Zaterdagmorgen, lunchpakketje klaarsteken en op 't gemakske aanzetten richting Duitsland. Eerst nog een tussenstop bij de oma, daar nog vlug mijn oren uitgekuist want ik zweer het je, oordoppen in on-uitgekuiste-oren is alles behalve aangenaam... Ik zou rijden in het doorgaan en Jan in het weerkeren. 's nachts zie ik niet zo goed, ahum.
We zetten aan, Jan ontpopte zich zowaar als een rij-instructeur... grrrrr... Hyacint Bouquet was er niets bij vergeleken (je weet wel, van "the Boucquet residence the lady of the house speaking" of "It's my sister Violet!! She's the one with the Mercedes, swimming pool and room for a pony")
Godverdomme, van zodra er op het dashboard kwam dat ik naar zesde moest was hij daar zunne "verleggen poepie" grrrr... ik heb mee nen Golf 2 gereden en die moest ik pas verleggen als ik hoorde dat de motor bijna in overdrive ging... nu zou ik bij 90 naar zesde moeten? Ik dacht van niet. Het regende keihard en HIJ zet mijn ruitenwissers harder!! Ik heb hem duidelijk gemaakt dat ik reed, dus dat het MIJN dashboard is... :-)
Madam van de GPS zegt "houd rechts aan", Jan roept "'t is hier naar links"... een klein ommetje gedaan dus... Regenen dat het deed, mijn ruitenwisser stond op het hardste en ik zag nog geen steek!
En ik kreeg nog bijna een kramp in mijn knieholte ook, dus probeerde ik mijnen voet te stretchen zonder dat ik gazze minderde... mijnen instructeur heeft het niet gemerkt dus dat heb ik goed gedaan.
We komen daar toe, ik steek mijn deur open op de parking... ik hoor gebrul vanop het festival, maar echt Heavy-metal-gekrijs... ik was al schui!! Het enige wat ik kende op de affiche was Triggerfinger en Muse, voor de rest niets, zelfs niet zo een liedje dat je kent van ooit al eens gehoord te hebben.
Ik zag vooral, tatoeages, baarden met staartjes in, jeansvesten zonder mouwen met 100 embleemkes op genaaid, legerbroeken, kettingen, combats, neusringen, alle kleuren van haartooi al dan niet afgeschoren of niet en massa's doodskoppen... O ja, val eens lekker uit de toon. Je mag dan ook niet te veel staren, of ge krijgt nog een toek op uw gezicht... Niewaar hoor, ze waren allemaal braaf...
We komen binnen in het voetbalstadion van Schalke, diene vloer plakte nu zoo hard, dat was echt een work-out op zich, je moest je voeten van de grond trekken om nen stap te zetten...Vadsig en al... het dakje was netjes dicht dus over de regen moesten we ons geen zorgen maken.
We stellen ons klaar voor Triggerfinger en we staan op de tweede rij (er was bijna nog geen katze)
En euh, ze komen zij daar zelf een soundcheckske doen. Ik zie mijn kans schoon en brul op mijn luidste "RUUUBEN" sta onnozel te springen en te wuiven, hij kijkt op en schiet een beetje in de lach.
Zal ik maar zeggen dat ik mij van Jantje ne pull mocht kopen van Muse, enen met een tirette, een rits of eine reissverschluss... Denk dat er toch een paar met een hersenschudding naar huis zijn gegaan, maar die metalliefhebbers die schudden zoooo hard mee uldere kop?? Pas op ieder zijn goeste zunne.
5 euro voor ne coca, geeft het hier niets? En dan krijg je een halve liter uitgegoten in nen beker van een halve liter. Tegen dat dat uit is, is den bruis er uit!
