Goede voornemens... Less is more...

Het einde van het jaar loert alweer om het hoekje, dus dat wordt alweer tijd om pen en papier te nemen en een lijst aan goede voornemens te noteren...

Goede voornemens vragen extra inspanning, nie meer eten, nie meer roken, nie meer (overmatig) drinken behoren tot de toppers denk ik mocht het ooit een vraag zijn bij "De Slimste Mens"
Niet meer roken lijkt me de makkelijkste, aja, ik rook niet, toen ik meer dan 20 jaar geleden aan mijn eerste sigaret trok heb ik me zoooo hard verslikt, ik heb het nooit meer gedurfd.  Tja, meedoen met den hoop heet dat, al had ik beter ook zo een beetje gelijk de meeste een beetje rook in mijn mond genomen en onmiddellijk weer uitgeblazen, maar nee, ik ging meteen voor het echte werk, heel mijn longblaasjes vol, en ik heb het geweten.  Al dacht ik op dat moment dat mijn laatste uur geslagen was, daar ben ik achteraf gezien wel blij om. Ik denk dat ik naar alcoholverbruik toch bij de braafkes ben, want na twee alcoholische drankjes ben ik nog steeds lazarus :-)
Maar dit jaar ga ik voor het principe "Less is more" in plaats van de lat hoger te leggen ga ik die gewoon wat lager leggen.  2019 zal in teken staan van ZELFZORG... yesyes, gedaan met er naar te streven dat iedereen me graag heeft of ziet, dat kost mij te veel energie.  Het zal zeker nog invloed hebben om mijn bloeddruk, trapeziumspier en verdrietshormoon en dat mag, maar dat moet DRINGEND gelimiteerd worden... Ik heb mij een imaginair berevel gekocht bij bol.com en ook een pot met immuniteitspoeder tegen al het negativisme waarvan sommige mensen schijnbaar wel gelukkig worden.  Maar, respect voor ieders levensmotto alhoewel "een dag niet gezaagd is een dag niet geleefd" behoort niet tot mijn favoriete quotes... maar een beetje poeder over mijn kop en vanaf heden heeft dat geen invloed meer op mijn humeur (I wish)...
Je krijgt wat je geeft, hahaha... Hoezo klinkt dat wat radicaal??
Gelijk ik het opschrijf ben ik wel fier op mezelf... :-)
De REM-slaap wordt omschreven als de slaap waarin je hersenen de gebeurtenissen van de afgelopen dag verwerkt.  Door mijn slaappilletjes lig ik wel een paar uurtjes strike, maar geraak ik niet tot in de REM-slaap en ik denk eerlijk waar dat het daardoor is dat mijn hoofd, mijn spiertjes en mijn hartje soms bijna openbarsten.  Ik ben oververzadigd!! Straks spat ik open zoals een fles kefir-limonade die al een paar dagen staat te gisten zonder te ontluchten.  Ik zweer u, als ge dan den dop opendoet is heel je gezicht, pruik en keuken gezegend (muur en plafond incluis) Ik moet dus dringend van dat slaapprobleem af!  Prioriteit nummer één!
2019 wordt het jaar van de andere aanpak :-) of dat een goed jaar wordt of niet, dat zal nog moeten blijken, hahaha...
Desalnietemin wens ik jullie allemaal oprecht een heel gelukkig en gezond Nieuwjaar toe, laat jullie omringen met de mensen die je de moeite waard vinden...
En "LEEF, alsof het je laatste dag is, Leef, alsof de morgen niet bestaa-aa-aat..." Nooit gedacht dat ik nog onder de indruk zou zijn van een lied van Andre Hazes Jr. :-)

La nouvelle Wiewie est arrivé... (of zal toch een verdienstelijke poging doen ;-)
x

