Vandaag een dagje niet werken... joehoew, nog eens tijd om een blogje te schrijven, en in mei leggen alle vogels een ei, en ben ik nog steeds heel blij (met mijnen velo met elektrische batterij)
Ik zou een boek kunnen schrijven, maar ik zal me een beetje inhouden. Maar na een jaartje fietsen is het tijd voor een mini-verslagje... Een jaar leasefietsen in drie thema's dus: "gaat da nui regenen of nie", "gaat dienen onnozelaar nui op de velopad blijven staan of niet" en "amai, dienen egel is ook wel wreed opengespetst" :-) Met andere woorden, tip tap top, de voor- en nadelen zitten in dit blogje verstopt.
Een leasefiets krijg je niet zomaar he, je moet beloven op je communiezieltje dat je een bepaald aantal dagen met de fiets zal komen. Ik heb een vet contract getekend waarin staat dat ik 80 dagen met de fiets zou komen... als bedanking voor het beste gezondheidsfonds van de hele wereld en omdat dat nu eens net was wat ik nodig had, heb ik daar een "happy hour" van gemaakt en heb ik er streversgewijs meer dan het dubbele gedaan. Enkel als de temperatuur onder nul ging, we wakker werden van de regen op het dak in plaats van onze wekker of Frank waarschuwde voor een code oranje (wat dan meestal nog geen waar was ook) dan namen wij nog eens de auto. Het is dus echt een gewoonte geworden. 160 dagen, dat zijn 320 ritjes enkel, ik ben misschien vijf keer echt doorweekt geweest. Voor ons regenachtig Belgenlandje valt dat nog mee toch? Zo een beetje motregen, daar kan mijn vest wel tegen. Maar als het 's morgens regende, dan namen we meestal wel de auto, als je met de fiets vertrokken was moest je 's avonds natuurlijk wel terug. Het is wel zo dat wij glijdende uurtjes hebben en als ik op punt sta om te vertrekken en het wolkendek kleurt iets te grijs naar mijn goesting of er verschijnt een rood vlekje op de buienradar, dan wachtte ik gewoon een half uurke... Als het al wat kouder was zat ik het eerste half uurtje wel met tintelende billen maar ik maakte mezelf wij dat dat goed was voor mijn cellulitis. Aja, wat betreft mijnen BMI, dat scheelt dus zelfs geen 100 grammekes op heel dat jaar... grrrr... ik versta dat niet goed, vroeger deed ik "niets", en nu doe ik "iets", misschien komt dat omdat ik om half zes na mijn fietstocht uitgehongerd thuiskom en ik dan alles in mijnen mond steek wat ik tegenkom, hahahaha...
Ik ben wel een beetje ongeduldiger geworden in het verkeer met de auto, van zodra ik moet aanschuiven schiet ik al in stress- en vloekmodus. De files zijn er echt langer op geworden! Wat niet wil zeggen dat ik op de fiets niet kan vloeken hoor. Ik heb in het afgelopen jaar twee keer echt een manoeuvre moeten doen waarbij ik wreed kon geaccidenteerd zijn mocht ik niet zitten opletten hebben. Eén keer met een bus van de Lijn, de fietspad loopt in een vierkantje rond de bushalte, en de bus vertrekt zonder te kijken en rijdt over de hoek van het fietspad, ik zet mijn vuist op de deur van de bus om mij enerzijds af te duwen, en om eens vies te kijken naar de chauffeur maar er zaten 50 schoolkinders op dienen buus, dus die hoorde mij zelfs niet. #eyeroll En een keer toen een dame de hoofdweg wou oprijden... ik had het in 't snotje dat ze mij niet had gezien, ik dacht even dat ik de verdwijnjas van Harry Potter aanhad, die keek door mij en geef nu toe, mij zie je echt wel afkomen hoor #eyeroll2... maar die reed gewoon door, remmen getest en gelukkig goed bevonden.
Ook zo van die automobilisten die op de hoofdweg willen rijden maar die denken dat hun auto maar tot aan hun voorruit loopt, en die niet beseffen dat er nog ne neus aan hun auto hangt waar de motor inzit. Dus dan staat heel diene voorkant op de fietspad en tons is't paniek zenne, ze kunnen niet meer achteruit of vooruit, soms houden ze dan eens het handje voor de mond (dat kan ik nog af), soms wuiven ze een verontschuldigend (dan lach ik wel eens dat het geen probleem is), of soms kijken ze ineens heel strak voor zich uit, niet bougeren of niets. (grrrrrr). Ik draag onder mijn helm een buffke, zeker als het wat fris is, maar dat hangt over mijn oren. Onze fietsende speed-pedelec-vrienden die komen dan met zo een machine afgevlogen (ik zou eerlijk waar niet zo snel durven fietsen) en dan staat daar zo een tuuterke op dat te evenaren is met het piepke als mijnen vaatwas gedaan heeft, dus echt keistil! Dat hoor je dus niet als er auto's naast mij staan te draaien in de file ;-), waarschijnlijk ook omdat ze al 20 meter op voorhand aan het tuuteren zijn. Dan vraag ik mij eerst af of ik een opstoot heb van tinitus, en tegen dat ik dan besef dat er iemand achter mij zit zijn die verzekers al wat kwaad omdat ik niet snel genoeg opzij ga :-)
Mocht ik mijn fietstraject afleggen door heel de weg gewoon in het midden van het fietspad te rijden dan hangt mijnen fiets uit elkaar tegen dat ik in Gent ben. De kwaliteit van de fietspaden laat echt te wensen over en ik vraag me toch af hoe er zoveel glas op het fietspad kan liggen? Een rode strook (fietspad) of een groene bol (glascontainer), groter kan het contrast toch niet zijn? En putten in de baan? Intussen weten we die snoodaards wel al goed liggen, maar af en toe dient er zich eentje onverwachts aan en dan knal je daar recht in. Om die reden hebben de mensen van de fietswinkel gisteren mijn fietsje meegenomen naar hun atelier. Normaal komen ze de fietsen herstellen terwijl wij aan het werk zijn (topservice!!) maar in mijn achterwiel (velg of zante) zitten kleine barstjes en ik heb een nieuw achterwiel nodig. Dus ben ik deze week fietsloos en zal ik de auto moeten nemen. Zal ik eens een gepeperde brief schrijven naar de gemeente Lievegem en Stad Gent? Af en toe laat mijn dieptezicht het wel eens afweten en dan schat ik de diepte van een borduur misschien iets verkeerd in. Aan de Vaart in Gent bestaat het fietspad uit van die betonnen blokken die normalerwijze mooi op elkaar moeten aansluiten, maar daar zit dus om de vijf meter een verschil van minstens ne centimeter. Ik kan maar moeilijk om de vijf meter mijn poep opheffen, dat is ten eerste een heel belachelijk zicht en ten tweede "hoe ga jij naar het werk?" "spinning-style", zo zonder op uw zadel te zitten :-)
Toen ik in het tweede middelbaar zat hebben we in de les biologie eens een dissectie gedaan van het konijn... Ik weet dat ik met moeite mijn huig onder controle kreeg... maar in het afgelopen jaar heb ik de helft van de cast uit de Fabeltjeskrant uitgesmeerd gezien over het wegdek. Als ik in de verte al iets zie op de baan zeg ik tien keer tegen mezelf "niet kijken, niet kijken, niet kijken,..." en ik kijk!!! Grrrr.. mijn nieuwsgierigheid neemt de bovenhand en mijn ontbijt durft al eens van richting veranderen bij het zien van al die ingewandjes. Een paar weken geleden zag ik een vos!! Ik had dat nog nooit gezien!! (ge moet daarvoor zo oud geworden zijn) Die zag er net zo uit als de vos Smirre uit Nils Holgerson... een rosse schijn en een pluimstaart. Ik had liever gehad dat hij naast mijn fiets huppelde in slow motion, zodat ik het dier in volle glorie kon aanschouwen, maar hij lag in de greppel, mooi diertje, jammer... :-( Maar de hoofdvogel (nee het was eigenlijk geen vogel) was toen ik met Jan langs de N9 fietste in ik ineens mijn knieën kon optrekken tot boven mijn stuur van het verschieten. Er lag een hertje in de graskant!! Ik dacht eerst dat het een geit was aangezien ik sjuust dienen buik zag, maar Jan heeft zijn kar nog eens gekeerd en zag dat het een hert was. Gezien Kerstdag nog iets te veraf is heb ik via FB gevraagd wie ik kon verwittigen om dat diertje op te halen. Ik zag het niet zitten om elke dag te zien hoe dat beestje één werd met de natuur. Ik werd er op gewezen dat het een ree was... maar als ik daar dan het verkleinwoord van neem "er ligt een reetje in de graskant" dan vind ik dat wat raar klinken, hihihi... De dag nadien werd het diertje weggehaald.
Je ziet maar, elke dag een nieuw avontuur op de fiets... En of ik het tweede jaar opnieuw met de fiets kom! Het wordt zomer ziede, de mooie dagen komen er weer aan. Binnenkort nemen we terug de toeristische route (die is wel 4 km langer, maar dat is een fietspadje om u tegen te zeggen) Het vliegen-in-oogbol-percentage ligt dan wel iets hoger. Dan mag ik het puntje van mijn zakdoek niet vergeten meenemen. En nog eens goeiedag zeggen aan mijne reigermaat. Maar zo na het werk langs de Lieve met de wind in mijn pruik... (fietshelm) OOOH, helemaal zen...
Zo, dat was het dan... als je overweegt om met de fiets naar het werk te komen en je komt uit richting Lievegem, ik kan je een stafkaart bezorgen met alle gevaarlijke kruispunten en alle putten in de baan... de glaspartijen zijn helaas een variabele factor :-)
Tot zover deze lezing (leasing)
Amen
Geen opmerkingen:
Een reactie posten