Het is alweer eventjes geleden dat ik in mijn pennetje kroop, alhoewel, pennetje kroop, dat klinkt als uit de Middeleeuwen... Laat mij drie zinnen schrijven met ne stylo en ik krijg al een kramp in mijn hand. Maar toch liever een kramp in mijn hand dan een kramp in mijn maag zeg ik dan...
Normalerweise zouden we op maandag 25 juli op reis vertrekken naar onze maatjes in Schotland... Om 4 uur opstaan want dat is nog efkes rijden naar Duinkerke (En France) en je moet anderhalfuur op voorhand zijn om het bootje te pakken naar Dover... Ik kruip heel vroeg in mijn bedje... en na een half uurtje krijg ik nu toch een aanval van maagkrampen... dat heeft dus weldegelijk heel de nacht en de dag nadien geduurd. Het gevoel dat een handje rond je maag ligt dat om de zoveel tijd het maagje in frieten nijpt, waardoor je ook nog eens het gevoel krijgt dat je moet spuigen... Ik had al snel door dat dat bootje zonder mij zou vertrekken, en Jan werd er niet echt goedgezind van. Ik had al wat buscopannekes gepakt maar dat hielp geen sikkepit. De dokter langgeweest, een maag/darmontsteking... Dat kan dus 24 tot 36u duren zei hij. Jan had intussen opgezocht dat je de boot (die allang op voorhand vastlag) kon verleggen voor 12 euro, anders waren we dat gewoon kwijt. Het hotel werd kosteloos geannuleerd. Ik voelde een klein beetje druk dat ik toch tegen de woensdagmorgen moest gerecupereerd zijn... pffff... maar het beterde wel... Tegen den dinsdagmiddag moest ik dus de knoop doorhakken, nog een dagje doorbijten of ne vieze vent voor de komende week :-) Ik zet een halve pak beschuitjes klaar en de pot confituur om mee te nemen voor ontbijt. Achtermijn rug zet Jan de confituur terug in de ijskast dus heb ik droge beschuiten mee, en ik zweer het, dat krijg je echt niet binnen. Ik waag mij aan een sandwichken. Die paspoortcontrole is toch wel grappig, we moesten de achteruitraampkes laten zakken en Ube en Manau werden vergeleken met de twee kindjes op paspoortjes... Koffer open, gelukkig hebben ze mijn twee liter zelfgemaakte Limoncello niet gezien, want als ik kijk naar die programma's op teevee moede da allemaal aangeven ;-) De zee is mijn beste vriend, het water kabbelt rustig en er is geen windje zodat het bootje mooi recht blijft. Eigenlijk ben ik best wel een dikke broekschijter, van zodra ik weer land zag was ik iets geruster, alhoewel dat een vals gevoel van veiligheid is, 't is niet omdat ik in de verte een streepje land zie dat ik in nood tot ginder kan zwemmen natuurlijk.
Eens in Dover aangekomen moeten we nog 9 uurtjes rijden. Links rijden dus... Dat is wel een beetje griezelig. Ikzelf neem een 400 kilometer voor mijn rekening. De maximumsnelheid is 70 miles/hour, dus dat komt overeen met 110 km/uur... wat eigenlijk niet zo snel is... Ne keer je op de snelweg zit en je rijdt op het tweede vak is er geen verschil zou je denken, tarara, langs rechts scheuren ze je voorbij terwijl daar normaalgezien enkel de dutskes op zitten feuten.
Ik vraag aan Ube wat hij zoal gaat vertellen aan die mensen. Hij gaat vertellen dat zijn favoriete voetbalploeg "Gay Ay Gent" is... Dat vond ik een goeie poging, maar ik laat hem toch weten dat het meer klinkt als "Kay Ay Gent" :-))
Als we bij onze vrienden aankomen zijn we eigenlijk kapot!!! Maar ze zijn zo vriendelijk en enthousiast en ze hebben lekker eten voor ons gemaakt...tegen 23 u liggen we in ons bedje, een lange dag...
Ik heb daar wel al sebiet mijnen stempel gezet. Ik stelde voor om ook eens op een avond te koken en dan zeg ik "cock" in plaats van "Cook" dat was dus echt gewoon missproken... tssss... wel een beetje hilarisch. De dag nadien kwam een meisje op bezoek die had nu zo dik haar. Haar stiefpapa was er ook bij... Ik wreef door haar haar en ik zei "You have beautiful hair, it's so..." en ik draai me naar Jan en vraag wat "Dik" is in het Engels... Waarop die stiefpapa zegt "Sylvie says you're a dick!" Ik heb me 100 keer geëxcuseerd tegen dat meisje, hahahaha... Ik heb het dus ook een paar keer mogen horen... Heel de stad stond vol met "OUR WULLIES" zo van die beeldjes die dezelfde afmeting hebben maar door verschillende verenigingen zijn geschilderd, ze staan op verschillende plaatsten op straat. IK maakte daar dus Willy van, dus leek ik meteen nen obseedee (willy, dick, cock, hahahaha) jaja, ik maakte een goeie indruk hoor! We hebben Dundee, Lock Levin,Perth, Edinburgh en Canterburry bezocht... Volgende keer dat we naar Schotland gaan doen we wel een beetje meer natuur. Maar, ideaal als kennismaking met de Schotse/Engelse cultuur, en vooral het Schotse accent :-) en natuurlijk ook om es bij onze vriendjes te zijn. Ube leert nog geen Engels op school maar ik stond versteld dat hij toch al veel verstond in het Engels. En hij heeft ook af en toe iets gevraagd in het Engels. Manau was mijn persoonlijke Google Translate... Miljaar dat kind kan Engels!!! In de auto werd het zelfs grappig als Manau en Ube aan het bekvechten waren en in het Engels begonnen, "you're really enoying", "shut up" "What the fuck" Ik leerde echte Fish en Chips eten mmmmm, en zo een grote pizza's heb ik nog nooit gezien!! Manau voelde zich een dagje niet goed (maagpijn, duh) en haar Motilium was op. Ik ga met Neil op pad. Naar den apotheek dus, Motilium niet meer te verkrijgen enkel op voorschrift, en nee, er was niets dat een gelijkaardige werking had?? Ik dus in de gewone winkel vier coca colaatjes gekocht en een doosje Rennie. Ik wil betalen, het was vier pond en ik geef een briefje van 50 pond. De winkelier bekijkt het briefje en pakt zijnen telefoon, hij praat zodanig snel dat ik hem niet kan volgen wat hij zegt. Het briefje (dat we nota bene kregen in het wisselkantoor in Gent) was reeds twee jaar niet meer in gebruik. Ik dacht al dat ik zou opgepakt worden. Gelukkig is Neil naar de bank gereden en hebben ze dat omgewisseld. Ik stuur een smsje naar Jan dat hij me vals geld had gegeven en dat ik het nu moest uitleggen... hahaha... Het was wel heel goed weer in Schotland, jaja, beter dan in België... Er waren daar nu toch twee mega-cute hondjes, ik was er helemaal gek van!!
De terugweg doen met twee tussenstopkes... Edinburgh, een Guesthouse... Azo een slechte matrasse, je ligt gelijk op nen Hollandsen dijk, die matras gaat zo naar beneden aan de zijkanten, ik denk dat ik zo uit mijn bedde val. Ik moet mijn één been optrekken of ik rol uit dat bed aan de ene kant, ofwel lig ik tegen Jan geplakt. Er ligt overal zo dik vasttapijt, wat wel leutig is om op te lopen maar naar brandveiligheid... en dat hebben we geweten als vroeg in de ochtend het brandalarm aanschiet. Ik spring veel te rap recht en loop naar buiten. Ik ruik meteen aangebrande toast wat me al deels geruststelde. In mijn topken en in een shortje en mee mijn haar helemaal paraplu... Maar ik was niet de enige... Zolang er rook was bleef dat alarm ook afgaan. We lopen in Edinburgh, het was daar echt een plaag van Japanezen, dat was niet te overzien, in zwermen!!! liepen ze daar, echt lopen ook nog!!! Het was dus al een hele kunst om een standbeeld of monument (of ne doedelzakspeler) te fotograferen zonder dat er een Japanese bijstond. Nog een tweede tussenstopke in Worksop. Heel vriendelijke man. Alweer van dat megadik vasttapijt, dat is daar blijkbaar in de mode...
We komen aan in Dover om half vijf en dat is natuurlijk veel te vroeg voor de boot van acht uur... Dus we vragen of we meemogen met de boot van zes uur en dat was geen probeem!! We staan te wachten en er rijden auto's op den boot, veeeer auto's en veeeeeeel vrachtwagens. In mijn fantasie zie ik diene boot zo zakken in het water van het gewicht. Hopelijk sluiten ze de garagedeur goed af. Ik biecht op aan Manau dat ik eigelijk helemaal niet op mijn gemak zit op dienen boot. We zitten vooraan in het midden, wijs uitzicht en dan ga je niet zo op een neer ook :-) Nu wel bizar, we vertrekken in Dover en zien meteen Europa (Calais) liggen!! We varen dus heel de tijd langs de kustlijn. Als ons schipje in de haven wil varen neemt hij een bochten en vangt enorm veel wind waardoor dat spel helemaal scheef hangt. Ik loop naar de andere kant van het dek van de schrik voor wat contre-gewicht maar dat helpt geen fluit natuurlijk. Gelukkig is het af te leggen zwemparcours maar 50 meter, mocht dat nodig zijn. Alhoewel, zo af dienen boot springen, ik zou dat ook al niet durven, want dat was ook nogal hoog... Laat mij maar met mijn voetjes op de grond...
Zo, we gaan hier nog ne keer een fotoboekske toopesmijten ziede...
En ik vraag me nog steeds af of die doedelzakspeler een onderbroek aanhad onder zijne Schotse rok of niet... #dingendeslevens
Greetz
MacWiewie
Geen opmerkingen:
Een reactie posten