Van wandelen in Zwalm word je kalm... uiteindelijk...

Van wandelen in Zwalm word je kalm... en dat is maar goed ook! Ik was al helemaal keigefrustreerd toen ik daar aankwam.  Van tijd tot tijd is mijn lontje al wa kort :-)  Ik kon me vaag herinneren hoe ik naar Zwalm moest rijden, maar de GPS die ik blindelings vertrouwde voor de laatste keer in mijn leven, vertelde me dat ik langs de Makro moest passeren... Wat dat vrouwmens van de GPS niet weet is dat Gavere helemaal openligt.  Ze stuurt me op zo ne lange weg en ik zie autootjes heen en weer rijden, en net voor je de dwarse straat opmoet (na ne kilometer) staat er nen bulldozer dwars over de baan.  Wel, dat is nu eens mensenkloterij.  Ik zag de auto's vlak na de bulldozer voorbijzoefen, maar ik mocht mijn kar keren en helemaal rondrijden.  Ik word dus straatje in straatje uitgestuurd en telkens kwam ik op diezelfde baan, ik werd er een beetje verkeersagressief van. Ik schakel dan maar over op de app Waze en dat spel weet tenminste de wegomleggingen te omzeilen. Maar die stuurde me dan knal op de smalle straatjes waar de wandeling doorliep, dus moest ik slalommen tussen de wandelaars.  Ik vond dat ik een beetje chance verdiende en vlak bij de inschrijving gaat er iemand weg, en ik rijd gezwind op het vrijgekomen parkeerplaatsje... De zon schijnt en er is keiveel volk!!

Ik moet echt aanschuiven om me in te schrijven. Ik heb die pijlkes niet gevolgd hoor, ik liep gewoon mee met den hoop :-)
De Vlaamse Ardennen zijn gewoon zalig om te wandelen, alhoewel zo wa valsplat is toch wel wa lastig maar ik heb goede benen vandaag, hahahaha... Ik heb intussen geleerd dat je soms beter een beetje verder rijdt om een mooiere wandeling te doen.  Aalter... ook schoon, maar toch meer een betonwandelingske... Ik liep daar nu eens zo op mijn gemak, met de zon in mijn muilke... Ik was al gelijk wa overkleed.  De rustpost was in een kerkje, die waren niet voorzien op  zoveel volk en dat liep daar een beetje in het achthonderd.  Eén WC!! Ze hadden geen stromend water, dus wasten ze af in van die spoelbakken.  Er werden glazen aangevoerd op ne kletsnatte plateau waar het schuim nog van afdroop en daar werd dan weer veel te geweldig cola zero ingegoten dat je één cm cola had en 10 cm schuim, inclusief afwasschuim.  Ik heb daar ooit een een kleine dwangneurose van opgelopen.  Mijn tong was eens helemaal rood en mijn gehemelte (muilplaag ;-)) en dat bleek door een vuil glas te zijn waar ik uit gedronken had, ook in zo een tent waar ze veel te lang wachtten om het water te verversen... ik kies dus altijd voor een blikje of flesje als het even kan... bweikes, ik hoop maar dat ik het morgen niet zitten heb, want ontsmettingsalcohol mag niet voor tournée Minérale. (Ik heb trouwens al één keer gezeurd, 't is te zeggen, ik was al van mijnen gin aan het slurpen toen het mij inviel dat het eigenlijk niet mocht... als straf doe ik vijf dagen langer Tournée..) Ik krijg een smsje van mijn dochter en ik ben zo geconcentreerd aan het antwoorden en intussen mis ik ne pijl en hoor ik mijn buurvrouw roepen (Gratienne, is ook bij de leukste wandelclub van de hele wereld, jaja, zo met een lidkaart en al, en een wandeldagboeksken) ik doe een praatje en loop verder. Ineens zie ik bitterweinig volk rond mij, dus ja, mocht ik weerkeren... een kilometertje extra dus..Maar ik ben alweer volledig zen... De vitamine D doet mij deugd.  Mijne neus moet overdrijven met de opname van de vitamine D en het lijkt of ik verbrand bent. Ik denk zo stiekem dat het zonnetje iedereen heeft deugd gedaan...  Het is toch al een heel ander gevoel. Ik heb er echt heel erg van genoten.  Een beetje me-time...
Na de wandeling rij ik terug naar huis... ik begrijp dat de motorrijders ook blij zijn dat het zonnig is maar dienen die voor mij reed en zo over de baan zwalpte had ik toch bijna een tikkie gegeven.
Ik probeer me te beheersen en probeer nog een beetje na te genieten mijnen tocht...
Heb ik het al gezegd?? Wandelen is TOP!!! :-)

Groetjes
S x