Italië... the end...

Pfffff, het is al gepasseerd, ne mens kijkt daar zoooo lang naar uit, en eens het zover is vliegt da gewoon voorbij!!
Nog schitterend weer gehad, nog enkel stadjes bezocht, maar vooral veel gezwommen... en ja, ik bedoel effectief zwemmen, niet enkel aan het zwembad doen alsof...
En voor we het wisten was het vrijdagavond, onze laatsten avond... Opdrachtje aan Jan gegeven om met een smoes de knappe barman te fotograferen en hij heeft het nog gedaan ook ;-))
Ik had ervoor al het hotel en de tuin volop lopen fotograferen, dus die had al door dat we graag een fotootje trokken, dus dat viel helemaal niet op...
En dan was het zaterdagmorgen ee... valieskes in de wagen laden...en off we go... Ik rij voor de eerste keer den berg af waar ons hotelleke opstond... fjuuuw, angstzweet in mijn pollen... eens beneden zitten we algauw op de autostrade en trek ik ons bakkie op naar 130 (= toegelaten snelheid)...  Ik rij een heel eindje, en in Italië mag je ook almets péage betalen ook he... in ruil daarvoor krijg je een mooie autosnelweg... Niets vergeleken met de Belgische autowegen, ze zijn, glad en smooth, je glijdt als het ware over de baantjes... en dan let je even niet op... en dan rij je 145, ik verschiet, Ik wil op mijn rempedaal gaan staan, maar niet voor ik eerst kijk of er niemand in mijn gat zit te duwen...Ik kijk in mijn achteruitkijkspiegel en ik zie nen flikkenauto met zwaailicht achter mij rijden... Ik schrik me een hoedje!! Ik vertraag en probeer van het derde vak naar het tweede te gaan en mijn hartslag gaat ook aan 130... Ik ga er even van uit dat ik aan de kant word gezet... Ik rij net op het tweede vak en ze komen naast me rijden...Maar in het passeren laat de Italiaanse flik mij met een handgebaar weten dat ik ze heb gehinderd!! Ze waren dus op weg naar een interventietjen... Met andere woorden, ik mocht nog eens doorgetrokken hebben naar 160 ook :-) De roetfilter ne keer kuisen gelijk ze zeggen, dat zou me nog een flinke duit bespaard hebben in mijn eerste onderhoud... Nee, dat durf ik niet... Ik was wel efkes in paniek...Fjuuuw...Toch wel iets beter opgelet... Nu niet om te stoefen maar ons wagentje kan het wel verdragen om iets rapper te rijden, met ons vorig bollideken moest ik dat niet proberen of dat begon al te rammelen langs alle kanten.  Wat hier in mijn voordeel spreekt is dat we in Italië op een hoogte zaten van 1400 m, en in Waarschoot zitten we op 5 m boven de zeespiegel, je kan er dus van uitgaan dat het serieus bergaf is ook he, op terugweg ;-))
En dan naderen we San Gottardo... mijnen beste maat zal San Gottardo niet worden, al zeker niet omdat hij zo een verschrikkelijke lang claustrofobisch tunnelke liggen heeft dat dwars door de aardkorst snijdt. 17 kilometer... No way dat ik daar zelf doorrijd... Er zijn zo een paar obstakelkes waar ge mij voor geen geld laat over of doorrijden he, gelijk de pont de Normandie, en dat bananenbrugske net ervoor!!!  Ge moet nog betalen om er over te mogen!! Ze zouden je moeten betalen om er over te durven!! Soit, Jan neemt het stuur over... Ik zit naast hem, 25 minuutjes moeten aanschuiven, dat valt reuze mee...  Hoe meer we die tunnel naderen hoe gespannener ik in de zetel zit... ik nijp in mijn handvat en probeer niet te hyperventileren, mijn maag zit in mijn keel... en hupla, de licht schiet op groen dus we mogen de tunnel in... Aan 80 km per uur... eigenlijk zouden ze voor mij da spel verkeersvrij mogen maken zodat ik er aan 130 kan doorvlammen, dan ben ik maar een minuutje of 8 onderweg :-) Maar nu is dat bijna een kwartier!!! Ik tel de km af op de GPS en ook aan de muur hangen er bordjes hoever je nog te gaan hebt...  Ube legt zijn hand op mijn schouder om mij gerust te stellen...Halverwege besef ik dat ik in het midden van den berg zit en krijg ik een zweetaanval van jewelste... Stel je voor dat je in panne valt, ik zou dat niet overleven!! Als ik weer licht aan het einde van de tunnel zie ben ik gerust... (en dat ze normaal zeggen dat als je licht ziet aan een donkere tunnel dat je niet naar het licht moogt gaan of ge zijt het aan uwen rekker :-))mijn maagpijn is al de helft beter... mijn voet doe zoveel zeer... Als Jan te lang rijdt krijgt hij zeer aan zijn achillespees, als ik te lang rijd krijg ik zeer aan mijn wreef van mijnen voet en mijn scheenbeen... Ik zweer het mijn scheenbeenvlies zat ervan ontstoken!! Zeer dat dat deed!! De eerste twee minuten dat ik uit den auto stapte kon ik mijnen voet nie plooien! Mijn voetje is niet getraind om 590 km te rijden op één dag... Hotel ligt in MULHOUSE, sjuust over de Franse grens... Jan sprak al heel de tijd van (en ik schrijf het gelijk hij het zei) "Moeloeze" ik zag dan ook niet meteen de link met de verkeersborden... Ik zou eerder spreken van "MULHAAWSE", op zijn Engels... ;-) Hotelletje binnen, het eten trok op geen kl... MAAAAAR er was een jacuzzi !!! Rijsselaere heeft geen bad thuis (enkel inloopdouche, ik versta nog steeds niet waarom ik voor de verbouwing beslist heb dat we geen bad meer moesten hebben, spijt dat ik daarvan heb!!) Soit, ik placeer mij dus voor een half uurke in da bad... ZAAAAAALIG, mee gekleurde lichtjes en al, en bubbelkes... Die bedde was ook MEGA-zacht...Ze vroegen 10 euro per persoon voor ontbijt, en dat vind ik schijteduur, zeker omdat mijnen Ube maar twee toastjes eet mee een taske melk... dus rijden we naar het eerste wegrestaurant en ontbijten daar... Lekker gezellig buiten, de uitlaatgassen negeren we compleet :-) Die 15 km heeft Jantje gereden, den resterende 600 heb ik gedaan... jaja, ik was fel zunne, maar eenmaal thuisgekomen heb ik mijn klopje gehad, en dan moet ik ook een beetje huilen...
