Sprotjestocht in Zulzeke...

Vandaag beloofde het ideaal wandelweertje te worden, en niettegenstaande mijn maag wreed overstuur was van een etentje gisterenavond, besloot ik toch een stapje in de wandelwereld te zetten.
Ik begrijp dat niet, iedereen neemt voorgerecht en hoofdgerecht, en ik ben de enige die daar heel de nacht van rechtop moet zitten in mijn bedde... inclusief motilium... ik denk dat om 23u mijn spijsverteringsstelsel gewoon stilvalt.  Ik heb dan nog genen Irish coffee gedronken of nen dessert gegeten...  Soit, deze morgen een half chocoboterhammeke gegeten dat ik niet flauwval en we vertrekken richting Oudernaarde. Jan zwiert mij daar uit den auto ter hoogte van Zulzeke en ik kan mijn tochtje doen terwijl hij twee keer de koers in één seconde voorbij ziet zoeven.
Dat was daar ne start om "u" tegen te zeggen!!!  Ik dacht efkes dat ik in de Ardennen zat... Knal omhoog, in de modder tussen de bomen, dat was bijna paracommando-style.  Het was zo steil naar boven de moed zakte een beetje in mijn schoenen, terwijl mijn schoenen in de modder zakten. Ik liep zodanig voorovergebogen dat ik bijna met mijnen neus in de modder zat, zoooo stijl was het!! Okee, ik liep misschien wel wreed voorover en mijn benen zijn niet in verhouding breedte-lengte, daar kan het ook aan liggen. Je zag ook overal van die uitslierspoortjes en het heeft niet veel gescholen of ik was een paar keer op mijn bek gegaan. Het enige voordeel is, als je steil omhoog gaat, dat je nadien weer moogt beginnen dalen, tja, af en toe ben ik ook al eens miss positivo, maar zelfs op de rustpost was de steile start hot topic! Ik was echt buiten adem. Om een beetje te bekomen nam ik af en toe een foto, maar ik moest redelijk veel bekomen en mijn beschikbare opslagruimte werd ruimschoots overschreden, hahaha, geen waar hoor... Ik besefte wel nog eens dat mijn cellulitis dat ik mag meesleuren niet in mijn voordeel speelt.
Ze roepen dat de Vortex voor vriestemperaturen zorgt, maar ik had een t-shirt met lange mouwen, korte mouwen, nen fleecetrui,een veste, ne sjaal en een mutse aan maar dat was alweer dusdanig overkleed.
Mijn vest in mijn veel te klein rugzakje gepropt en dat leek nen bal die ik op mijne rug had.  Mijn muts efkes uitgedaan maar toen ik van richting veranderde sneed de wind mijn oren er bijna af!! Vlug mijn mutske terug aan.  De andere wandelaars waren heel vriendelijk.  Tja, soms zeg je goedendag en krijgt ge niets weere, tja, ze kunnen niet zeggen dat ik niet vriendelijk ben :-p
Mijn maagje lijkt zich te herstellen, die autorit had er ook geen goed aan gedaan.  Halverwege staat een bordje "rustpost over 100 meter", ik kom achter den draai en ik zie een kerkhof, waar op ik per toeval op een graf lees "hier rust..." ik vond dat toch een beetje vreemd... ik weet zelfs niet of ik dat nu om te lachen vond of niet. Ik drink een cola zero en doe een praatje met een vriendelijk koppel. Ik begin aan het tweede deel.  Zo wandelen, op 't gemak, zonder stress en al... tot Jan een bericht stuurt "Ik ben er over een kwartier" !!! Terwijl ik nog vier kilometer moet doen!!! Mijn opgejaagdheidshormoon activeert zich en ik schiet daar nu toch in ne versnellingspas!!  De laatste 100 meter stuurt hij nog een bericht "ge moet u niet haasten hoor, ik ben naar de koers aan het kijken op mijnen gsm"... grrrrrrr... Sprotjestocht... ik heb geen sprotjes gespot want er waren geen sprotjes  te spotten, anders waren het gespotte sprotjes. Maar toen ik aan het einde kwam kreeg iedere deelnemer drie gerookte sprotjes.  Met de kop en staart er nog aan.  Ik heb er gelijk wel zin in maar ik kijk rond hoe ik daar moet aan beginnen!! Ik zie een vrouw en die bijt gewoon in de zijkant van da buiksken. Verstand op nul, keilekker, maar nadien heb je een staartje en de kop, met een visgraatje ertussen... ik durfde niet kijken naar dienen kop, want stel je voor dat dienen sprot een oogske trekt!!
Ik heb nog een stuutje gegeten ook, maar ik heb de indruk dat mijn maag toch nog een beetje moet bekomen. De sprotilium heeft niet geholpen :-)
Vanavond nog een kwiske doen, al hoop ik dat ik niet in slaap donder want ik heb deze nacht geen oog toegedaan, en ik hoop nog minder dat ik den boel daar moet onderspuigen.
morgen rustdag :-)

