Sigur Ros, een Ijslandse groep, ik denk eigenlijk niet zo heel erg bekend bij het grote publiek. Ik heb er wel een Ceedeeke van en op mijn Ipod staan er ook een paar. Eens je de groep kent hoor je zo of een nummer van hen is of niet. In Vorst Nationaal, ik was daar nog nooit geweest en dat heeft zijn voordeel, ik tik het adres in van Vorst Nationaal en ik rij tot bijna aan de voordeur, twee straatjes van de concertzaal staan wij netjes, doch op een serieuze helling geparkeerd. Parkeren is toevallig één van mijn specialiteiten, dus daar keer ik mijn handje niet voor om, maar eens de parkeerrem aangetrokken was hebben we toch eens zitten wiebelen om te zien of den otto wel bleef staan. Stel je voor dat hij loskomt en begint te bollen, dat zou niet goedgekomen zijn. Dat Jónsi (Zanger) ineens in het Ijslands vraagt of de persoon met nummer plaat 1-BAL-080 naar de uitgang zou willen gaan... Ik blijf gegarandeerd staan want daar versta ik geen knal van, dus zie ik niet sebiet een probleem, maar wel achteraf natuurlijk. Mijn vaste sidekick Kris zit in het buitenland, dus had ik een waardige interim gezocht en gevonden, den Tom P... Die nu op de zwart lijst staat in het restaurant Aux Vieux Spijtigen Duivel. Zelden iemand gezien die zo snel zijn denk- en spreekknop van 't Nederlands naar 't Frans kan switchen en nog eens roepen erbij :-)
We zijn op tijd, en dat is maar goed ook want we hebben een hongerken, we willen de intieme nummers niet verprutsen met een koppel grommende magen... Op de hoek is een restaurantje "Le Concerto", als dat niet toepasselijk is, en ze spelen ook nog eens Sigur Ros. En je had er dan ook nog eens een "Pizza Le Concerto" zo eentje met Italiaanse ham, parmesaanschilfers en rucola. Natuurlijk niet over nagedacht dat voor de rest van de avond onze bekken zouden toeplakken. Echt waar, je goot daar drank over en dat hielp geen fluit. Het zout had zich een weg geboord in onze papillen en had zich daar vastgehecht.
Leuk zaaltje, zo een beetje gelijk de Lotto Arena maar in 't rond, de temperatuur zat al meteen goed, fjuuw. Een publiek waar je kop noch staart aan kreeg, zo een manusje van alles, maar de grote mensen waren ook weer goed vertegenwoordigd. Voor de pauze stonden ze vooral VOOR Wiewie...
Ik stond ook naast een beer van ne vent. Van zodra die applaudiseerde schoot zijn horloge in een fel-lichtgevende modus en werd de zijkant van mijn muil verlicht, ik ben een paar keer zo dom geweest van ernaar te kijken en dan zat ik met zo een reflecterend vierkantje in mijn gezichtsveld.
Sigur Ros laat iets langer dan het academisch kwartiertje op zich wachten maar OMG... Wat een stem, wat een charisma... Hoe kun je nu zo hoog zingen?? En toonvast? Na het eerste nummer bleef hij hangen in zijn laatste noot en dat bleef maar duren, ik dacht dat die aan zijn laatste adem bezig was, ik stond er bijna van te hyperventileren. De nummers zijn meestal heel rustig, en dan ineens ontploft den boel, (in tijden van IS moet ik misschien een andere woordkeuze hanteren, maar je weet ongetwijfeld wat ik wil zeggen) zelfs een keer zo erg dat ik een beetje schrik kreeg. (ik ben dan ook soms wel een broekschijter) Was het een zonnecrème, het was een meesleepfactor 50... Een rare ervaring, je doodzweten en toch kippenvel krijgen...Normaliter wordt een gitaartje bespeeld met de vingers of een plectrum, welja, blijkbaar gaat dat met een strijkstok ook... de combinatie van geluid en achtergrond, het was gewoon dik af!! Op een bepaald moment is er een projectie op de schermen waardoor het lijkt dat het podium omhoog gaat en mijn hartje maakt een vreugdesprongetje en ik dacht "konden ze dat niet eerder doen", maar zoals ik zeg, het leek alleen maar zo, ik was er alleszins mee weg, maar als ik na een paar seconden nog steeds bijna niets zag begon mijn frank te vallen dat het "gezichtsbedrog" was. Het was muisstil in de zaal, enerzijds omdat iedereen met zijn bek open van verwondering stond te luisteren en anderzijds omdat niemand zich wil wagen aan een potje Ijslands. Je kan dit niet vergelijken met andere optredens, dat is gewoon iets apart, onbeschrijfelijk, als die terugkomen ga ik nog eens, zeker weten!! TOP!! Uiteraard weel veel te rap gedaan... dzjuu he, zo gaat dat altijd, wij hadden het nog wel een uurtje volgehouden, maar de Stem van Jónsi misschien net niet, en ineens valt het mij op dat de drummer in zijn bloot lijf zit... dat had ik niet zien gebeuren zunne :-p
Zoals altijd een beetje aanschuiven richting autostrade, maar dan tsjeezen we naar Lokeren (je weet wel, met de beste feesten van heel de wereld en blijkbaar ook de beste paardeworst, maar dat laat ik aan mij voorbijgaan wegens te veel fantasie) Nadien rij ik gezwind naar het immer mooie Waarschoot, ik zie een wegwijzer "Eeklo" dus ik ben zodanig gefixeerd dat ik de GPS negeer en ik heb mij nog wreed misreden ook... om 1u thuis, dus kwart na in mijn pierken, en de wekker om 6uur... het heeft een beetje gepiekt vandaag...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten