Gisteren heb ik geslapen hoor... Ik had een nachtmerrie over MRI's die bestonden uit kokers die op een pin stonden en tijdens het onderzoek ook nog eens draaiden zoals een kompasnaald in een kompas. Ik stond op en ik was superzenuwachtig. Mijn ademhaling ging te snel en ik was misselijk. Jan heeft een dag congé gepakt. Door die medicatie mocht ik niet meer met de auto rijden.
Ik nam de aangegeven dosis en we vertrokken naar het ziekenhuis. Een vragenlijst invullen. Ik schrijf op dat ik een stukje titanium in mijn kop heb en ze willen toch nog eens dubbelchecken of dat geen probleem is. Ja hoor, een kleine paniekaanval deed mijn traankanalen openzetten. Alle schuivertjes uit mijn pruik en rode ogen, de verpleegster zag meteen dat ik niet echt in mijn comfortzone zat. Pas op, ik ben niet de enige die daar niet voor staat te springen. Gezien Jan absoluut niet zwanger kan zijn mag hij mee met mij tot aan het toestel en mag hij bij me blijven. Dat kalmeert me wel. Ik kan nogal op zijn kap zitten, en hij op de mijne, maar ik was blij dat hij er was.
Ze komen me halen en ik heb de indruk dat die medicatie nog niet aan het werk is. nog een geluk dat ik kousen aanheb of ik slierde uit over mijn eigen angstzweetvoeten. Ik stap binnen in de ruimte voor het onderzoek en dat toestel ziet er minder vierkant uit dan hetgeen in mijn gedacht. Het is meer een spaceship-ronde-poort. De doorsnede van het toestel is minder diep dan mijn laatste ervaring, maar toch nog redelijk benauwd... maar omdat het vlug moet gaan heb ik geen tijd om uit mijne paniek te bekomen. Ik lig neer, koptelefoon op en er wordt een soort masker om mijn gezicht gezet dat iets te dicht zit naar mijn comfortabiliteitsgevoel :-) Maar er zit wel een spiegeltje op, als mijn ogen ongecontroleerd openschieten zie ik niet hoe dicht de buis wel zit, maar zie ik mijn eigen tenen. Ik probeer me op het lawaai van de machine te concentreren, precies Tiësto die een vette dansschijf aan het maken is, als je al die geluiden over elkaar zet heb je een mega-hit voor de kokoriko... Ik moet mijn best doen om mijn ogen niet open te doen.
Jan wrijft om de zoveel tijd eens met zijn vinger over mijn scheenbeen. Vooral als ik diep geademd heb, om te zeggen van "rustig blijven"... Als de machine even stilviel bewoog ik mijn teen op en neer, Jan begreep dat weer en wreef over mijn been "ja ik ben er nog" Echt, ik voelde me als een klein kind... ik heb soms een felle bek, maar dat moeten ze mij niet te veel laten doen hoor.
Na een klein kwartiertje komt de verpleger " 't is gedaan" ik doe mijn ogen open en ik zie dat ik nog in die buis zit, gelukkig binnen de microseconde zie ik mezelf naar buiten geschoven worden. Terwijl ik zo snel mogelijk af die tafel wil springen voel ik me toch een beetje dizzy... We drinken nog iets in de cafetaria en ik trakteer mezelf op een eclair omdat ik het overleefd heb en omdat ik niet op de paniekknop heb geduwd, hahahahaha... nu kan ik er mee lachen hoor, maar ik weet nog heel goed hoe het een halve dag geleden was... maar dan werd ik toch een beetje door die medicatie ingehaald. Thuisgekomen, in de zetel en een uur geslapen!!! Joatjoat... wa game nui krijgen...
Nu nog een slaaptest en dan krijg ik mijn rapport he... Ik hoop op een grote onderscheiding
Met andere woorden voor een rondje speleologie moet ge mijn niet meevragen hoor...
Special thanks to Jantje Van Daele xxx
Geen opmerkingen:
Een reactie posten