Een beetje chill tussendoor in afwachting van Muse... Net voor Muse ging het dak van de Arena open... dat goed gezien, ze hadden een voorgevoel dat het dak er sowieso spreekwoordelijk zou afgaan :-)) Dan toch voor het podium gaan staan (drie uur op voorhand) op rij vier/vijf... Mij poten deden al zeer en het moest nog beginnen. Een kwartierke te laat kwam mijn muzikale God (meine musikalische God) Matthew en aanverwanten aanzetten op het podium. Meer een overalleke aan, alee, 't is zo meer een futuristisch pakske, het zat hem als gegoten... maar doe die kerel een vuilzak aan en hij ziet er nog lekker uit :-)
Inzetten met Psycho... Dat refrein ontploft gewoon en Rijsselaere heeft het geweten. Okee, om mee te springen, daar ben ik niet vies van... Maar euh, dat er toch een beetje over... Die zotte Duitsers!!! Ik voelde geen grond meer onder mijn voeten, van links naar recht, naar voor... ik moet zeggen, ik panikeerde toch efkes. Ik had nog getwijfeld, mijn alstarkes of mijn bergschoentjes... Ik heb de juiste keuze gemaakt of mijn tenen waren gebroken!! Ok, dan weer een stroofke, maar als het refrein er aan kwam was het weer van dat. Nog een liedje gewacht, maar dat beterde niet echt. Je had dus geen houvast of niets, en de massa was intussen zo naar voor geschoven dat bewegen geen optie meer was... Mij telkens zorgen moeten maken of ik bij de volgende stukske wilde gitaren niet zou verdrinken in die kolkende mensenmassa, was niet zo aangenaam. (ik ben nu wel nie echt van de grootste ook he) We zijn dan toch maar naar de buitenkant geschoven... Okee, niet zo dicht, maar euh, tenminste plaats om op 't gemakske een danske te placeren, te springen en mee te brullen.
Het optreden op zich was UITERAARD mega... hij kan het nog steeds... hij dartelde weer gezwind met zijn gitaarke over het podium. Maar Matthewke, Matthewke, Matthewke wa doede nu?? Hij stampt zijn boxen omver?? Tssss, dat heb ik niet zo graag hoor, doe maar lekker normaal. Zijn nieuwe hits gespeeld (met het grootste gemak) ah... ik zou er uren kunnen naar kijken... Er stond aangekondigd dat ze zouden spelen van 21.00 tot 23.00u, helaba, die sloebers hebben er een half uur afgedaan!!! Maar meer dan de moeite he, ik heb kei-erg genoten... Mochten mijn tenen algelijk gebroken zijn of ik zou alsnog flauwgevallen zijn, of gewoon in zwijm van de overdreven geur van weed rondom mij, das Rote Kreuz was voltallig aanwezig... Ik zou wel eens naar Die Schwardzwaldklinik willen gaan, aja, ne keer kijken of Dokter Brinkman er nog is :-)
Mijn voeten deden wel onnoemelijk veel zeer. Na het optreden nog naar de auto gestrompeld, schoentjes uit, pootjes op het dashboard (allee, op Jan zijn dashboard want hij zat aan het stuur) en ik ging een krampe krijgen maar weet niet of het in mijn tenen, mijn voeten of mijn kuiten zou zijn.
En gelijk ik voorspel, op de autostrade zonder verlichting, ik vind het constante zien passeren van die witte lijnen op de baan echt slaapverwekkend, een beetje groggy gelegen met momenten maar niet geslapen... In den auto op terugweg mijnen teen gekneusd. Op de N9 iets voor de Kokorico zat er gewoon een klein uilke op de weg!! (Jaaaaa, Jan heeft het ook gezien, ik begon niet te hallucineren) hij geeft ne snok aan zijn stuur en mijnen teen knalt tegen zijn dahboard, zo ter hoogte van de versnellingspook... ik meen dat mijnen teennagel afgebroken was!! Ge ziet... naar een optreden gaan is gewoon een opeenhoping van te nemen risico's... en dat dat dan nog zo kostelijk is... :-)
MAAR... nog 27 keer slapen en ik zie mijn droomprins met zijn geile gitaren terug... Whoop whoop!!!
Vandaag een beetje bekomen want ik ben algelijk geen drie maal zeven nie meer heeeee...
Groetjes van de oververhitte voetjes
Geen opmerkingen:
Een reactie posten