Het is zaterdag rond te vijven en de kleinste heer des huizes Ube vraagt wat we de zondag gaan doen... "Het zou wel leuk zijn als we nog een keer naar een pretpark gaan" En nu moet dat lukken dat ik dat ook nog wel eens wijs vind, en Jan ook, en Manau ook, en Emma ook... En dat Jan nog een kortingsbonneken ee van de lotuskoekskes voor Bobbejaanland, en dat het daar vandaag ook nog eens mooi weer zou zijn... We waren geschikt van naar het Eurovisiesongfestival te kijken maar het ultimatum was wel dat Ube om 21u in zijn bedje ging... (hij heeft er nog nooit zo rap en zonder zagen ingezeten, de mallerd) Ik heb het uitgekeken en yip, het deed zeer toen de wekker afging...
Ben ik blij dat ons kinders al wa groter zijn!! Gene helen uitzet moeten klaarsteken, gewoon één rugzaksken... Het was zaaaaaaalig!!! Zo goe weer en wel een gezellige drukte, toch maar maximum 20 minuutjes ergens moeten aanschuiven, dus dat is peanuts, niewaar...
Eerste stop, de boomstammekes, niet de gehaktrollekes welteverstaan, die bootjes waar ik het de eerste keer in mijn broek van doe... Dat gaat toch wel lekker hoog hoor, maar met mijn vliegplan in mijn achterhoofd moet ik dat maar gewoon "ondergaan" Die foto's die ze trekken... grrr... dat is om eigenlijk meer dan gebukt voorbij die balie te passeren. Hoe schaamtelijk, "De schreeuw" van Munch bij momenten. Zo net op de moment dat je de diepte ingaat, en ja, dan gil je met je bek rekkewijd open en "flits"... Ik heb keelpijn van te stil te tieren...
Dan een roetsjbaantje, niets aan hoor, niet overkop of zo, wel een beetje overhangen naar de ene kant en dan leg je je gewicht naar de anderen kant in 't gedacht van wat contregewicht te geven maar dat helpt geen sikkepit, en joepie, dan mag je twee keer na elkaar... Op zich plezant maar weer zoooo hoog, en boven da water en al...
Toch een paar rollercoasterkes overgeslaan ook hoor... ik kreeg al een draaiing als ik er naar keek.
De Speedy Bob, OMG, dat spel maakt zo van die verschrikkelijk scherpe bochten waarmee je bijna met je halve lijf uit dat karreke wordt gezwiept. Megahoog, mijn stembanden hebben het geweten. Toch ne keer of drie gedaan en nope, dat word je dus niet gewoon. De laatste keer zo onnozel geweest om vooraan in die kerre te kruipen, dan keek je pas echt de dieperik in!! Maar euh, ik zat met drie kinders, dus moest ik nu algelijk toch een beetje doen alsof ik de felste was... NOT!!
The revolution... Een overdekte roetsjbaantje, zo op 't gemak met een vrolijk melodietje naar boven... ik keek alweer naar 't plafond want amai het was weer hooooooog, 't was bijna pikkedonker, tot boven... en dan uiteraard weer naar beneden he, anders zou het belachelijk zijn... Af en toe van die lichttunnels, stroboscopen en de laatste vijf seconden gaat dat nu eens zooooo snel, als dat nog vijf seconden langer geduurd had, lag ik van mijnen sis. Ik had het gevoel dat ik niet zo rap meekon... In combinatie met die lichtgevende tunnels, ik meen echt dat mijn laatste uur geslagen was. Kwam daar nog een bij dat de gastjes toope wilde zitten en dat ik weer met Jan zat opgescheept :-) die zat achter mij en die tiert nui toch in mijn oor, ik meen dat mijn oorprothese losgeschoten was!! Vaneigens sjuust aan dienen kant, ik heb een vol uur bijna niets gehoord!!
Af en toe een intermezzo van wa bal marginal... En Hollanders!!
Die ronde bootjes waren mega!!! Je moet wel opletten want als dienen rubberband tegen de kant botst en je let even niet op moogde naar den tandtist... Nat word je toch, maar als er op het einde van die mensen aan de kant staan die je nog een volop kunnen beschieten met een waterkanonnekes. Dan schrik je eerst achterover en is heel je voorkant nat, dan bukt ge u naar voor en is uwen rug ook nog eens doorweekt!! Nat tot op mijn onderbroek!!! En dan moet ge naar 't WC natuurlijk en een nat onderbroek aandoen, dat is een hele onderneming, dat plakt, dat rolt op, dat is koud... hahaha... Maar het is mooi weer en je bent zo weer droog, dus vind ik die twee vrouwen voor ons met ulder poncho grote mieten... tsssss...
Ik heb dus een vleugje keelpijn, mijn stembanden zijn lichtelijk geïrriteerd, van zodra ik te diep inadem moet ik hoesten en als ik slik doet het zeer ter hoogte van waar ne vent nen adamsappel heeft... Dat ik weer een beetje verbrand ben (valt heus wel mee) is alweer mijn eigen schuld, ik had niet den indruk dat het zonnetje nu echt brandde...
Maar toch alweer een dagje om "u" tegen te zeggen... Ne mens leeft maar enen keer, niet??
Morgen is het dus een rustig dagje, een beetje strijken, een beetje koken, een beetje rusten, een beetje kuisen... alles "een beetje" :-)
Een beetje groetjes
S.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten