Vandaag gaat Ube met een paar vrienden naar Walibi. Met mondmasker en al... Zij liever of ik, dus besluiten we om hen te voeren maar toch in de buurt te blijven mocht er een interventie nodig zijn. We droppen "the guys" af in de kiss and ride zone, en daar werden heel wat jongeren uit de auto gezwierd, hallokes! Pas op, het was nog een avontuurlijke rit... Toen uitkwam dat Jantje tickets gekocht had voor Walibi HOLLAND!! Pas op, nu mijn zwembad van toppy.nl zonder akkefietjes is geleverd, heb ik alle vertrouwen in onze noorderburen, maar wij waren wel op weg naar Waver. Er moesten dus een paar telefoontjes gepleegd worden, en aangezien Waver ook wel Wavre wordt genoemd zag ik het niet zitten om dat in het Frans te expliceren, dus Jan en ik doen een position swap. Ik rij, hij probeert dit misverstand te fixen. Gelukkig kijkt hij elke dag naar de Kampionen en regelt hij zonder al teveel moeite. Jan en ik gaan intussen naar Hergé Musée, je weet wel, van Kuifje maar ook van Quick en Flupke (dat wist ik niet) Een klein wist-ge-dat-je... Hergé is eigenlijk George Remi, zijn intialen zijn dus R.G., als je dat op zijn Frans zegt is dat dus Hergé! Tof he! Ik was al een beetje Kuifje-fan, maar nu apprecieer ik dat nog meer. Een echte aanrader! Ik ga nu ook niet te veel verklappen natuurlijk.
Nadien gaan we een wandelingske doen in het bos van Lauzelle in Louvain-La-Neuve. Ik hoopte en dacht werkelijk dat het een beetje frisser zou zijn in het bos, maar dat was dik tegen mijne schreper. De doefheid was onder het dak van het gebladerte geslopen. Als ik naar boven keek leek het alsof het boven de blaadjes van de bomen er een fris windje stond. (wishfull thinking) Kon ik maar met een lang strootjes tussen die bladeren wat koele adem happen. Ik hoopte dat ik een dementor zou zien, zoals bij Harry Potter, dan werd het meteen ook een paar graden minder warm.
Ik probeerde mijn ademhaling onder controle het houden zodat mijn kop niet al te purper werd, maar ik was er al gauw aan voor de moeite. Het bosje lag ook op een bergje. We deden amper zes kilometer maar de gevoelsafstand was 20 km. Het hele insectenboek van Eric zoemde rond mijn oren. Je mocht niet in het bos omdat er te veel mierenhopen lagen, maar die beestjes kropen toch over de wandelpaden, dus je moest toch een beetje tempo maken wou je die roste bijters niet in uw schoenen willen. Ik zweette zo hard dat mij vel niet in staat was om mijn vocht uit te scheiden langs mijn vel, dus moest ik ook vier keer wildplassen. De eerste drie keren ging het nog wel, maar de vierde keer werd het wat moeilijk, ik voelde dat mijn onderbroek helemaal oprolde door mijn natte vel, en hoewel Jan op de uitkijk stond wist ik dat ik in de problemen zou komen mocht daar ineens een lopertje opduiken. Gelukkig ben ik een kei in het snelplassen. Ik moest zoals ik zag aankomen een paar heuse break-dance-moves doen op mijn kleertjes weer op orde te krijgen. Mijnen erteklop zit in mijn hoofd ik sta op ontploffen.
Mocht ik niet geplast hebben zou ik deze prachtige paddestoel ook niet gezien hebben... zo een leutig dingske :-p Mijn handen waren zo opgezwollen dat ik geen vuist meer kon maken. We besloten om over te schakelen naar plan B. Vliegtuigen gaan spotten! In de auto spoot ik toch eens met de AXE deodorant die in het handschoenkastje lag. Voor het zelfde geld spoot daar gewoon een steekvlam uit want in de auto was het 38 graden. Ik weet dat dat ventenparfum is, maar 't wasdag of stinken... of vergassen, eigenlijk ook niet zo een goed idee om dat ik een auto te doen die heel de tijd staan chaufferen heeft.
We reden richting Nossegem, daar heb je twee platformen. Op het eerste zagen we de vliegertjes redelijk ver. Op het twee platform hadden we meer chance. De professionele vliegtuigspotters zeiden dat het een kalme dag was. Aja, ook hier strooide Corona roet in de spottersvreugde.
De vliegertjes maakten hetzelfde geluid als mijn wasmachine die naar zwiermodus overgaat, dan een beetje gedonder, neusje in de lucht, wieltjes in de doosjes en zjoef... Ik vraag me af waarom ik daar nu zoveel schrik voor heb, maar terwijl ik die vraag stel verdubbeld de zweetproductie van mijn handpalmen en inhaleer ik veel te hete lucht... Nope, ik ben er nog niet klaar voor. We besluiten om nog één vliegertje te doen en dan te vertrekken om dat zootje ongeregeld te gaan oppikken. En laat dat nu net een vlieger zijn met Kuifje op!! Ik probeer een foto te trekken maar door mijn gsm zie ik enkel de lucht en het lukt niet om de vlieger in het vizier te krijgen, ik zag geen bal, geen vlieger, geen dementor enkel de zon die mijn verblindde... Zo, de dag was goedgevuld en zo voorbij! Maar het was gewoon veel te heet.
Op terugweg gaan we nog snel een paar flesjes water halen voor de jeugd in de naftepompe. Ik heb nog nooit een paar pubers zo blij gezien met een flesje water. We rijden gezwind naar huis en in Brussel krijgen we een regenvlaagje over ons, ik wou ons dak openzetten maar we rijden niet met een Cabriolet, dus is dat was moeilijk en de temperatuur verminderde dus niet... Dus gaven we maar een extra draaitje aan de airco....
Zo, dat was het dan alweer...
Groetjes van Sylvie Zweetsnor
#nogsteeds33graden
Ik probeerde mijn ademhaling onder controle het houden zodat mijn kop niet al te purper werd, maar ik was er al gauw aan voor de moeite. Het bosje lag ook op een bergje. We deden amper zes kilometer maar de gevoelsafstand was 20 km. Het hele insectenboek van Eric zoemde rond mijn oren. Je mocht niet in het bos omdat er te veel mierenhopen lagen, maar die beestjes kropen toch over de wandelpaden, dus je moest toch een beetje tempo maken wou je die roste bijters niet in uw schoenen willen. Ik zweette zo hard dat mij vel niet in staat was om mijn vocht uit te scheiden langs mijn vel, dus moest ik ook vier keer wildplassen. De eerste drie keren ging het nog wel, maar de vierde keer werd het wat moeilijk, ik voelde dat mijn onderbroek helemaal oprolde door mijn natte vel, en hoewel Jan op de uitkijk stond wist ik dat ik in de problemen zou komen mocht daar ineens een lopertje opduiken. Gelukkig ben ik een kei in het snelplassen. Ik moest zoals ik zag aankomen een paar heuse break-dance-moves doen op mijn kleertjes weer op orde te krijgen. Mijnen erteklop zit in mijn hoofd ik sta op ontploffen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten