Wiewie gaat vals plat in de Vlaamse Ardennen

Gisteren was mijn tripje letterlijk in het water gevallen, dus vandaag een nieuwe poging... Keuze uit twee tochten, Assebroek of Everbeek... Gezien Assebroek de vorige keer een beetje was tegengevallen (heel te tijd in ne wijk) toch voor Everbeek gekozen. Dat was wel een eindeke rijden maar Jan zou meegaan, dus kan ik nog een beetje side-seeing doen... En ik had ook iets gelezen van mattentaarten, en dat is wel dé streek bij uitstek voor een heerlijk smeuïg mattentaartje... Alhoewel je van de weightwatchers dan wel gedaan hebt met eten voor de rest van de dag :-)

Er is veel volk maar ze hebben ne parking op een weiland, dat is toppie, ja, dat is zo, je neemt je auto om te gaan wandelen en dan wil je zo dicht mogelijk bij de inschrijvingen staan... geloof me, de laatste meters zijn de lastigste!! En vandaag was dat een understatement. 

We schrijven ons in en we krijgen een appelken, aaaah, dat is nul puntjes voor de WW!! Voor we vertrekken moet ik toch wel altijd een plasje doen en er staat zo een wagen (lees container op wielen) en ik spring toen nog gezwind op het trapje.  Ik doe die deur open en die WC bril komt tot 10cm van die deure!! Zoals verwacht trek ik dat kot toe en mijnen D-cup raakt de deur net niet... ge moest uw voeten dus naast de WC pot zetten en ge moet u eens proberen neerzetten zonder dat je kop vooruit gaat!!! Ik moest dus zijwaarts kijken of mijnen neus schuurde tegen die deur.  Ik had dus mijn jeansroksken aan met een zwart shortje onder (type koersbroekje, of mijn billen zijn verbrand van de wrijving, hahaha) ik kan u verzekeren in zo een veel te klein WC kot, à la chance dat ik er geen verrekking  heb aan overgehouden.

We vertrekken en na 50 meter lopen we in een bosje en dan langs de weilanden... ze hebben niet overdreven in den boek hoor, dat is knal in de natuur!! Met momenten moesten we een eindje tussen twee prikkeldraden waar zo één gleufje met zand is en ernaast gaat het omhoog met gras... Dus oftewel doe je de catwalk-pas, voetje voor voetje, maar dat is schijtemoeilijk om je evenwicht te bewaren ofwel loop je dus scheef met je ene voet in de gleuf en met de andere op het verhoogde gras... ik zweer het, dat is keilastig... de meeste wegjes lagen tussen de velden en dan liep je zo in de sporen van de tractors en andere landbouwvoertuigen, met in het midden zo lang gras en daar lagen van die grote keien in... je moest dus wel een beetje je evenwicht kunnen houden en af en toe verspringen van spoor... Andere stukken waren op verharde weg maar dat was echt wel vals plat... ik kon niet meer!!! Men zegt dat je moet gaan wandelen om je hoofd leeg te maken... ik heb gelijk de indruk dat dat een beetje averechts werkt... we liepen langs een maïsveld en ik hoorde geritsel, ik maakte me de bedenking dat moest ik er alleen lopen ik wel met een ei in mijn broek zou lopen... alhoewel, mocht er een potentiële verkrachter verstopt zitten is hij er aan voor de moeite, dat koersbroekske waarvan in het begin sprake krijg je niet uit als ik niet vrijwillig een handje help... (tis een spaneetjen :-)) toen het zo zwart zag in de lucht en toen we bovenaan de berg liepen vroeg ik me af wie het eerste zou neergebliksemd worden... Jan is groter dan mij, maar ik zit met een stukje ijzer in mijnen kop... en dan ook nog van die dingen des levens, bijvoorbeeld wanneer ik nu best bel naar de gyneacoloog om van Mirena te switchen, daar kijk ik alvast niet naar uit!! Schrik dat dat spel niet meer terug te vinden is... alhoewel bij een vorig bezoek hij nog zei dat het nog mooi op zijn plaats zat (ik zag een grijs scherm met een stokske op, waar of hoe dat kon ik niet uitmaken...) maar ik geloofde hem op zijn woord. En van Mirena, denk ik aan Morena, wat dan weer een applicatie is op het werk, en als ik aan het werk begin te denken dan is 't heel om zeep :-) Ziedet... dat helpt dus geen bal...  Hoofd leegmaken, tarara... (ik krijg er soms hoofdpijn van, van zoveel te denken) maar ik doe het wel graag... (het wandelen)

Ik vraag aan Jan om achter mij te lopen want ik moet mij forceren om hem bij te houden als hij naast mij loopt, maar hij zegt dat hij mijn tempo aanhoudt... tja, daar kan over gediscussieerd worden over wie wie nu zijn tempo bijhoudt.  Hij loopt dan zo schuin achter mij, en ik zie in mijn ooghoek zijne voet alweer naast mij... De laatste kilometers (het begon dan ook een beetje te miezeren) waren de lastigste... Ik heb de laatste twee km op karakter gedaan zunne, ik had ook geen andere keus, aja, den auto stond aan den eindstop he... Het laatste stukje was een smal paadje met aan de ene kant prikkeldraad en bomen en aan de andere kant een beekje... ik was zodanig aan het strompelen dat ik tewee in die beek was gesukkeld... twee blaren op mijn hieltjes van mijn voeten zo scheef te moeten zetten... MAAR... het was een heel schoon wandeling... Aan de eindstop nog eens in zo een claustrofobisch WC kot gekropen en toen moest ik mij op dat trapje SLEUREN!!

Dan nog van de beginstop naar den otto... ik zei het al in het begin... dan heb je net een kwartierke gezeten en dan begin je zo al wat stijf te worden... Ik denk dat mijn gezicht boekdelen sprak, en het waren beslist geen boekdelen van 50 tinten grijs... eerder 50 tinten kapotgetorten. Ik maakte me alweer de bedenking, mocht iemand 5000 euro geven om die tocht nog eens over te doen?? Nieje, ik zuu wel willen maar dat zou nie lukken... Nog een geluk dat niemand dat voorstel doet ee...

Ik bedenk mij dan wel dat er nog meer dan vijf kilo stoofvlees te maken valt... Pffff... Maar intussen is dat ook weer achter de rug :-p

Sebiets ne keer in mijnen boek zoeken wat ik volgende week ga uitsteken... niet te veel, zodat ik niet geblesseerd  ben voor de Lokerse feesten :-)

Zo... ik zit hier intussen met mijn voetjes omhoog en dat zal niet meer veranderen... nog sjuust die stoverij nog in de diepvries smijten en we doen de boeken toe voor vandaag...

Geniet nog van jullie zondag

x

Wiewie gaat naar Foligno...

Hier zit ik dan, ik de hotelkamer... ne keer een hele week genen bal doen, mijn bedje wordt voor mij gemaakt, niet koken, niet wassen, wel plassen... maar dat "niet wassen" is gewoon uitstel van executie :)
Van plassen gesproken, ik kom hier toe, ik wil een plasje doen en wat zie ik daar onder de wastafel??? EEN WEEGSCHAAL!!! Grrrr... maar wel zo een antiek ding met een wijzerke, ik denk dat je die door aan het wieleke te draaien eerst op min twee kunt zetten :-) Maar ze hebben hier wel zo een regendouche, es da wijs, je staat gelijk gewoon in een warme regenbui... goed zo Wiewie, waarschijnlijk noemt dat daarom ook zo.  maar bij mij thuis is dat in vergelijking maar een piesdoucheke zunne... volgens mij kun je daar nog in verdrinken, onder zo een douche, ik moest echt naar adem happen langs de zijkant, woehahaha...
Dat je mij niet in een vliegtuig krijgt, dat wisten jullie wel al zeker... daarom hebben wij toch zo een 1500 kilometertjes moeten rijden... maar ge kunt mij daar niet mee straffen zunne, ik rij graag in onze lieve wagen.  Alhoewel, vier nieuwe banden en een onderhoud en ik was een bedrag kwijt van sjuust geen vier cijfers.... grrrrrrrr... Maar we hebben GEEN file gehad... wel verschrikkelijke regenbuien in België, dat water spetste langs alle kanten, van boven naar beneden van de regen en van beneden naar boven van het opspattend water, en 't was met momenten wreed donker... NIET aangenaam ik zat soms met mijn gezicht tegen de voorruit omdat ik dacht dat ik dan beter zou zien... maar dat hielp geen fluite.  Tot aan Strasbourg heb ik het getrokken, dan was het aan de "Jean". En nee hoor, hij heeft geen spatje regen meer gehad...tssss...  (ge moet dus niet schoone zijn om wa chance te hebben, hihihihi, grapken ee) Tot aan de San Gotthard-tunnel zat ik op mijn gemak... 't is te zeggen, vanaf 150km op voorhand stonden er wegwijzertjes en mijn hartje sloeg altijd een beetje sneller toen ik zo ne pijl zag. Ik werd wel al lekker opgewarmd want ervoor waren er al een paar tunnelkes gepasseerd tot 9km...  Dat vind ik niet zo tofkes.  Maar ik heb het maar weer overleefd.  Ik smeet nochtans genoeg viskes naar Jan om te laten weten dat ik liever eens langs de pas wou rijden, maar het heeft iet geholpen. We doen een tussenstopje en deze morgen zijn we verdergereden, ik weer als eerste. De eerste 80 km mochten we niet sneller dan 90km per uur (ring rond Milaan) en echt waar, ik werd daar nu toch à volonté voorbijgestoken!! Grrrr... tot een bende van de Hell's Angels mijn voorbijstaken. Zo'n 20 moto's.  Imposant da wel... maar die reden zo heel den tijd voor mij en dat was wa ambetant. Die reden lekker 130 en ik heb ze voorbijgestoken dus moest ik een klein beetje gazze bijgeven.  En toe reden die achter mij... en dat was gelijk ook niet zo tof, in mijn achteruitkijkspiegel zag ik ze een beetje verder, dan ineens heel dicht en het was mij beu, dus ik ga naar het eerste vak en laat ze weer passeren... het opperhoofd van die bende wuifde vriendelijk bij het passeren en ik heb dan maar een beetje trager gereden.  Op het einde zijn we nog wreed misreden, aja, ze hadden een nieuwe baan gestrokken door de bergen en de GPS sloeg tielt... uiteraard was dat mijn schuld :-ss Ja, ik had de opdracht gegeven om die tunnels te graven, aja...
We slapen op één kamer en ik denk dat ik nog overspannen geraak van mijnen kleinen want die weet met zijn eigen genen weg.  Die weet van geen stoppen, en ik wil mij vies maken maar hij doet zo onnozel dat ik er tegen mijn zin de slappe lach van krijg.
We zitten hier momenteel met twee gezinnetjes op hotel (nog wat vroeg) en er is wel al iemand van de animatie, en dat hebben wel ook al geweten... tssss... ZAGEN, doet die... die komt ons heel de tijd "storen" om zijn activiteiten aan te prijzen waar ik absoluut geen interesse in heb.  Daarsjuust was ons eten aan het koud worden want jaja, zelfs daar komt hij ons lastigvallen.  Vanavond, morgenmiddag, morgenavond, hij wou ons toch gezegd krijgen dat we alles zouden meedoen.  Ik ga vanavond eens opzoeken in google translatie hoe je zegt "steek die onnozele spellekes eens waar de zon niet schijnt en laat mij gerust" voilà "stitch spellekes stupide anche se il sole non splende e lasciami in pace" nog eens twee dagen over studeren en dan krijgt hij dat op zijn talloor zunne... Ne mens gaat een jaar gaan werken, wil ne keer 10 dagen op congé en tons zouden we nog op commando van die quizkes moeten meedoen, dienen klapt bijna geen Engels, en dan nog tegen een Italiaanse famielde... no way... Of een tafeltennistornooi... ik wil gewoon uitstapjes doen, in 't zwembad hangen en mijn boekje lezen... We hadden beter gedaan dat we alleen Nederlands verstonden, maar ja, wij, de dommeriken, in 't Frans en in 't Engels meedoen...
Enfin, ik denk dat mijn enthousiasme in mijn gezicht al ver te zoeken is als ik dienen tiest zie...
Soit, morgen naar Perugia... dat wordt een lange daguitstap, tot het donker wordt en dan sluipen we het hotel binnen dat "Allesio" want zo heet hij, ons niet ziet...
Zo, ik geef er de brui aan voor vandaag...

Buonanotte!!
Wiewie

Wiewie goes solo in Assebroek

Dat ik mij ingeschreven heb in ne wandelclub, dat wisten jullie wel al... 't schijnt dat je daar Zen van wordt en dat dat het nieuwe lopen is... hahaha...
Nee echt, ik wou dat wel eens proberen, de bedoeling was om met een beetje muziek een paar kilometerkes te doen... Nu ja, af en toe mag dat ook eens in companie hoor.  Vandaag zou ik voor de eerste keer alleen gaan en ik was zelfs een klein beetje zenuwachtig... aja... de dag voordien met Jan een paar stapjes gedaan en op sommige momenten loop je in een bos met niemand voor of achter je... en ineens kwamen we ne visser tegen, niet meer in dat bos he, het was in Puyenbroek, die lag dus aan de vijver, anders was het helemaal verdacht!!... die lag op zijnen stoel niet te vissen maar te slapen, of te doen alsof toen we passeerden gingen zijn ogen zelfs open!!... en mocht het dan nog een knappe visser zijn :-p Tja, bij het uitdelen van de broekschijterij stond ik op de eerste rij...
Ik rij met onze wagen gezwind (hopelijk niet te gezwind of ik krijg weer fanmail van de politie uw vriend) naar Assebroek, dat is voorbij Sijsele naar links (dat weet ik nu ook weer).
Ik loop alleen naar de inschrijvingen en ik zie 5 of 10 kilometer.  think think... 5 lijkt wa weinig maar 10 heb ik nog niet gedaan... Ik kies toch voor de tien.  Van vijven en tienen gesproken, voor de wandeling zelf geef ik 5/10, 't was nogal veel door de wijkjes en bitterweinig in het groen en efkes op een stukje heide...
Ik begin vol goeie moed te stappen, het is al warm, maar nog niet heet... toch kleurt mijne kop al na een paar 100 meters zo rood of een lekkere sappige aardbei.  Ik stap redelijk alleen, naast mij een veld, een padje en aan de andere kant struiken.  Ineens hoor in een stem van een gsm... ik denk dat iemand in de stuiken zit en ik spring naar links!! mijn hartslag gaat de hoogte in.  Ik hoor het nog... heeft die snoodaard in de struiken zijn gsm niet afgezet? Ik versnel mijn pas en het geluid blijft me volgen... Dat kan toch niet? Ik hoor geen geritsel in de struiken??
Het was godverdomme mijn eigen Gsm die in mijn achterzak zak... Runkeeper geïnstalleerd en dat madamke wou mij ongevraagd eens laten weten hoe snel ik aan het wandelen was... tssss... mijn erte... Het is soms wel ambetant, soms loop je iets sneller dan je voorganger maar ook niet snel genoeg, dan weet je dat dat zo een tijdje gaat duren eer je die voorbijsteekt... (zo gelijk twee dutsen van camions die mekaar willen voorbijsteken op de autostrade en dat dat vijf volle minuten duurt)
Dus af en toe versnel ik mijne pas... ik krijg een dorstje en haal mijn verse fles River van den Aldi uit mijnen rugzak... het was te denken dat die fles door het gestap redelijk onder druk stond.  Ik draai ze open en ik krijg en welgekomen douche... maar met die douche was de rest van de bruis er ook bijna uit... Ik vond het psychisch wel een beetje moeilijk, ik deed 10 km en de rustpost was op 4 km... Ik zou gelijk liever hebben dat die dan op 6 km ligt, ne keer dat ge u eens vijf minuten zet weet ge dat je al over de helft zit... Maar diene ruststop kwam wel sneller dan verwacht, dus dat gaf dan weer een beetje rust in mijn kopje...  ik ga daar ook ne keer naar de WC en er komt een madam binnen... ze kijkt naar mij en zegt "oei, is dat van vandaag of gisteren??" Grrrr... Ik: "dat is niet van de zon hoor, das van te stappen, ne keer ik stop gaat dat hopelijk vanzelf weer weg" ik lach een beetje groen... (vaneigens genen spiegel, maar ik had dus wel al het vermoeden dat het aardbeirood was verkleurd naar het auberginepurper...)  en ik stap verder... met mijn schoenen uit den Decathlon...

39 euro, 't is geen geld, ze wegen NIETS, ze stonden bij de stapschoenen, geen reet aan steun geven ze, maar ik voel niet dat ik schoenen aanheb, dus bye bye blaartjes... Eén keer mijne voet tewee omgeslaan maar dat was natuurlijk omdat ik op mijne GSM bezig was... Na het stadsspel zonder spelletjes eindelijk langs een stukje heide, het gras kraakte onder mijn comfy-shoes... het zag zo bruin als iets... ik dacht, dat schiet hier nog sneller in de fik dan mijn haartooi!! En dan eindelijk een bosje in, lekker fris en efkes uit de bakkende zon... Helaas duurde dat niet zooo lang. Dan zag ik de eindmeet en ik was eigenlijk wel een beetje fier op mezelf...  Jaja, ik weet dat er mensen zijn die dit met de vingers in de neus al lopende doen maar het zal van in de Chiro geleden zijn dat ik nog ne keer zo ver stapte peis ik. Ik heb wel een klein beetje zeer aan mijn scheenbeenvlies en ik had weer een verkeerd onderbroek aan... zo eentje met een kantjen randje en dat heeft een beetje aan mijn gat zitten schuren... langs den andere kant, een milimetertje cellulitis afgeschraapt is ook mooi meegenomen.
Ik vraag mij ne cola (nen echten) en iedereen kijkt zo hard naar mij... ik kijk in de spiegel en het is verschrikkelijk!! Zo rood!! En mee stil te vallen van het stappen is mijn zweetfontein aangeschoten ook... Ik hoop dat dat mits oefening een beetje zal beteren zunne!! Dan de laatste halve kilometer naar mijnen otto (en dat was de zwaarsten :-)) toen ik thuiskwam en mij boven wou gaan douchen dacht ik wel dat mijn kuit in een krampe ging schieten... Ik moet zeggen ik ben wel een beetje paraplu maar dat is ook een beetje van de warmte ee... gelukkig moet ik niet koken want de zomerhutsepot staat reeds zijn smaakjes uit te wisselen met de bouillon en de diverse groentjes in de ijskast... Voor één keer pro-actief denken, het gebeurt niet veel maar nu is het wel een meevaller...
Ik hoor de kindjes joelen, dus Jan heeft het kleine zwembadje opgezet gekregen peis ik.  Aja, ons groot zwembad is voor na de reis... ik ga mijn beentjes daar ne keer in placeren, das zeker da!!

Geniet nog van jullie zondag en hou het hoofd koel
x

Wiewie en de fysische geneeskunde

Twee maanden terug maakte ik een afspraak met een specialist in de Fysische Geneeskunde in AZ Sint Lucas.  Ja, dat duurt nu eenmaal zo lang eer je een afspraakje kan versieren. En bij de gyneacoloog (als het maar voor een uitstrijkseltje is) is dat een gemiddelde wachttijd van zes maanden, en bij den tandarts is dat toch ook een drietal weken...  Voor mijne rug dus, ik ben al blij dat ik niet met een acute blokkade zat... maar ergens halverwege mijne rug zitten er toch twee wervelkes een beetje ambetant te doen ten opzicht van elkaar.
Ik rij na het werkje naar Sint Lucas Gent, ik ga naar het onthaal en je moet je paspoort in zo een computerbak steken en als alles goed gaat krijg je een ticketje... als alles goed gaat... Nee dus, bij mijnen bak is het papier op... grrrr... ik probeer de bak ernaast, scoor een ticketje en neem me voor om dat even te melden als het aan mij is.  Ik zie een ventje van ik schat 80 jaar naar mijnen bak gaan... ik zie het zo gebeuren, maar ik laat hem toch even doen, stel dat er bij mij sjuust een bugske was, maar hij staat een beetje betoeterd te kijken omdat er geen briefje uitkomt.  Ik loop naar de manneke en ik zeg dat de printer leeg ik, maar hij hoort niet zo goed "DAT DE PRINTER LEEG IS!!!" Mijn goede daad voor vandaag... Oja, dat zou mij nog op het lijf geschreven zijn om daar een hele dag te staan... Of misschien niet, al die levensverhalen inclusief misérie, mijn hartje is veel te klein om dat allemaal aan te kunnen en ik zou voor iedereen lief willen zijn en binnen de kortste keren heb ik 50000 vrienden op Facebook, en voor ik het weet ga ik iedereen gaan bezoeken met cadeautjes en al, hahahaha...
Intussen was ik mijn eigen tickeetje kwijtgespeeld, maar ik kon me nog herinneren dat het nummer 536 was... Straat 26, dat is dus helemaal aan den andere kant van het ziekenhuis, heel dat kot door... Ik kom aan de wachtzaal en mijne frank valt dat mijn doorverwijsbrief nog in mijn deur zit van de wagen... grrr... helemaal terug naar de parking... "En passant" kon ik bijna weer een afspraak maken bij de hielspoordokter, al moet ik zeggen dat ik sinds die pijnlijke spuit in mijn hieltje en mijn steunzooltjes die ik sporadisch draag, dat het al veel beter is... Het is dus maar "hielspor"-adisch  dat ik er maar eens last van heb... hahahah, heb je hem?? Mijn woordspeling??
Soit, ik kom om vijf na vier aan aan die balie... er staan twee mannen van vreemde origine en mevrouw is afspraken aan het leggen voor foto's of whatever... ze staan met hun GSM in de hand, nee, dan kan het niet, nee, dan enkel na vier uur, ah nee, dan kan ik enkel ik de voormiddag... tssss... om 16:20 stond ik daar nog te koekeloeren. Dus vijf minuten te laat...
Ik kom in de wachtzaal en er zit 15 man!!! Ik stuur een vies bericht naar Jan... maar ik steek mijne gsm in mijn sjakosj... "mevrouw Rijsselaere" ik geneer mij rot, ik zat nog maar sjuust neer... ik heb de goeien dokter gekozen, of mss sjuust niet... Ik ga binnen en geef mijne brief... "no communication"... Ik wacht... zo, zet u maar op de tafel (speciale massagetafel)... ik spring met een sprongetje op de spel "andere kant" tsss, dat kan ik niet gerieken he... "een beetje dichter" grrr... duidelijke communicatie zou al wat schelen.  Ik doe daar 20 verschillende trucjes en moves op die tafel en ik voelde het al aankomen... We gaan eerst naar de binnenkant kijken op basis van magnetisch veld om je niet te belasten"... ik werd al bleek... "kan je tegen kleine ruimtes?" ik: "nee, sorry, in zo een buis, dat gaat niet lukken" Dan moeten we twee keer ne gewone scan doen... grrrrr... onderkant en bovenkant... ik riek een beetje geldklopperij, maar zolang ik niet in een claustrofobische tombe word geschoven ga ik er maar in mee... Ik zit te wachten... en hij zit te klikken, dus niet te typen... volgens mij zat hij zijn foto's van zijn vorige vakantie te bezien...  dat bleef maar duren... Zo dat is dan 35 euro, tot de volgende... Dat was gemakkelijk verdiend... ik stel voor de ik de pre-onderzoeken voor al die specialisten doe... iedereen ne keer op de tafel laten turnen briefje voor de foto's, en dan doorverwijzen naar de specialisten.  De wachttijden zouden al heel wa minder zijn.
Ik kom bij de secretaresse die daarnet de afspraken regelde.  Er is nog plaats op 31 juli om kwart voor drie... eigenlijk moet ik dan werken.  Ik vraag "kan het niet later?" "NEEN"... en daar stond ik dan... Ofwel kende ze die twee kwietjes waarbij alles netjes op hun agenda werd afgesteld, ofwel kon ze op mijn muil niet kijken... Seriously?? Ik zeg niet dat dat de omgekeerde wereld is, want omgekeerd moet het ook niet persé zijn. Maar ik vind dat wel straf!!! Morgen es op mijn werk kijken of ik een uurtje vroeger kan stoppen en anders, tja, dan is het drie weken later zekers... tssssss...
Voor de twee fotosessies had ik ook niet te veel in de pap te brokken... te nemen of te laten...
Gelukkig heb ik gisteren al een  zalm-spinazie-lasagne gemaakt dus no stress... Ik loop in de veel te lange gang en ik bel naar mijn lieve dochter Manau. "Zeg, wil jij eens de lasagne in den oven zetten op 180°?" Terwijl ik het zeg, draait die vrouw van het koppel net voor mij zich om... ik zie in haar blik dat ze denkt dat het om een ordinaire lasagne uit den aldi gaat! (ook lekker)... ik voeg er snel aan toe "en wees voorzichtig met mijnen kom, want hij weegt wel heel zwaar" hahahaha... ik kon nog gezegd hebben "laat hem niet vallen want dat zou zonde zijn van de verse zalm, gerookte zalm en spinazie van Iglo" Of "Wees voorzichtig met mijn veel te dure kom van Le Greuset" :-)
Door het leuke circulatieplan kon ik ineens niet door, rij ik een straatje om en kon ik weer niet door... tsss... dus een helen ommetoer moeten doen... Dus kom ik helemaal zen thuis.. NOT!!!! Ze mogen binnenkort eens gas-boetes geven voor de dutsen op de baan... niet vlot rijden = boete... Echt waar, waar je 70 mag ineens stilstaan om een straat van 4 meter breed in te slaan... daar word ik hysterisch van...  Misschien moet ik eens bij de verkeerspolitie gaan... hahaha... staatskas is sebiet gevuld...

Zo... ik zal mijn kappersbezoek maar al plannen tegen dak op de foto moe... en ik zal mijn sjuust onderbroek aandoen... De laatste keer dat ik foto's moest laten trekken zeiden ze, "enkel je onderbroek mag je aanhouden + schortje" ik had zo een onderboek met een metalen hartje aan de voorkant aan... dat zag je natuurlijk schijtegoed op de foto... schaamtelijk!!! "mevrouw, wat heb jij gegeten?" hihi...

Ik hoop maar dat hij de volgende keer een heel leuke diagnose heeft met een heel simpele behandeling, zo één pilleke pakken en alles is in orde bijvoorbeeld :-)

Groetjes,
de immer positief ingestelde Wiewie...

Voor de eerste keer naar de Operaaaaaaaaa...