De eerste 20 km begon mijnen voet/scheenbeen weer wreed zeer te doen, maar euh, ikke geen mietje... Op den duur voelde ik het al niet meer... Kleine bekentenis, ik durf mijn sjieke al eens door de ruit naar buiten spuwen in volle vaart... Dus reed ik aan 130 en deed de ruite open, gezien dat zeer deed aan mijn oren had ik een opening van 5cm en toen ik mijn sjieke uit mijn mond katapulteerde vloog die vaneigens niet door de ruit maar weer in den otto (ergens onder de zetel) Ik zei tegen Jantje dat ik ze wel zou zoeken op de volgende stop... Tegen dat we stopten was ik dat ook wel vergeten... Van 100 naar 80 naar 110, naar 130... pffffff... mijnen voet stond intussen in een kramp van 90° en ik moest gazze geven vanuit mijnen knie... We komen in België en  we staan in de file en het begint te regenen... Joepie!! Wegenwerken, we rijden op één vak waar je 70 mag... Hoe komt het dat iedereen dan stilstaat??? Ne keer dat je ingevoegd bent, kan dat toch niet anders dan vlotjes verlopen als iedereen 70 rijdt??? Ik versta dat niet ee... Gelukkig intussen aan het luisteren naar een live-concert van Arsenal en ik blijf ZEN...  Tien dagen naar 5 dezelfde ceedeekes moeten luisteren (Muse, Texas, Mumford & Sons, de afrekening, en Oscar en de geile wolf) aja, als de airco aanstond durfde ik mijnen Ipod niet aansluiten om den auto niet te overbelasten, 't was verdorie 39° buiten en in de wagen 22°... ne keer in België was het maar 19° nie meer... dus, airco af, Ipodje in... de Italiaanse Radio SUBACCIO speelde dan ook maar om de vijf liedje een Engelstalig liedjen...
We rijden in Namen en als ik van mijn gas naar rem wil aan hapert er precies iets aan mijn voet... ik denk eerst dan mijn sandaal vastzit onder het matje van de wagen.. Nope... wa peisde... daar is mijn sjieke weer... ze plakt mijn hiel vast aan de automat!!!! Aan de eerste Aire afgestaan... yip, heel de sjieke in de automat geplakt... that's Karma... Ik probeer ze er met mijnen badge (van 't werk) af te prutsen, mijn houdertje naar de zak... dan maar de mat uit den otto gezwierd in de koffer, zal dat wel es in de diepvries leggen en met een breekmeske verwijderen, desnoods een beetje haartjes afsnijden... naaktrat, naaktkat, naaktmat... voilà...
Ik rij op de Ring rond Gent aan 90 per uur en dat lijkt wel supertraag, aja, als je al vijf uur aan 120 en 130 hebt gesjeesd!!! Jantje vraagt zich af hoeveel boetes ik ga gescoord hebben... Maar ik kom op de N9 waar je 70 mag en ja hoor het is zondag dus de dutsen zijn weer op boane, dus we rijden 50!!! Ik moet moeite doen om niet stil te vallen!!!
Dus we zijn thuisgeraakt, met 25 minuutjes aanschuiven aan de Gottardtunnel en een kwartiertje file in Namen... dat is dus vlotjes gegaan... special thanks to ons Peugeotjen...
En dan nog den auto legen he... en frietjes gaan eten want er is geen eten in huis, alhoewel dat dan weer niet goed ik voor de lijn... wasmachientje draait al op volle toeren en tijdens mijn reisje heeft mijn papa onze ijskast gemaakt voor 85 euro!!! Juij!! 't is te zeggen de onderdelen kostten zoveel he...  Soit, dan kan er nog net vanaf...
Ik dacht er aan om morgen eens goed uit te slapen, maar in een vlaag van zinsverbijstering heb ik een afspraak vastgelegd met Manau en haar orthodontist om 9.40u... dat is dus een klein tegenslagsken...

Saluti e baci
Sylvie