Zo, onmeugende* groetjes
Sylvie
(*= een beetje onpasselijke)

Van wandelen in Zwalm word je kalm... uiteindelijk...

Van wandelen in Zwalm word je kalm... en dat is maar goed ook! Ik was al helemaal keigefrustreerd toen ik daar aankwam.  Van tijd tot tijd is mijn lontje al wa kort :-)  Ik kon me vaag herinneren hoe ik naar Zwalm moest rijden, maar de GPS die ik blindelings vertrouwde voor de laatste keer in mijn leven, vertelde me dat ik langs de Makro moest passeren... Wat dat vrouwmens van de GPS niet weet is dat Gavere helemaal openligt.  Ze stuurt me op zo ne lange weg en ik zie autootjes heen en weer rijden, en net voor je de dwarse straat opmoet (na ne kilometer) staat er nen bulldozer dwars over de baan.  Wel, dat is nu eens mensenkloterij.  Ik zag de auto's vlak na de bulldozer voorbijzoefen, maar ik mocht mijn kar keren en helemaal rondrijden.  Ik word dus straatje in straatje uitgestuurd en telkens kwam ik op diezelfde baan, ik werd er een beetje verkeersagressief van. Ik schakel dan maar over op de app Waze en dat spel weet tenminste de wegomleggingen te omzeilen. Maar die stuurde me dan knal op de smalle straatjes waar de wandeling doorliep, dus moest ik slalommen tussen de wandelaars.  Ik vond dat ik een beetje chance verdiende en vlak bij de inschrijving gaat er iemand weg, en ik rijd gezwind op het vrijgekomen parkeerplaatsje... De zon schijnt en er is keiveel volk!!