"Hallo mama, hoe is't?"
"Goed hoor, behalve dat mijnen pacemaker te veel moet werken en met jou?"
"Ook goed, ik ga vanavond voor de eerste keer naar de opera"
"Ah, das goed meiske, waarda?"
"In Limburg"
"In Limburg?? Amai, da's nie bij de deur, en met wie ga je?"
"Met Tom en Bart"
"MET TWEE MANNEN!!!! Zijt maar voorzichtig!!!!!"
"Mama, Tom is mijn collega en Bart is zijn partner"
"Jaaa, maar toch..."
"??????????"
Eigenlijk best wel grappig... mijn lieve mama zo bezorgd hihi

Ik rijd dus samen MET TWEE MANNEN!! richting Limburg en dan is "rijden" al serieus overdreven, van de ene file knallen we in de andere, had ik mijn stapschoenen aan ik ging met momenten veel sneller... Ik zit in een driedeurs auto op de achterbank en ik zat eigenlijk echt op mijn gemak.  Elegant uitstappen was er de eerste keer niet bij.  Ik weet niet hoe ik het gedaan heb maar ik sukkelde achterwaarts uit de wagen en ik was al blij dat ik geen spierverrekking had opgelopen.  de tweede en vooral de derde keer had ik het gevonden hoe ik alsnog deftig uit den otto kon geraken, maar ja tegen dan was het donker dus niemand zag nog hoe gezwind ik uit de auto dartelde... We zouden eerst nog iets eten... In een tearoomke... We kregen een garcontje toegewezen die nog een beetje groen achter zijn oorkes zag... Ik bestel als aperitief ne Looza Ace, hij vraagt "wablief " (waaaablief op zijn Limburgs) ik herhaal maar ik vond nu toch dat ik dat redelijk luid en duidelijk had gezegd.  Volgens mij kende hij dat gewoon niet.  Tom vraagt een witte Martini maar krijgt een rode... Hij zet de rode Martine bij mij  en geeft het fruitsap aan Tom??? Ik denk dat je toch een beetje moet herinneren wie wat heeft gevraagd?? We waren met drie...Okee, we denken dat het zijn eerste werkdag is en dat hij misschien wat zenuwachtig is. hij komt de bestelling opnemen, hij neemt een bierkaartje van de tafel om de bestellling op te nemen, maar de bierkaartjes van PRIMUS zijn aan beide kanten bedrukt dus moet ik innerlijk een beetje lachen... hij verpinkt niet en probeert aan de rand van het bierkaartje te schrijven.  Spaghetti Carbonara, Salade met scampi en Pasta met zalm. Hij kriebelt op het kaartje en na een minuut staat hij terug aan de tafel "een pasta met scampi, een salade met zalm en wat was dat andere nu weer?? Okee, het zou een verrassing zijn wat we op ons bordje zouden krijgen dat was duidelijk.
Hij komt terug toe hij vraagt "voor wie was de Carbonara" Bart knikt en hij zet de salade met Scampi voor zijn neus. Hij staat te drentelen met die pasta nog in zijn handen , hij is duidelijk in de war... Maar, enkele seconden later zitten we elk bordje voor onze neus... En het was best wel ok!! Bij de salade stond een potje "dressing op basis van rode pesto" en dat stond er ook, maar mocht ik heel dienen pot over die salade gegoten hebben had ik zeker nen immodium van doen :-) Alors... we rijden naar onze eindbestemming...
Alden Biesen Zomeropera "Don Pasquale"
Dat is niet in een Standaard operagebouw maar wel in een prachtig kasteel op de binnenkoer, dus in openlucht. Zo lekker gezellig en iedereen krijgt zelfs een dekentje voor als het was frisser wordt.
met andere woorden, ik was al helemaal onder de indruk en 't spel was nog niet begonnen.

 Gelukkig een kleine samenvatting gelezen op voorhand (ja, er bestaat een boek "opera voor dummy's" ;-) zodat ik wist waarover het ging, en dat was maar goed ook... Het verhaaltje op zich vond ik al keiwijs.  Een klein beetje pies-stress want dat zou twee uren duren en naar de WC gaan intussen is "NOT DONE" ik zat ook met een vervelend hoestje, dus heb ik tijdens de voorstelling een half velleke strepsils  opgegeten... :-)

De muziek kon me wel bekoren en ze beginnen er aan.  De eerste vijf minuten dacht ik efkes van WTF?? Instrumentale kolder ten top...  Er werd bewogen op de tonen van de muziek... Het leek een sketchke van Gaston en Leo,  maar dat was omdat die enen tuinman nog wel leek op Gaston Berghmans, dus bombardeerde ik hem in mijn hoofd tot "Gaston" en die andere, tja, die werd dan voor de rest van de voorstelling mijn denkbeeldige "Leo"  die Leo keek nu toch zooooo scheel, telkens hij op het podium kwam moest ik mij inhouden op het niet uit te proesten van het lachen... Je hebt "scheel kijken" en je hebt "scheel kijken kijken"  Volgens mij zag die geen bal...Dat moet toch lastig zijn en ook niet zo goed voor je ogen... :-)