Insomnia part 1356.0

Zo, de klokken van de prachtige Sint Mauruskerk van Beke hebben zonet aangegeven dat het vier uur is, ik heb een uurtje geleden ook gehoord dat het drie uur was.
Ik heb een boek gelezen van slaapexperte Annelies Smolders en als je niet kan slapen moet je uit je bed.  Ik heb een uur liggen overwegen of ik dat zou doen, ik lag daar wel op een heerlijk temperatuurtje in mijn bed, maar daarmee is alles gezegd. Dat Jan zo vredig ligt te slapen werkt dusdanig op mijnen teen.  Ik sta op en als de slaap terug keert mag ik terug in mijn bed.  Maar ik kom beneden en ik ben nog nooit zo klaarwakker geweest, ik geef toe, ik ben een beetje zenuwachtig wat dat gaat geven. Ik heb een vermoeden dat ik zal moe worden tegen 6.20, mijn wekker staat immers om 6.30...
Ik heb de neiging om aan mijn slaappilletje van morgen al eens te likken.
Ik moet misschien overwegen om nachtelijke telefoon/chat-permanentie te doen, De ultieme dienstverlening voor de mensen met nachtdienst."Goeienacht, het beste ziekenfonds ter wereld, hoe kan ik je helpen" Misschien beter geen skype want ik zie er niet uit met ongekamde pruik. En ineens moet ik denken aan die oudste bekende zin in het Oudnederlands: Hebban olla uogala nestas... :-))) Ik moet zeggen, ik word van mijn nachtelijke opblijf-sessies wel slimmer... Dan schiet mij zo een flard van iets wat ik ooit heb geleerd van vroeger binnen en dan zoek ik dat opnieuw efkes op... aja, anders moet ik daar zo hard over nadenken dat ik weer een reden heb om niet in slaap te vallen... terug naar mijn nachttelefonie: "Hoezo je hebt een slaapprobleem? Laat ons dan wachten op nog twee inbellers en dan kunnen we een potje kaarten" ;-) of "Is 't waar madam, vertel ne keer... en binnen de korste keer laat ik iedereen zijn leven vertellen"
Ik maak al snel een berekening en ik stel vast dat het een lastige dag zal worden, vier uurtjes, dat is niet mijn record, maar dit resultaat behoort al bij de tegenvallers.
Vorige maand heb ik gebeld naar een neuroloog om dat eens van dichtbij te bekijken, en ik mag op 1 februari gaan, zo is dat nu eenmaal, maar na jaren slecht slapen zal ik die drie maand nu ook wel overleven zeker.  Ik hoop dat zij binnen de twee minuten mijn Melatonine-knop kan resetten en dat ik in de nacht van 1 op 2 februari ga snurken zoals het schattigste hangbuikzwijn die er bestaat.
Ik heb een voordeel, als ik moe ben lach ik met alles... Ik overweeg straks op het werk binnen te komen om 8 uur "goeiemiddag" :-) Tja, dat zou ik als enige plezant vinden.
Kan ik mijn Insomnia niet inruilen tegen een hardnekkige teenschimmel of zo? Dit is echt niet plezant.  Wat ik wel al ondervonden heb is dat mijn slaapkwaliteit bijna altijd rechtevenredig staat met wat de dag ervoor is gebeurd. Had ik een goeie dag, dan valt het mee, dan bent ik pas wakker om vijf uur, als het een stressy dag was, dan heb ik het vlaggen.
Volgens het boek van Smolders moet je je hersenen trainen dat je bed geassocieerd met slaap, vandaar dat je er uit moet als je wakker ligt. Je mag tv kijken maar het het moet luchtig blijven, dus ik denk dat "The Conjuring" bijvoorbeeld geen goed idee is... dan durf ik zelfs niet meer naar mijn bed, hahaha ik denk dat ik een beetje ga haken, wie weet is steekjes tellen een beetje hetzelfde als schaapjes tellen. Hopelijk val ik niet als een blok in slaap op mijn haaknaald, of ik maak mijn eigen horrorfilm.  Ik zou bij deze graag een cola bestellen tegen kort na de middag...
Ik heb er op zich niet veel vertrouwen in maar mijn eerste voornemen voor 2019 is van mijn slaap-issue afgeraken... dat is al meteen een uitdaging, geen ruimte meer voor andere zaken, PRIORITEITEN stellen heet dat...
Indien vandaag mijn intonatie lichtjes anders is dan je van mij gewoon bent, gelieve mij alvast te excuseren.
In case I don't see you, goodevening, goodafternoon and good night... vooral da laatste... #TrumanShow #Wiewieshow

Ik voel hier nog steeds geen slapend vuurtje aanwakkeren :-(

Sylviezzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz...
Nope, nog steeds niet aan het slapen...

Verjaardag en zieksken

Jan vierde vrijdag zijn 45ste verjaardag, en elke verjaardag die je kan delen door 5 wordt net iets specialer gevierd dan de vier verjaardagen ertussen :-)
Ik besluit zijn (ex-)voetbalvrienden en sympathieke echtgenotes uit te nodigen voor een etentje in Italiaan IL Riccordo in Deinze, nee ik heb geen aandelen, maar dat is nu eens echt de moeite!! Een aanrader!
Zij zouden om half acht verzamelen en Jan en ik zouden arriveren tegen kwart voor acht... zoals afgesproken zaten zij op wacht met een aperitiefje... Ik kom binnen en ik zeg "ik heb gereserveerd" en de juffrouw vraagt "met hoeveel personen" Ik ben helemaal van mijn melk door die vraag want op dat moment is Jan er nog van overtuigd dat het een tête à tête wordt :-) Ik lispel tussen mijn tanden "met acht" en gelukkig maakt ze snel dat ze verderloopt en zonder dat Jan echt kan nadenken over mijn antwoord en uitmaken of het een grap was of niet slaan we het hoekje om en zit het gezelschap te glunderen... En Jan ook hoor, hij zag wa bleek van 't verschieten :-) Het was een supergezellige avond en later zal blijken dat er op vrijdag 14 december bij den Italiaan een tafel was die ver boven de "aanvaardbare" decibels ging... Gelukkig zat het restaurant niet zo vol en zat er geen kersvers koppeltje die voetje wrijf wou doen in alle rust... Superlekker gegeten en speciaal voor ons hebben ze nog wat Sabayontjes gemaakt terwijl de keuken eigenlijk al dicht was omdat het Jan zijn verjaardag was. Ja ik had het concept doorgegeven bij de reservatie, en er stond een bordje op de tafel met "auguri" en een zakje Italiaanse bolvormige chocoladebollen die je ook bij de koffie kreeg.  Dat vond ik mega-sympathiek.  Yip, eerst dacht ik dat de augurken in de reclame stonden "auguri" maar toen ik het doorhad werd ik er instant gelukkig van.
Nadien nog in een plaatselijk café met allesbehalve de originele naam "Pompierken" volgens mij heeft elke stad een café met de naam "Pompierken" :-) Maar wel een wreed schoon doeningske en ne propere man achter den toog, (die mag mijn brandje wel eens komen blussen, hahaha) is ook niet onbelangrijk :-)
Ik neem mijn slaappilletje en ik slaap tot half acht!!! Ik was een paar seconden keiblij, tot ik besef dat ik pas om 2u in mijn bedde lag... de effectiviteit is niet meer wat het geweest is.
Zaterdag een rustig dagje thuis, boodschapjes doen en tegen zes uur gaan we richting Kortrijk Parkhotel... Nog een intieme part two met two...