Ik moet echt aanschuiven om me in te schrijven. Ik heb die pijlkes niet gevolgd hoor, ik liep gewoon mee met den hoop :-)
De Vlaamse Ardennen zijn gewoon zalig om te wandelen, alhoewel zo wa valsplat is toch wel wa lastig maar ik heb goede benen vandaag, hahahaha... Ik heb intussen geleerd dat je soms beter een beetje verder rijdt om een mooiere wandeling te doen.  Aalter... ook schoon, maar toch meer een betonwandelingske... Ik liep daar nu eens zo op mijn gemak, met de zon in mijn muilke... Ik was al gelijk wa overkleed.  De rustpost was in een kerkje, die waren niet voorzien op  zoveel volk en dat liep daar een beetje in het achthonderd.  Eén WC!! Ze hadden geen stromend water, dus wasten ze af in van die spoelbakken.  Er werden glazen aangevoerd op ne kletsnatte plateau waar het schuim nog van afdroop en daar werd dan weer veel te geweldig cola zero ingegoten dat je één cm cola had en 10 cm schuim, inclusief afwasschuim.  Ik heb daar ooit een een kleine dwangneurose van opgelopen.  Mijn tong was eens helemaal rood en mijn gehemelte (muilplaag ;-)) en dat bleek door een vuil glas te zijn waar ik uit gedronken had, ook in zo een tent waar ze veel te lang wachtten om het water te verversen... ik kies dus altijd voor een blikje of flesje als het even kan... bweikes, ik hoop maar dat ik het morgen niet zitten heb, want ontsmettingsalcohol mag niet voor tournée Minérale. (Ik heb trouwens al één keer gezeurd, 't is te zeggen, ik was al van mijnen gin aan het slurpen toen het mij inviel dat het eigenlijk niet mocht... als straf doe ik vijf dagen langer Tournée..) Ik krijg een smsje van mijn dochter en ik ben zo geconcentreerd aan het antwoorden en intussen mis ik ne pijl en hoor ik mijn buurvrouw roepen (Gratienne, is ook bij de leukste wandelclub van de hele wereld, jaja, zo met een lidkaart en al, en een wandeldagboeksken) ik doe een praatje en loop verder. Ineens zie ik bitterweinig volk rond mij, dus ja, mocht ik weerkeren... een kilometertje extra dus..Maar ik ben alweer volledig zen... De vitamine D doet mij deugd.  Mijne neus moet overdrijven met de opname van de vitamine D en het lijkt of ik verbrand bent. Ik denk zo stiekem dat het zonnetje iedereen heeft deugd gedaan...  Het is toch al een heel ander gevoel. Ik heb er echt heel erg van genoten.  Een beetje me-time...
Na de wandeling rij ik terug naar huis... ik begrijp dat de motorrijders ook blij zijn dat het zonnig is maar dienen die voor mij reed en zo over de baan zwalpte had ik toch bijna een tikkie gegeven.
Ik probeer me te beheersen en probeer nog een beetje na te genieten mijnen tocht...
Heb ik het al gezegd?? Wandelen is TOP!!! :-)

Groetjes
S x

Wiewie in het ziekenhuis...

OOOH, ik voel een lang blogje opborrelen, want ja, ik heb veeeeeeel tijd.  Ik zit hier zowaar in het zeteltje met mijn laptopje op mijn schoot.
Gisteren was een "bewogen" dagje, alhoewel "bewegen" het enige is wat ik niet gedaan heb... ik denk dat ik maximum 500 stappen heb gezet, en toch een spierscheur, maar daar kom ik later nog op terug :-)
Gisteren had ik om 9:00 u een afspraakje in de dagkliniek van AZ Alma.  Ik kreeg een kamertje toegewezen waar ik bijna claustrofobie in kreeg. Het deed me denken aan de tijd van het medisch onderzoek van de lagere school, zo een paskot met twee deuren aan weerskanten waar je op het bankje moest zitten wachten met je onderbroek en hemdje aan tot de andere deur openging.  Met dat verschil dat er nu sjuust een bed inpaste en dat ik een modieuze schort kreeg... ahum... Ik heb daar twee uur en drie kwart gezeten (samen met Jan)... ik had niet meer gegeten en gedronken van de avond ervoor en toch ben ik in die tijd zeker 10 keer naar 't wc gemoeten.  (stresspieskes, hahaha) dat waren geen druppeltjes he, echt... ik dacht dat ik op den duur mijn weinige hersenvocht ging uitpiesen!!  Ik vraag me nog steeds af vanwaar dat bleef komen.  Bericht aan de weightwatchers, ik heb geen overgewicht, ik hou gewoon extreem veel vocht op :-)) Om naar de wc te gaan mocht ik in mijn designschortje door de gang (waar iedereen passeerde) tsss... Om kwart voor 12 kwamen ze mij halen en werd ik in de voorbereidingsafdeling gedropt.  Ik heb daar nog een uur en een kwart gelegen! Ijskoud was het daar dus twee keer moeten zeggen dat ik moest plassen, hahahaha... ik kreeg mijn deken maar over mij tot aan mijn oksels want ze hadden de onderkant van dat deken zo hard vastgestoken dat ik dat niet loskreeg, en de verpleger die mijn aders deed springen bij een eerte poging om den baxter te steken had de papieren op mijn benen gelegd ook dus ik moest nog stilliggen ook.  Dat is een grote ruimte met gordijntjes tussen, naast mij lag een dement dametje en ze vroegen haar 150 keer hetzelfde, na een paar keer kon ze het zelf herhalen.  Ik zweer het, ik lach daar nie mee, respect voor die verpleegster en hoe ze er mee omging.  Ze hebben mij ook zeker 10 keer mijn naam en geboortedatum gevraagd, mijn armbandje gecontroleerd, mijn allergie opgevraagd...Ik hoorde iemand vertellen dat hij geen algemene verdoving wou maar plaatselijk omdat hij er de laatste keer niet goed was uitgekomen... Dat wil je dus niet horen op die moment.  De anesthesiste kwam langs en ik was een beetje op mijn gemak, al sloeg mijn hart nog steeds 100 (dat zag ik op dienen bak door de knijper op mijnen vinger) het zag er een strenge uit, al een beetje van leeftijd... toch liever dit dan een jonkie die het nog moet leren.  Er was een spoedgeval tussengekomen maar ze verzekerde me dat het binnen het half uur aan mij zou zijn. Er komt weer iemand binnengelopen, die trekt met een spuit een flesje leeg en die wil dat in mijn baxter doen, ik panikeer en vraag of dat de verdoving al is, en ze schiet in de lach... Nee, ontstekingsremmers... ze heeft mijn ongeruste ondertoon duidelijk opgemerkt en ze stelt me gerust dat ze dat wel begrijpen dat ge jezelf volledig uit handen moet geven als je onder narcose moet.  Ik zeg dat ze dat niet persoonlijk moeten nemen, maar dat ik ga blij zijn als het voorbij is.  dan zegt zij: "moest ik moeten binnenkomen ik zou ook schrik hebben hoor" ik voel een beetje begrip en dat stelt met gerust, maar ze gaat verder: "en ik zie hier dan nog hele dagen hoe de operaties er aan toe gaan"... en dat was er weer te veel aan... Ik dacht dat ik een beetje rustiger werd maar mijn hartslag was nog steeds 98. Dan nog een laatste plasje en dan was het aan mij... ze voerden me in de operatiekamer en mijnen dokter was de beensteunen aan het bed aan het vijzen.. olé... ik mocht op de tafel gaan liggen.  dat was daar ijskoud.  De anestesiste was er terug en ik vroeg of ze er heel de tijd ging blijven... (ik was echt keibang) ze stelt met gerust en de verpleegster zegt dat ik aan leuke dingen moet denken.  De vorige keren moest ik aftellen van tien tot ... maar nu werd ik gelijk wa raar en dacht ik :"heeft die nu al die verdoving ingespoooooo..." en toen was ik vertrokken... Die dacht verzekers , laten we dat paniekerig dametje hier maar snel platspuiten. De ingreep heeft 20 minuutjes geduurd, maarja, ik moest ook niet vol lucht gespoten worden omdat ze niet tussen mijn orgaantjes moesten peuteren, of ze moesten niet door vel (en vet) snijden of ze waren al een kwartier bezig voor ze een beetje bloed zagen ;-)))  Gezien er al twee kinderen de doorgang zijn gepasseerd vermoed ik dat dat een makkie was ;-) Mijn eerste herinnering nadien was een zwart beeld en ademtekort, ik denk dat ze een buisje uit mijn keel haalden en toen ging het weer beter... Ik hoorde al vanalles, ik deed mijn ogen open maar ik zag wreed troebel. Ik lag op de recovery... in mijn bedje... Hoe ik daar ingeraakt ben weet ik niet.  Als je zo buiten westen ligt weeg je waarschijnlijk nog meer... ik hoop maar dat ik die verpleegsters geen hernia heb bezorgd. In mijn fantasie staan er in de gang twee  knappe kleerkasten van venten met bloot zonnebankgebruind bovenlijf die de dames terug in het bedje leggen :-p Het was wel duidelijk dat mijn oren eerst weer aanschoten en daarna pas mijn zicht.   Ik kon mij alweer bewegen maar ik was wel een beetje duizelig (nadien bleek dat mijn bloeddruk een beetje te laag was) Ik lig daar te bekomen en naast mij gaat een bedje  weg en komt weer een ander bedje... een Marie-Jeanne... een verpleger en twee verpleegster staan te roepen "Marie Jeanne!!" en ze lachen zich een breuk en imiteren Willy Naessens... "Marie Jeanne, waar is mijn kostuum" Marie Jeanne ligt nog goed te knurren precies. Ik vraag me af of ze zo naar mij staan roepen hebben ook want dat kan ik me niet herinneren.  Hoe vreemd is dat, een half uur van de wereld niet meer weten?! Ik dacht, ik doe hier nog vijf minuten mijn ogen toe, maar toen ik ze weer opendeed waren we alweer een half uur verder.  Tegen vier uur denk ik mocht ik naar de kamer, ik drink mijn colaatje leeg en anderhalf uur later mag ik naar huis!!  Ik stap uit de lift en omdat mijn spieren eigenlijk niet zijn opgewarmd voel ik een klakske in mijn kuitspier en ik kan bijna niet meer stappen. Twee weken geleden ga ik een steile helling op met ne zware velo in mijn handen.  (een helling in de parking van het werk) ik voel een neepke in mijn kuit en ik voel een ambetantigheidje als ik stap, maar ik ben er niet door belemmerd. Af en toe voel ik het maar het is draaglijk.  Nu is het dus weer gebeurd maar iets straffer dan de eerst keer dus loop ik gelijk ne mankepoot de kliniek uit... Dus heb ik een scheur in mijn kapotte spier en een kapotte spier in mijn scheu... woehahaha, sorry, het is wa plat maar het kwam ineens in mijn hoofd... lachen is het beste medicijn, buiten mijn slaappilletjes gerekend... Nog goed dat ik niet te wild mag zijn, dan is goed voor mijn kuitje ook.
Zo, we gaan nog een beetje rusten... maar de verveling begint al toe te slaan hoor...

