij vraagt "wablief " (waaaablief op zijn Limburgs) ik herhaal maar ik vond nu toch dat ik dat redelijk luid en duidelijk had gezegd.  Volgens mij kende hij dat gewoon niet.  Tom vraagt een witte Martini maar krijgt een rode... Hij zet de rode Martine bij mij  en geeft het fruitsap aan Tom??? Ik denk dat je toch een beetje moet herinneren wie wat heeft gevraagd?? We waren met drie...Okee, we denken dat het zijn eerste werkdag is en dat hij misschien wat zenuwachtig is. hij komt de bestelling opnemen, hij neemt een bierkaartje van de tafel om de bestellling op te nemen, maar de bierkaartjes van PRIMUS zijn aan beide kanten bedrukt dus moet ik innerlijk een beetje lachen... hij verpinkt niet en probeert aan de rand van het bierkaartje te schrijven.  Spaghetti Carbonara, Salade met scampi en Pasta met zalm. Hij kriebelt op het kaartje en na een minuut staat hij terug aan de tafel "een pasta met scampi, een salade met zalm en wat was dat andere nu weer?? Okee, het zou een verrassing zijn wat we op ons bordje zouden krijgen dat was duidelijk.
Hij komt terug toe hij vraagt "voor wie was de Carbonara" Bart knikt en hij zet de salade met Scampi voor zijn neus. Hij staat te drentelen met die pasta nog in zijn handen , hij is duidelijk in de war... Maar, enkele seconden later zitten we elk bordje voor onze neus... En het was best wel ok!! Bij de salade stond een potje "dressing op basis van rode pesto" en dat stond er ook, maar mocht ik heel dienen pot over die salade gegoten hebben had ik zeker nen immodium van doen :-) Alors... we rijden naar onze eindbestemming...
Alden Biesen Zomeropera "Don Pasquale"
Dat is niet in een Standaard operagebouw maar wel in een prachtig kasteel op de binnenkoer, dus in openlucht. Zo lekker gezellig en iedereen krijgt zelfs een dekentje voor als het was frisser wordt.
met andere woorden, ik was al helemaal onder de indruk en 't spel was nog niet begonnen.

 Gelukkig een kleine samenvatting gelezen op voorhand (ja, er bestaat een boek "opera voor dummy's" ;-) zodat ik wist waarover het ging, en dat was maar goed ook... Het verhaaltje op zich vond ik al keiwijs.  Een klein beetje pies-stress want dat zou twee uren duren en naar de WC gaan intussen is "NOT DONE" ik zat ook met een vervelend hoestje, dus heb ik tijdens de voorstelling een half velleke strepsils  opgegeten... :-)

De muziek kon me wel bekoren en ze beginnen er aan.  De eerste vijf minuten dacht ik efkes van WTF?? Instrumentale kolder ten top...  Er werd bewogen op de tonen van de muziek... Het leek een sketchke van Gaston en Leo,  maar dat was omdat die enen tuinman nog wel leek op Gaston Berghmans, dus bombardeerde ik hem in mijn hoofd tot "Gaston" en die andere, tja, die werd dan voor de rest van de voorstelling mijn denkbeeldige "Leo"  die Leo keek nu toch zooooo scheel, telkens hij op het podium kwam moest ik mij inhouden op het niet uit te proesten van het lachen... Je hebt "scheel kijken" en je hebt "scheel kijken kijken"  Volgens mij zag die geen bal...Dat moet toch lastig zijn en ook niet zo goed voor je ogen... :-)

Soit, toen het verhaal echt begon en ik intussen een beetje gewoon was aan het Italiaans, de schermen met ondertiteling, het samenspel van de muziek, bewegingen kon ik er echt van genieten. En eens ze begonnen met zingen vond ik dat echt prachtig!!  Ik zocht naar een microfoontje ergens verstopt in hun haar of achter hun oren, maar die zongen gewoon zo luid, dat is eigenlijk heel bijzonder.  Hoeveel decibels kan een stem toch voortbrengen?? En tja, ne keer tieren is een makkie, maar zo echt toonvast zo luid zingen... Als Norina (de vrouwelijke hoofdrol) met haar stem de hoogte inging vreesde ik voor de ramen en kreeg ik kiekenvel... Het was een luchtige Opera (dat heb ik van horen zeggen van Tom, want ik ken er de ballen van, en het was ook wel om te lachen met momenten, en ik lach graag, dus het was me bijna op het lijf geschreven... mercie Tom, goed gekozen!) In de wagen hoorde ik dat Koen Crucke meedeed... we zaten er nog mee te lachen "Albertooooooo"  Maar ineens komt die uit een decorstruik in zijn Samson-kappers-kostuum en zegt in het Italiaans "ja ik moest kloppen want de bel doet het niet" en hij verdwijnt weer..Zaaaalig... Nadien speelde hij nog efkes mee, maar heel veel gezongen heeft hij niet. Maar eerlijk gezegd, hij ziet er niet uit!! Zooo mager, die ziet er 100 jaar uit... Ik bewonder hoe die artiesten die ellenlange Italiaanse teksten uit het hoofd kennen.  En wat ook nog grappig is, het decor bestond uit een paar haagjes met buxussen en alle rekwisieten zaten verstopt in kastjes en schuifje in die haag... daar was over nagedacht... En ineens was het gedaan!! Bijna twee uren zo voorbij gevlogen... Awel liever azo dan dat je zit af te tellen naar het einde denk ik dan!! Of ik nu een abonnement ga nemen voor de opera, nee, dan denk ik niet, maar als ik nog eens meemag naar de Zomeropera... graag!!