Bij reservatie heb ik bij opmerkingen gezet "graag een kamer met een bad", wij hebben een inloopdouche en daar heb ik al megaveel spijt van gehad. Zo een badje pakken is zaaaaaalig.
Dus dat wel even een intermezzo uit eigenbelang. Tussen de aperitief en het eten lig ik 40 minuten te weken onder een berg schuim in veel te warm water want mijn vel dampt en ziet knalrood.  Mocht ik uit dat bad gekropen zijn recht in mijn bedde ik sliep als een marmot.  We eten in het restaurant, geen voorgerecht, geen dessert want eigenlijk zo twee dagen na elkaar...fjuuw dat is er wat over... Ik eet een kabeljauwke en Jan een stukje Os...
Na het eten kijken we nog wat teevee en genieten van de quality time, rust, en een keigoed bed!!... ... ... en ik neem mijn slaappilletje... en dan krijg ik een bericht van mijn lieve dochter dat ze zich echt slecht voelt... half groggy geef ik een antwoord, ik word overmand door megaveel schuldgevoel en eigenlijk wil ik naar huis, maar Jan ligt al te slapen...
Nog eens om middernacht gaan er wat berichtjes over en weer, ik hoor dat het niet goed gaat, ik zeg haar wat ze moet nemen en zo snel mogelijk moet slapen.  Eens ik te lang wacht om in slaap te vallen werkt dat spul ook niet meer dus ik lig heel de nacht te piekeren in dat keigoeie bed... 's morgens vroeger dan gepland (uitgebreid)  gaan ontbijten en vlug naar huis... Wel supergenoten, maar ja, zelfs al zijn ze 18, als ze ziek zijn dan blijven dat gewoon je kindjes ee... Naar de dokter van wacht geweest, en met wat medicatie en drie dagen rust zou het beter moeten zijn.  't schaapke ligt alweer te slapen... Die stage is toch niet te onderschatten, ineens voltijds meedraaien in de shiften van het echte verplegend personeel van de vroegen, overdag en de laten en daarna nog wat studeren...  En den Ube??? Die heeft een woordenboek waar ze het woordje "studeren" in vergeten zijn. :-s
Intussen heb ik mijn Kerstmenu ook opgemaakt in mijn hoofdje.  24 december verlof, en ervoor en er na wat vrije dagen wegens weekend en feestdagen... ooooh, ik tel al af en mijn weegschaal telt verzekers al op... Enfin..

Geniet van de eindejaarsdagen...
Dzjuu, ik heb mijne kerstboom nog niet gezet...

België en Holland zeggen "Jaaaaaa"

Isabelle (Isa voor de vrienden :-) en Hans hebben gisteren elkaar aan de spreekwoordelijke ketting gelegd, hahaha, ze zijn dus getrouwd... een heel normaal vervolg breien aan hetgeen voor hen dus als "voor altijd" aanvoelt en dat zie je ook.  Samen hebben ze nu ook een camper gekocht (ne mastodont, je kan er als het waren ne volksdans in placeren) en on the road zingen ze dan samen "roekoe roekoe"  gelijk twee verliefde duifkes.