Soit, toen het verhaal echt begon en ik intussen een beetje gewoon was aan het Italiaans, de schermen met ondertiteling, het samenspel van de muziek, bewegingen kon ik er echt van genieten. En eens ze begonnen met zingen vond ik dat echt prachtig!!  Ik zocht naar een microfoontje ergens verstopt in hun haar of achter hun oren, maar die zongen gewoon zo luid, dat is eigenlijk heel bijzonder.  Hoeveel decibels kan een stem toch voortbrengen?? En tja, ne keer tieren is een makkie, maar zo echt toonvast zo luid zingen... Als Norina (de vrouwelijke hoofdrol) met haar stem de hoogte inging vreesde ik voor de ramen en kreeg ik kiekenvel... Het was een luchtige Opera (dat heb ik van horen zeggen van Tom, want ik ken er de ballen van, en het was ook wel om te lachen met momenten, en ik lach graag, dus het was me bijna op het lijf geschreven... mercie Tom, goed gekozen!) In de wagen hoorde ik dat Koen Crucke meedeed... we zaten er nog mee te lachen "Albertooooooo"  Maar ineens komt die uit een decorstruik in zijn Samson-kappers-kostuum en zegt in het Italiaans "ja ik moest kloppen want de bel doet het niet" en hij verdwijnt weer..Zaaaalig... Nadien speelde hij nog efkes mee, maar heel veel gezongen heeft hij niet. Maar eerlijk gezegd, hij ziet er niet uit!! Zooo mager, die ziet er 100 jaar uit... Ik bewonder hoe die artiesten die ellenlange Italiaanse teksten uit het hoofd kennen.  En wat ook nog grappig is, het decor bestond uit een paar haagjes met buxussen en alle rekwisieten zaten verstopt in kastjes en schuifje in die haag... daar was over nagedacht... En ineens was het gedaan!! Bijna twee uren zo voorbij gevlogen... Awel liever azo dan dat je zit af te tellen naar het einde denk ik dan!! Of ik nu een abonnement ga nemen voor de opera, nee, dan denk ik niet, maar als ik nog eens meemag naar de Zomeropera... graag!!

Nadien kregen we nog een drankje aangeboden en stonden we nog even na te praten aan dat megamooie subtiel verlichtte kasteel... perfecte afsluiter!!

Ik ben superblij dat ik dat eens heb gezien... en ik eef genoten!!! 

Ziezo, daar werd ik nu eens gelukkig van... effectief toen ik er bijwas, en ook nu, dat ik nog eens kan opschrijven hoe leuk het was... dan beleef je dat gewoon een tweede keer... aha, dat is dubbel genieten :-)

Heel fijn weekend x

Wiewie en de perfecte confitureblog (part 3)

Zo, de aanhouder wint zeggen ze dan... het spreekwoord "derde keer, goede keer" kan in mijn confituur-escapades ook met enige fierheid gescandeerd worden.
Mijn eerst poging leek nogal aan de vloeibare kant...  Ne smoothie was er niets tegen, wel i-de-aal voor in yoghurt of op een ijsje... en als je heel rap kon eten, dan lukte het ook op de boterham, maar dan wel zo nen dikken boterham zonder gaatjes he, want dat stroopsel werd opgeslorpt en meteen door je stuute doorgelaten en je bordje of plankje was helemaal bedefeld.  ... Dus het beste als laatste boterham ook... aja, want eerst eentje met kaas of vlees en op het einde eentje met zoetigheid... zo werd dat nu eenmaal ingepeperd vroeger...  Op een cracotte lukt het ook perfect, zolang je dat schuitje maar waterpas hield... Mijn eigen schuld, ik had mijn kastrolleke wa aan de kleine kant gepakt, dus van zodra dat begon te koken moest ik mijn vuur zachter zetten of ik kreeg een vulkanische gewijze overstroming, en dat is keiheet ik zweer het u...
Poging twee, de massa was als iets vaster maar toch nog niet wat het moest zijn... en dan werkt dat een beetje op mijnen teen... en ineens schoot het mij te binnen dat ik toch een kalf was van de bovenste plank (een lekker sappig kalfje, da wel :-p)  Ik vond de aardbeien te zoet, en toen maakte ik de bedenking dat ik wa meer fruit ging pakken met dezelfde hoeveelheid gelatinesuiker... Dus een beetje minder suiker, dat leek gezonder, wel al in het achterhoofd dat ik dan gewoon wat rijkelijker zou gaan smeren :-) Aja, da gaat niet ee... ik rolde mee mijn ogen, hoe dwaas kan ik zijn, die gelatine is verzekers berekend op diene kilo fruit, het stond nochtans in koeien van letters op de verpakking. Deze keer wel in mijn grootste greusetje (en dat is de grootsten die er is), dus dat stond wel heerlijk te pruttelen... ik had er beter nog een gelatine-velleken ingezwierd... voor de geur kreeg ik bijna onderscheiding maar het bleef meer een véloute (zonder room, boter en eieren) van aardbeien
Met deze wijze confituurlevenslessen begon ik vandaag aan poging drie... Deze keer fraisen en rabarber... OMG... in mijn kookpot begonnen de vruchtjes zich ineen te smelten en ik zag het kooksel een beetje indikken terwijl ik er stond op te kijken... Traantjes kwamen in mijn ogen van blijdschap... :-)  YES!!! In plaats van "BONNE MAMAN" vanaf heden "BONNE WIEWIE" hahahaha...
Ziezo, mijnen dag is goed ziede... Ik schrijf dat in mijn mooiste kalligrafische letters in mijnen imaginaire dagboek... Vanaf nu is 6 juni Nationale confiturendag!!!

Ik smeet het boeltje bijna tegen de muur,
Ik forceerde de boel nog op een hoger vuur,
Het werd een bezigheid van een veel te lange duur,
Ik riep uit frustratie tot aan mijnen buur,
Werd ik bijna bevangen door een hysterische kuur,
maar vandaag 6juni even na zeven uur,
werd ik beloond met een potje perfecte aardbeien-rabarber... jam... hahahaha


Zo, lieve confituurgroetjes
Wiewie

Wiewie en de biopsie...