Maak er een fijn weekend van!!
Groetjes

Sylvie

Wandelen is top... ;-)

Wandelen is het nieuwe lopen zegt men, maar ik had nooit gedacht dat ik dat nu eens zo graag zou doen.  Ne keer Me-Time, verstand op nul... af en toe mag Jan mee, maar ik moet hem nie altijd achter mijn gat hebben. Soms moet ik mijn hoofdje leegmaken en soms lukt dat, en soms zit mijne kop nog voller na mijn tripje.  Vandaag had ik de keuze, wandelen of meegaan met Jan naar de Panini-beurs.  Mocht het nu nog type Panini zijn in de zin van gebakken broodjes met mozzarella, pesto en tomaat, of met zalm en kruidenkaas, of ... Maar nee, zo van die genummerde afplakkerkes.  Vroeger had ik ook zo een boek, enen van E.T. (phone home).  En toen had je een foto bestaande uit vier plakkertjes (de beroemde Elliott vliegt met de fiets langs de maan waarbij E.T. in het mandje zit) als je dan de uiterste plakkertjes had moest je wachten om te plakken tot je de andere had want anders zat je met een overlappingske... Ach ja, ik ben dat volledig ontgroeid...  Ik wel... en de meeste van ons... maar Jan is blijven hangen... :-)) Midlife-crisis-gewijs valt dat nog mee, af en toe een pakske zakskes uit Ikea om die boekjes en plakkertjes te behoeden van licht/kreuken en stof, dus dat lijkt met wel een stuk goedkoper of ne moto... Maar ik pas voor de stickerbende en ga een stapje in de wereld van Kaprijke zetten.