Jan en ik waren bij de sjansaars die een ingangsticket kregen om aan het feestje te participeren. (Dat ging alleszins vlotter dan een ticket scoren voor Rammstein in de Kuip in Rotterdam waar de klotewebsite je in de wachtrij zwierde en je na 100 keer refreshen er gewoon weer uitvloog en je nu enkel nog aan de dikke vette profiteurs die ze allemaal in den bak mogen draaien een ticket kan kopen op internet aan het driedubbele van de prijs)
Mooi op tijd komen we aan het feestpaleis, zo hadden ze hun huis toch omgetoverd. Isa en Hans zien er fantastisch uit! Er is al heel wat volk aanwezig en ik ben nog ik dubio of ik handjes zou geven of totten aan iedereen maar de eerste persoon trekt me naar zich toe en geeft me drie kussen... owkeej... kussen dus, hahaha. Hans zijn naam begint met de "H" van "Hollander" en zo hoor je meteen bij de rondgang of het een aanwezige  van kamp "België" of kamp "Nederland" is.  Stuk voor stuk vriendelijke mensen, het was een gezellig zootje ongeregeld :-) Eigenlijk kon je team België nog opdelen in team "Meetjeslands boerendialect" en "het Wuk Westfluutse team"
Met een paar collega's verzamelden we rond een partytafel die afgeladen vol stond met chipjes, salami, olijfjes in vijf verschillende versies, cackertjes,... Ik ben daar opgevolgen gelijk nen onnozelaar.  Na het eerste drankje was het zelfbediening. We kwamen helemaal niets te kort!
En uiteraard hebben we geroddeld, er zullen heel wat neusjes gejeukt hebben denk ik. En we hebben ook gelachen, en ook gepraat over de gewone dingen van het leven, en over mijne velo (tuurlijk!! al ben ik er zelf NIET over begonnen)... :-)
Ik mocht de mooie trouwringen aanschouwen en ik vond toch dat de juwelier een groter lettertype mocht gebruikt hebben, al was het wel heeeel fijn en mooi geschreven.  Mijn ogen zijn precies niet meer wat ze geweest zijn. Ik moet dringend eens naar de Pearl peis ik.
Er werd heerlijke pasta geserveerd op drie wijzen. Ik nam de Carbonara, supperlekker maar diene snoodaard van ne kok had daar toch gelijk een peperke in gezwierd, het was wel redelijk strafkes.
Af en toe zag ik nog mensen opduiken die ik nog niet gezien had, er was dus wel veel volk, ik mijne living zouden ze alleszins niet passen :-) Maar het werd wel keiheet! Ofwel was het een Carbonara-vapeur.  Hadden die een spanplanfond gehad, dienen doek hing weer op de grond van de warmte.
Op een bepaald moment werden de tafels aan de kant gezwierd voor een paar dansnummertjes en er werd een speech gehouden door de zus en dochter van Isa.  Toen Sarah haar speech gaf zat ik neer tussen twee partytafels en ik zat achter 't gat van de fotograaf.  Diene speech was nogal emotioneel geladen en ik beet op de binnenkant van mijn kaken om me sterk te houden.  Toen ik mij rechtstelde zag ik dat iedereen daar stond te stjiepen... #traantjesvangeluk 't was schoon om dat nieuw gezinnetje zo gelukkig te zien. (allee, nieuw, 't is te zeggen, nu is het officieel) We hebben ook nog een dessertbuffet gekregen, OMG, ik heb mij moeten inhouden want je kon daar helemaal over de rooie gaan.  Zes uur en een half verder lieten mijn hielspoortjes weten dat ik genoeg gestaan had :-) Hadden ze mij in een taxi gezet met puntenbordjes had ik een 10 gegeven voor sfeer en gezelligheid en een 10 voor spijs en drank.
Lieve Hans en Isabelle, ik wens jullie ook langs deze weg nog eens een heel fijn avontuur samen, ook met Oscar (de mobilhome) geniet van het leven en geniet vooral van elkaar xxx

Wiewie gaat naar de harmonie van blazers @Bijloke Gent

Mijn lieve zus nodigde mij uit voor een voorstelling van KM De Neerschelde, het muzikaal harmonieorkest uit Gentbrugge alwaar mijn nichtje Aiko en neefje Milan al jaren muziekschool lopen.  Aiko klarinet en Milan Trompet.  Ik was eigenlijk heel benieuwd en ook al op voorhand fier op deze twee kanjers.  Net voor het begin kwamen ze nog eens langs en er was geen greintje stress te bespeuren, allebei zwarte broek, wit hemd, Gentse Strop en een klaproos... net zoals de 70 anderen in perfect uniform.  Het orkest komt op en ik wuif iets te enthousiast naar Milan die zich al meteen schaamt, hahahaha...