Het zit me niet zo voor de wind de laatste tijd, toch op gezondheidsvlak.  Zelden zoveel afspraken gehad om naar specialisten te gaan, maar... we zullen doorgaan.. tot we erbij neervallen, want voor minder word je niet au sérieux genomen... #ervaring

Maar zelfs op een onbewaakt moment word je overvallen door een keelontsteking en een ontsteking van de bovenste luchtwegen met een parfum van lichte koorts, en dit net voor er een weekje zalig weer voorspeld wordt. In gedachten zag ik me na de werkdag met mijn fiets langs de Lieve fietsen met mijn stroo in een briesje waar ik zelf verantwoordelijk voor was.  In de plaats kreeg ik een doos antibiotica vergezeld van een doosje Brufen.

Laten we groene fluimen nu even gewoon groene fluimen noemen... hoesten met een keel die ontstoken zit en daarboven nog een hoest waar je bijna in blijft, dat zorgt voor een keel die in brand staat, te vergelijken met een schuurpapier met grote korrel.  Neus zit toe van groen snot (een beetje bedrijfidentificatie kan geen kwaad) dus adem ik door mijn mond door diezelfde keel... ik heb het gevoel dat mijn luchtpijp helemaal is uitgedroogd. Daar slaap je nu ook niet echt goed van.

Mijn stemgeluid kraakte, ik moet zeggen, angines heb ik vaak gehad, dan zitten er van die heerlijke witten vlekken op je amandelen, en dan doet vooral zeer bij het slikken, nu zag mijn keelholte vooral bloedrood en de zeer zat aan mijn adamsappel (mocht ik een man zijn)

Dit weekend staat er bij ons een communiefeest op het programma, dus ik heb een deadline, ik moet genezen zijn tegen vrijdag, ten laatste zaterdagmorgen.  Vrijdagmorgen zetten de lieve mensen van de collect en go mijn boodschappen klaar... dat is al een hele geruststelling. Ik heb compassie met diegene die mijn bestelling moet klaarzetten. Diegene die dat uitgevonden heeft verdient een standbeeld. :-)

Vandaag is de eerste dag dat het iets beter gaat, dus behoudens een terugval komt dat wel goed.  Alhoewel ik hier nog niet te fel moet zijn, dat voel ik wel.  Er stond vandaag een afspraak op de agenda bij de vrouwendokter oftewel de gyneacoloog... een biopsietjen... gezien die afspraak al een maand vastligt en ik bij annulatie op zijn minst weer een maand moet wachten toch even mijn jeansbroek aangestoken en het afspraakje afgewerkt.   Gelukkig in Waarschoot te doen, jaja, Waarschoot heeft naast een multinational (Salami Ter Beke) ook een bowlingbaan, voetbalveld (inclusief voetbalploeg) peugeot garage (ja jong, die ligt geografisch in waarschoot), én ne gyneacoloog :-)  Voor de gevoelige zielen niet verderlezen, en voor diegene die er eentje gepland hebben binnen de termijn dat je iets vergeet, ook niet verderlezen.

Ik gaf onlangs op mijnen Facebook ne keer een plastische beschrijving van een mammografie maar ook een biopsie is niet om mee te lachen... Hoezo taboe??? Ik zal u ne keer een taboe op uwen neus geven... tarara... het mag geweten zijn dat wij vrouwen nogal afzien, aha...
Ik dacht met momenten dat hij aan de onderkant van mijn maag zat, zeer dat dat deed.  Ik sprong bijna achterwaarts over die stoel!! En een watje met dit en een watje met dat... en dan... "op de derde tel moet je hoesten, een, twee, DRIE!!!"
HALLOOOOOO!!!  Die zin kwam zo onverwachts, en er zat geen pauze tussen het eerste deel van de zin en het tweede deel!! Nog voor ik me kon afvragen wat er op de derde tel kon gebeuren moest ik al hoesten, (dat was nu niet moeilijk want de hoestjes zitten klaar) Op het moment van mijnen hoest weet ik niet wat hij gedaan heeft, heeft hij dat uitgeknipt, uitgesneden of wa... Hoe vals!!!! Dat truukske gaat dus maar één keer lukken zunne...  Nog een paar dagen ongemak en dat is ook weeral achter de rug...tsssss... Maarja, Brufen pak ik al, dus dat is voor één keer mooi meegenomen...de resultaten zien er voorlopig veelbelovend uit... hout vasthouden... maar toch elk jaar teruggaan ipv om de drie jaar... tssss... Leve het beste ziekenfonds van de hele wereld.
Ik weet nu niet of ik daar blij moet om zijn maar doordat ik thuis was heb ik live kunnen kijken naar de aankomst van Trumpie.  Niet dat ik daar anders verlof zou voor nemen hoor, hahaha
Maar ik moet wel zeggen, ik vond het wel ne schone vlieger... En daarmee is alles gezegd... behalve da Melanie naar de fabriek van Delvaux mag gaan voor een bezoekske, en ze zal verzekers nog een schone sjakosje krijgen ook.  In Brugge is er een winkel van Delvaux, aan het Belfort. (of die was er alleszins) dan deden Jan en ik een spelleke, den enen ging een meter achteruit zodat hij de prijsjes niet zag staan en den anderen duidde een exemplaar aan en dan beetje "Hoger, Lager" doen... Ja, als er gene prijs bijstond wist meteen hoe laat het was...
Zooo, ik voel dat het tijd wordt om weer een beetje te rusten...
Geniet nog allemaal van het goede weertje en van het verlengde weekend!!!
Ik blijf nog lekker beetje binnen, in mijnen zetel uit den Ikea waar ik nog steeds superblij mee ben... Ja hoor, die ligt echt wel heeeel comfie...

Lieve bacteriële groetjes
Wiewie