Het was wel meestal op den beton te doen, maar nu was dat niet zo erg, je liep toch grotendeels tussen de velden..(wat al aangenamer is dan langs nen drukken autoweg) Ik kijk toch al uit naar wat beter weer, oooooo, zo in het zonneke... nu is het niet echt koud, maar dienen wind en een klein beetje inspanning zorgen ervoor dat mijn pigmenten in mijn gezicht verkleuren in de richting van donkerrood.  Aan de pauze, die mooi in het midden van het parkoer lag in niet al na 5 km als je 13 km moet doen, trek ik die deur open en dat is daar keiheet!!!! Ik ga richting WC, ik trek mijn mutse van mijnen kop, ik kijk in de spiegel, OH BOY... Een aubergine met een bosje stro op is het eerste wat me te binnen schiet.  Het is half één dus ik bestel mij een boterhammetje met kaas, ze mochten wel es zeggen dat het keistraffe mosterd was :-) Ofwel had ik te rijkelijk gesmeerd. Aja, mosterd is 0 punten...

Kort na de pauze liep ik langs de Lotusfabriek... OMG, instant happiness!!  Ik ga ne keer bellen naar Rituals, dat is het gat in de markt!!!  Zo niet sebiet voor binnen, maar zo een dikke geurkaars voor buiten  op ne zomeravond, warme lekkere koekskesgeur op je terras... mmm... Ik weet nu niet of het leutig is om daar te wonen, als ge uwen was buitenhangt peis ik dat die ook naar speculooskes riekt en dat is mss net te veel van het goede... Of als ge nen buikgriep hebt... bweurk...

Soit, ik vond het zalig, en na een paar kilometer rook ik het terug!! De wind zal goedgezeten hebben peis ik.  Waarschijnlijk heb ik een beetje te diep geïnhaleerd want ik werd plots nostalgisch en euforisch en... ineens schiet mij het rijmke binnen van in de Chiro van 30 jaar geleden :

"een... twee.. drie... vier... vijf... zes...ze-ven, zo gaat het goed, zo gaat het beter alweer een kilometer"

Nie meugelijk, het zat in mijn hoofd en ik zei het heel de tijd op, op de cadans van mijn voetstappen. Ik maakte me de bedenking dat dat in de tijd toch wel kleine kilometerkes waren zunne... op het einde van het zinneke weeral ne kilometer??? Nog sjuust mijn gamelle en mijn ijzeren drinkpulle mankeerde ik nog.   Ik kreeg dat dus niet meer uit mijn hoofd!!! Ik heb het zeker 20 keer gezegd. Op een manier heb ik er maar in berust, ik kon dan tenminste niet beginnen piekeren. Maar ineens was het weer uit mijn hoofd... OEF!!  Ik heb potverdikke een blijn onder mijn eelt omdat ik mijn wandelkousen niet aanhad. (Lees, ik had die aan uit den decatlon, en normaal van AS Adventure, ze waren duurder, maar duidelijk beter!!)

Gezien Jan naar de Paniniclub ging en dat in Sint Laureins was had hij me afgezwierd en zou me weer ophalen. 

Nog vlug langs den Okay... ik heb zonet Vol-au-vent gemaakt, echt waar, sorry dat ik hier stoef, maar hij is zooooo lekker... Miljaarde ik kan goed koken als ik goesting heb...  woehahaha...Misschien zou ik me toch beter een beetje toeleggen op madam Bekkari (gezien dat meer zou passen in de WW), ik heb al eens proberen kijken op TV maar haar stem werkt enorm op mijn stresshormoon. 

En dat staat dan weer rechttegenover mijne maat Jeroen, die stelt mij op mijn gemak, zit op dezelfde lijn van wat lekker is, maar dienen kluit boter is er te veel aan ee...

Zo, nu een klein beetje genieten van de rust, een humootje lezen... Jan is in zijn plakboekjes bezig dus die hoor ik ook niet het eerste uur :-p

Geniet nog van het weekend

x