Stoefen is het nieuwe fier zijn...

Zo, het stinkt hier verschrikkelijk naar beerkar… want eigen stoef stinkt en ik ga stoefen, dus als je er niet tegen kunt stop maar met lezen… ’t is te zeggen, ik ga niet stoefen ik ben gewoon fier op mijzelf, maar meestal komt dat stoeferig over, dus hang ik hier efkes algelijk de stoefkonte uit…

Ik heb 1000 kilometer gereden met mijn leasefiets!! 1000!!! Duust gelijk dat we zeggen… Mille gelijk de Fransen zeggen, de Mille van millejaarde dat is toch veel he… 1000 kilometer minder in den auto gezeten!! Ik weet het wel hoor, er zijn al heel wat mensen die dat al jaaaaren doen. En in theorie ben ik ook maar ne semi-fietser… (zo een beetje ne plantrekker die doet alsof, hahaha) maar toch groei ik een beetje van fierheid, en dat is weer horizontaal dus dat is weer nefast voor mijnen BMI…

Wat wel een beetje vervelend is, als je eens gezond wil doen en je neemt een doosje frisse aardbeien mee, dat die door de fietstocht precies al een paar dagen extra zijn gerijpt.  Lees: onappetijtelijk.  En je moet niet denken dat ik te geweldig fiets, want mijn collega heeft dat ook, zelfs ons bananen zijn dubbel zo bruin als we aankomen op het werk.  Ik heb al gedacht van een beetje geleisuiker over mijn aardbeitjes te strooien dan heb ik tegen de middag een heerlijk confituurke…Stel dat ik ’s morgens een tupperwareke pak, ik gooi daar wat pijnboonpitten, olijfolie, basilicum, ne teen look en Parmesaan in,  eens goed doorknallen op de borduren, en tegen den avond heb ik vermoedelijk en met een beetje chance een superlekkere pesto… En als ik mijn fantasie helemaal de vrije loop laat gaan dan neem ik ne pot met druiven, ik giet er wat suiker en gist op, ik zwier dat in mijne fietszak (bij voorkeur met een beetje zon op voor de gisting) af en toe doe ik een rondje blote voeten in de pot en na een paar weekjes heb ik een heerlijke bio-wijn “Château Rijsselaere.”

Mijne reiger is een paar dagen vermist geweest en ik was al in ne grote paniek, het gras langs de vaart was zo hoog geworden dat ik hem al een paar dagen niet kon spotten.  Ik ga nu ook niet al rechtstaand fietsen hoor, “elektric Spinning” hihi… dat komt mijn knietjes niet ten goede. Nu hebben ze dat gras afgemaaid en heb ik weer schoon overzicht. Ik heb mezelf gebombardeerd tot de conciërge van de Lieve…    Even vreesde ik ervoor dat Reigertje de grasmaaiïng niet had overleefd #reigergehakt… Maar gisteren heb ik hem terug gezien, in mijn fantasie stak hij zijn duim omhoog en knipoogde hij om te laten zien dat alles ok was, hahaha

Ik heb naast het woon-werk-verkeer ook wel al een paar tripjes gedaan ( tripjes zoals in tripjes met de fiets he, geen experimentjes met verdachte kruiden en poeders waar je begint van te hallucineren) maar ik heb ook al een paar overbodige kilometers gedaan…  Ik ontbreek het pro-actief-denkend-gen, ik heb last van het verstrooidheidsvirus en ook af en toe van het vergetelheidssyndroom.  Gelukkig is Jan nog thuis ’s morgen en werkt die bij toeval ook bij het beste gezondheidsfonds van de hele wereld.  Ik heb al meerder keren moeten bellen (want hij vertrekt iets later) “Poepie, kan je nog eens mijn oplaadkabel meebrengen want ik heb maar twee streepkes niet meer” , “Poepie, kan je eens een reservebroek meebrengen want het is hier nu toch beginnen gieten”, “Poepie, ik ben mijn brooddoos vergeten” of zelfs “Poepie ik ben mijn volledige fietstas vergeten”… Als hij dan één keer naar mij belt is het van “Waar zijn mijn autosleutels, in uw sjakosje zeker, ge kunt zien dat ge weer naar huis komt”… Je merkt meteen dat zijn bericht veel kordater overkomt dus dat ik mijn kar mocht keren. (20 km extra!! Aja, want hij kon den otto niet starten)  Als ik mijn arm strekte dan kon ik met mijn vingertoppen al aan Gent… grrr… Dat hij zijn sleutelhanger de week voordien af zijn sleutels heeft gedaan waardoor het onderscheid tussen onze sleutelbossen daardoor miniem was, dat deed niet terzake zenne..., dus ja, twee sleutelbosjes in mijn fietstas.

In de fietsenstalling op het werk gaat het ook al eens mis. Ik zet mijn fiets in het kotje op min twee, er zijn intussen al een paar van dezelfde fietsen in de running.  Dus ik kom op een avond in de garage, ik zie mijn fiets, ik hang mijn tas er aan, en ik wil mijn sleutel in het voorziene gleufje steken maar dat gaat niet… ik besef algauw dat het mijn fiets niet is, de mijnen staat een meter verder… Ik ga naar mijn fiets, ik vertrek en na vijf minuten fietsen stel ik vast dat mijn fietstas nog aan die andere fiets hangt… ggggr… Misschien moet ik een gans boeket bloemen aan mijn stuur hangen ipv één subtiel wit bloemeke. Of zo een kadertje gelijk in de auto “ik denk aan je” waar je dan een foto kan insteken ...ne foto van Jan??? Ik dacht het niet, eentje van de immer knappe Eden Hazard.  

Een andere keer stond ik volop in mijn voorbereiding voor mijn terugrit en er komt een collega binnen en staan we wat te tetteren, ik leg mijnen helm op de bagagedrager van de fiets naast mij… je ziet het al aankomen zeker, ik ben alweer vijf minuten aan het fietsen en ik voel heel wat weerstand ter hoogte van mijn pruik… Dzju, helm vergeten, dus doen we nog een retourtje…

Maar allemaal met de grote glimlach ee…

BAAAAM 1000 km... mocht ik nu op zijn minst eens 1000 grammekes afvallen, zo gewoon, voor de moeite maar nee hoor... Op dat vlak is het een behoorlijke tegenvaller. Maar ik ben wel 1000 keer zo gelukkig als ik onderweg ben!! 

Ik ben alvast met een overdreven fiere glimlach, een zalig zonnetje en helemaal zen het weekend ingefiets...

Ik wens jullie allemaal een heel fijn weekend... (en sorry voor de stank ;-))

#leasefiets #woonwerkverkeer #gezondheidsfonds #fietsenisleuk

Fiere groetjes,

de stoefer...

Sylvie