Er is een blokkade op de W40...

Er is een acute blokkade opgetreden op de W40 (Wiewie-expresweg, 40 jaar) ergens tussen de afrit van de schedel en het staartebeentje.
Zondag had ik al een klein gevoel dat mijn rug vast zat... Dat is mijn zwak plekje natuurlijk. Iedereen heeft dat wel... de enen krijgt rap maagpijn, de andere kan niet kakken, nog iemand anders zijn bloeddruk slaat tilt of krijgt hartkloppingen.  Als ik een beetje stress ontwikkel slaat zich dat gelijk een soort kalkaanslag op mijn trapeziumspier.  Als het te erg wordt dan krijg ik daar nog eens een surplus van spanningshoofdpijn bij.  Jan heeft mij op zondag, maandag en dinsdag tijdens de eerste tien minuten van Thuis (de beste Vlaamse soap van de hele wereld) een massageke gegeven. Ik zat op mijn gat op het tapijt, en hij zat in de zetel.  Dat is wat ik omschrijf als deugdzeer.  Enerzijds brandt het in op je spieren en zeg ik constant "ai", maar langs den andere kant doet het ook wel deugd.
De woensdag zat ik op mijn werk en als ik naar mijn scherm keek (wat ik dus moet doen of ik kan niet werken) voelde ik gelijk dat er iets in mijn nekwervel niet goed zat.  Ik durfde mij ook niet uit te rekken want ik dacht dat het er helemaal zou inschieten.  Ik had wel wat moeite om mijn hoofd rechtop te houden, mijn hoofd woog gelijk zwaarder dan anders :-)  De donderdag was het gelijk wel beter denk ik, ofwel kan ik het mij niet herinneren.
Gisteren denk ik dat het wel oké ging, tot deze nacht rond een uur of twee.  Ik wil mij draaien in mijn bed en ik kan niet!!! Het is niet dat tijdens dit manoeuvre iets vastgeklikt was, het moet van ervoor geweest zijn terwijl ik lag te slapen.  Jan was uitgeweest dus ik wou hem niet sebiet wakkermaken.
Ik trek aan mijn haar om mijn hoofd te verschuiven en in 50 stappen ben ik dan toch gedraaid.  Zeer!!! Ik lag helemaal niet goed, maar dat had mij zoveel moeite gekost ik zag het niet sebiet zitten van een retourtje te doen.  Ik lag dus klaarwakker.  Tegen vier uur ben ik uit mijn bedde gestrompeld terwijl ik 1000 keer "ai" heb gemompeld, op zoek naar een Brufen in de keuken.  Na een uur begon ik het wel in het snotje te hebben dat het niet met een pilleke zou overgaan. Ik herkende dat gevoel van die keer dat ik in de douche mijn haar stond te wassen en ineens stond ik geblokkeerd.  Toen is den dokter moeten komen en heeft me een pikuurtje moeten geven. Ik tel af, den dokter van wacht kan je toch niet midden in de nacht opbellen, ik ben nu niet in acuut levensgevaar.  Mijn ene arm tintelt wel lichtjes dus panikeer ik een beetje.  Om half zeven tokkel ik op Jan zijn rug. Die had waarschijnlijk gehoopt om een keer uit te slapen. Op mijn pijnschaal geef ik mezelf een dikke acht. We bellen om 7 u de dokter van wacht en om 8u mogen we langsgaan.  Ik moet mij op mijn buik rollen en achterwaarts af het bed geraken (dat was van Jan zijn invalshoek geen schoon zicht denk ik, gelukkig had ik een pyjamaatje aan)  Ik geraak niet in de auto!!! Ik zit op mijn stoel maar mijn hoofd hangt nog buiten, ik moest vooroverbuigen tot aan het dashboard en zo kon ik mijn hoofd naar binnen draaien.  Het is altijd vervelend als je niet naar je eigen dokter kan gaan.  Aan de manier waarop ik binnenga bij de nieuwe dokter was nog veel uitleg overbodig. (en Jan had de situatie ook al kort geschetst toen hij belde).  Een piekuur in mijn gat. Ze pakt een spuit en ik heb echt geen schrik van naalden of spuiten, maar ik vraag toch efkes "is dat niet een heeeeel dikke naald?" maar dat was om haar vloeistof mee op te trekken, nadien zette ze een subtieler naadje op de spuit.  Recht in mijn cellulitis... De volgende zes dagen mogen de lieve mensen van het Wit-Gele Kruis dat nog eens overdoen en ik word doorverwezen naar de Chiropractor... En laat nu zeggen dat ik pro-Chiro ben, ik heb er al zestien jaar ingezeten, hahaha... Ooooh, de leukste tijd van mijn leven!! Soit, ik krijg nog pilletjes waar ik groggy van word, dus in combo met mijn slaappilletje hoop ik stiekem dat ik hier de komende zes dagen knock-out lig 's nachts.  We zijn nu acht uren verder en ik kan alweer bewegen, lees, wreed voorzichtig.  Sinds ik kijk naar topdokters hoop ik toch dat de pijn overgaat met wat medicatie want als diene Hollander met zijn hamer en beiteltje begint... Hallokes... Het komt goed, dat voel ik wel, maar daarmee kan ik dit weekend niet gaan wandelen, en ik vind dat redelijk vervelend, vooral omdat het zo schoon weer is.  En ook de voorstelling van Jan Jaap Van Der Wal zie ik aan mijn neus voorbijgaan. die houten stoeltjes in het Capitool zijn voor het moment "not done"
Weet je wat ik het allervervelendste vind aan heel dit verhaal?  Oorzaak: stress... En oké, meestal kan ik dat dan ook wel verklaren... was ik een kip, dan was ik een stresskip, of ook soms wel eentje zonder kop, of een heerlijk sappig kipje aan 't spit :-p en als ik dwaas doe een soepkieken...maar nu is het precies onderbewuste stress?  Ik vraag me af waarom ik mij opjaag?  Ik kan mezelf wel onder mijn voeten geven... Enfin, morgen nog een dagje op 't gemak en maandag dartel ik naar het beste ziekenfonds van de hele wereld!!  Binnenkort start het leasingsprogramma voor de elektrische fietsen.   in april mogen we nog es een paar weken testen en dan is het voor echt!!! Dan ga ik met mijn eigen lease-(elektrische) velo naar Gent (en terug).  Dat zal mij ook wel deugd doen, een beetje bewegen voor en na 't werk. Dat komt mijn spiertjes ten goede, dat denk ik oprecht.  Als ik mijn positieve bril opzet dan voel ik dat ik nog nooit zo zen zal geweest zijn... Met mijn haren (stroot) in de wind langs de vaart trappen (maar niet te hard want mijn batterijtje voorziet een beetje ondersteuning) zonneke op mijn smoel, vogeltjes die kwetteren, eendjes op de vaart, bejaarden die in de weg rijden... En ja, dan ook de dagen dat ik kletsnat thuiskom... hahaha...
Zo, dat hebben we ook weer gehad... Nu lig ik al comfortabel in mijn zetel, als denk ik dat mijn pose niet ideaal is, maar kom... als ik stillig voel ik praktisch geen zeer... pijnschaal 3/10, de enige keer dat je een buis kunt toejuichen.
Ik wens jullie een weekend vol plezier, vreugde, goe weer en genot,
wees niet te geweldig of voor je 't weet zit je met 't verschot.

Groetjes, Piet Snot :-)