Nadien kregen we nog een drankje aangeboden en stonden we nog even na te praten aan dat megamooie subtiel verlichtte kasteel... perfecte afsluiter!!

Ik ben superblij dat ik dat eens heb gezien... en ik eef genoten!!! 

Ziezo, daar werd ik nu eens gelukkig van... effectief toen ik er bijwas, en ook nu, dat ik nog eens kan opschrijven hoe leuk het was... dan beleef je dat gewoon een tweede keer... aha, dat is dubbel genieten :-)

Heel fijn weekend x

Wiewie en de perfecte confitureblog (part 3)

Zo, de aanhouder wint zeggen ze dan... het spreekwoord "derde keer, goede keer" kan in mijn confituur-escapades ook met enige fierheid gescandeerd worden.
Mijn eerst poging leek nogal aan de vloeibare kant...  Ne smoothie was er niets tegen, wel i-de-aal voor in yoghurt of op een ijsje... en als je heel rap kon eten, dan lukte het ook op de boterham, maar dan wel zo nen dikken boterham zonder gaatjes he, want dat stroopsel werd opgeslorpt en meteen door je stuute doorgelaten en je bordje of plankje was helemaal bedefeld.  ... Dus het beste als laatste boterham ook... aja, want eerst eentje met kaas of vlees en op het einde eentje met zoetigheid... zo werd dat nu eenmaal ingepeperd vroeger...  Op een cracotte lukt het ook perfect, zolang je dat schuitje maar waterpas hield... Mijn eigen schuld, ik had mijn kastrolleke wa aan de kleine kant gepakt, dus van zodra dat begon te koken moest ik mijn vuur zachter zetten of ik kreeg een vulkanische gewijze overstroming, en dat is keiheet ik zweer het u...
Poging twee, de massa was als iets vaster maar toch nog niet wat het moest zijn... en dan werkt dat een beetje op mijnen teen... en ineens schoot het mij te binnen dat ik toch een kalf was van de bovenste plank (een lekker sappig kalfje, da wel :-p)  Ik vond de aardbeien te zoet, en toen maakte ik de bedenking dat ik wa meer fruit ging pakken met dezelfde hoeveelheid gelatinesuiker... Dus een beetje minder suiker, dat leek gezonder, wel al in het achterhoofd dat ik dan gewoon wat rijkelijker zou gaan smeren :-) Aja, da gaat niet ee... ik rolde mee mijn ogen, hoe dwaas kan ik zijn, die gelatine is verzekers berekend op diene kilo fruit, het stond nochtans in koeien van letters op de verpakking. Deze keer wel in mijn grootste greusetje (en dat is de grootsten die er is), dus dat stond wel heerlijk te pruttelen... ik had er beter nog een gelatine-velleken ingezwierd... voor de geur kreeg ik bijna onderscheiding maar het bleef meer een véloute (zonder room, boter en eieren) van aardbeien
Met deze wijze confituurlevenslessen begon ik vandaag aan poging drie... Deze keer fraisen en rabarber... OMG... in mijn kookpot begonnen de vruchtjes zich ineen te smelten en ik zag het kooksel een beetje indikken terwijl ik er stond op te kijken... Traantjes kwamen in mijn ogen van blijdschap... :-)  YES!!! In plaats van "BONNE MAMAN" vanaf heden "BONNE WIEWIE" hahahaha...
Ziezo, mijnen dag is goed ziede... Ik schrijf dat in mijn mooiste kalligrafische letters in mijnen imaginaire dagboek... Vanaf nu is 6 juni Nationale confiturendag!!!

Ik smeet het boeltje bijna tegen de muur,
Ik forceerde de boel nog op een hoger vuur,
Het werd een bezigheid van een veel te lange duur,
Ik riep uit frustratie tot aan mijnen buur,
Werd ik bijna bevangen door een hysterische kuur,
maar vandaag 6juni even na zeven uur,
werd ik beloond met een potje perfecte aardbeien-rabarber... jam... hahahaha


Zo, lieve confituurgroetjes
Wiewie