Het zonnetje schijnt en ik zie het wreed zitten, ware het niet dat ik buitenkwam en na twee minuten het zonnetje verdween achter de wolken, grrrrrr... mijn kilometriekske lag nog thuis omdat mijn lieve dochter mijn fiets had gebruikt en aan het buuskot neem je dat best mee of dat wordt gepiekt, dus ik was al volledig mijne kluts kwijt. Ik weet dat het 15,6 kilometer is, dus dat is wel leutig als ge zo over den helft zit en al. Het was al een tijdje geleden en ik geraakte met moeite vooruit!! Ik had ook al geen oortjes mee, dus een muziekje moest ik ook al aan mijn laten voorbijgaan. Anders kan je nog eens op de pedalen stampen op het ritme van een 80's hit...
Ik ben op zijn minst (!!!) 50 elektrische fietsen gepasseerd!! (in de twee richtingen) Chance dat ik zo purper zag als de Purple Rain van wijlen Prince of je zou nog kunnen zien dat ik groen zag van jaloezie. Ik keek naar de snelheid waarmee ze trapten en ik trapte even snel, dus als het linkervoetje van die voor mij beneden was, was mijnen voet ook telkens beneden, maar ik ging geen meter vooruit en die verdween binnen de halve minuut uit mijn zicht tssss... Ik wil er ook één!!!
Er stonden twee bejaarden met kleinkind naar de eendjes te kijken en ik zag dat de twee oudjes met hun levensverzekering twee elektrische exemplaren hadden gekocht, en ze waren een eindje weggewandeld... Ik zag mijn kans schoon om van mijne velo te springen, mijn sjakosj vanonder mijn bagageklemmeke te snokken, op diene velo te springen en snel weg te spurten (aja, fluitje van een cent met die elektrische aandrijving) Ik hou me klaar, ik denk hoe ik het snelste van mijne velo spring, misschien moet ik hem in de maïs duwen, diene velo staat ook in de verkeerde richting... Ik denk dat ik zeker mijn tas niet mag vergeten, aja, mijn paspoort zit er in... Net voor ik mijn snood plannetje wil uitvoeren besef ik (en gelukkige was dat er net voor en niet net na) dat ik ne gemerkte velo heb... Grrr... Mijn rijksnummer staat in mijnen velo gegraveerd, en er wordt nu af en toe eens gelachen met de politie uw vriend, maar dat spoor zou hen waarschijnlijk niet ontgaan. Ik ging ooit eens aangifte doen voor mijn portefeuille die ik kwijt was... Ik kom aan de balie "ik ben mijn portefeuille verloren", zegt diene aan de balie, "oké, mag ik je paspoort eens"... "euh... mijn paspoort zit in mijn portefeuille beste vriend" (die "beste vriend" heb ik niet gezegd hoor, hahahaha)
Ik zit op mijne vélo af te zien en ik denk aan de mosseltjes die op het menu staan. Ik had zo overduidelijk gezegd aan Jan om JUMBO mosselen te pakken... Aja, dat zijn zo van die grote lekkere, al kan dat ook nog tegenvallen, 't zijn geen mosselen meer gelijk vroeger. Jan is de mosselman, dus hij maakt de mosseltjes klaar. (allee moeilijk is dat nie, maar dat is in een kastrol van 8 liter en ik krijg dat niet zo goed opgeschud... Ik hef het deksel efkes op en ik zeg "ja hallo, zijn dat Jumbo mosselen, wreed groot zijn ze toch niet... waarop Jan zegt, "nee, hoor, ik heb SUPER mosselen mee, ik zag JUMBO en SUPER en ik dacht dat SUPER de grootste waren... (nu zou ik hier 100 smileys willen zetten die met hun ogen naar boven draaien grrrrrrrr...) Niet denken maar luisteren naar Wiewie denk ik dan!!! Ik moet dringend eens naar Philippine, daar zal je niet zo van die kleine gevallekes tegenkomen... Zo met een beetje Roquefort, mmmmmm...
Ze hebben nog een beetje mooi weer beloofd dit weekend, ik hoop maar dat ze het menen zunne... electrabel zit verzekers al in zijn pollen de wrijven, als de stoofkes beginnen branden vanaf september...
Hopend op een klein nazomertje
Geen opmerkingen:
Een reactie posten