De muziekfragmenten werden aaneengepraat door Daan Hugaert oftewel den Eddy uit thuis :-)
De Bijloke bestaat uit een middenblok en twee zijblokken van vier stoelen breed. Wij zitten in een zijblok. Het gezelschap twee rijen voor ons bestaat dus ook uit vier personen, waarvan één persoon van meer dan twee meter (en dat is niet overdreven)  logischerwijze zou deze persoon toch plaatsnemen aan de buitenkant, tegen de muur, maar nee hoor, die pakt de binnenkant, dus knal voor mijnen neus.  Gelukkig wou Jan ruilen van stoel. 
De dirigent was Lieven Dobbelaere en dat is nog niet van de minste ook.  Als ik aan een dirigent denk, dan denk ik aan iemand met ne zwarten pitteleer, maar die had nu voor de gelegenheid kakigroen pak aan.  En die had nog een blonde paardestaart ook.  Ik was hiervan al een beetje van mijnen apropos.  Ik begrijp ook niet goed hoe één iemand met één hand en een toverstok het 70-koppig orkest kan begeleiden.  Zijnen boek, dat schoof nogal, om de 10 seconden moest hij een blad omdraaien.  Het was (gelijk de naam al doet vermoeden) een stuk over de oorlog, dus de muziek was bij momenten heel dramatisch.  Ik was he-le-maal mee.  Ik had hetzelfde gevoel als toen ik voor de eerste keer een boek las waarvan ik zo ontroerd was dat ik moest bleiten.  Moest ik alleen gezeten hebben had ik misschien wel een traantje laten rollen, nu kon ik het gelukkig beperken tot een krop in mijn keel.  Ik ben genen muziektermenkenner, maar als iedereen zo op 't gemakje in zijn instrumentje zit te blazen in ineens ontploft den boel (niet letterlijk) dat ben ik echt gepakt.  Drama ten top!!
Op het einde werd "the last post" gespeeld. Alle orkestleden stonden recht, de dirigent draaide naar het publiek, pakte de trompet en speelde de alom gekende noten... de belichting zat perfect... kippenvel!!!  En er stonden dus geen toetsen op die trompet, dus dienen deed dat met zijn lippen. Mijn zus vertelde dat die tot de top behoorde van de trompetisten.  Ik zou nog wel een paar uurtjes kunnen blijven zitten hebben. 
Alhoewel dat die stoeltjes in de Bijloke toch wel iets beter kunnen qua zitcomfort.  Nadien uit mijn stoel gestrompeld, ik ben 'k weet niet hoe stijf van mijn wandeling gisteren, en ik heb het gevoel dat het morgen, (op dag twee) nog een beetje erger zal zijn.. maar ik zal maar niet te veel trunten...
Morgen een chille zondag, beetje schilderen... op 't gemakje... Piano dus (piano = muziekterm voor dynamieknotatie die aangeeft dat een passage zacht moet gespeeld worden, ik ga het nog kunnen ;-))

Ik wens jullie allemaal een heel rustige zondag... x

Bevlekte ontvangenis van een leasefiets :-)

Een paar maanden geleden lag ik op een nacht te turen in het donker vanuit mijn bedje.  Helaas zijn de nachten dat ik vredig lig te slapen eerder een uitzondering.  Op mijn imaginaire facebook hebben Insomnia en Zopiclone mij een vriendschapsverzoek gestuurd waar ik niet onderuit kon en ze hebben zich als een vuil virus in mijn systeem genesteld.  Ik lag dus een beetje na te denken over de dingen des levens, en ook stiekem hoe ik mijn denkknop kan afzetten...
Ineens zag ik een schemering in het donker, een schemering die feller werd en ik zag een gedaante... ik dacht: "Nie meugelijk, dat is dienen Gabriël toch niet die mij hier komt vertellen dat ik over negen maanden..." Nog voor ik de gedachte kon afmaken zag ik een engel verschijnen... hij kwam dichterbij en mijn hartslag schoot de hoogte in... Hij zei "Sylvie, over enkele maanden..." Ik schreewde en liet mijn gezicht heel theatraal in mijn handen vallen... ik snikte heel overdreven :"ik snik heb snik al snik twee snik  kinderen snik...!!!" Hij zei, "Wees kalm mijn schaap, ik kom je gewoon vertellen dat je over enkele maanden van je werkgever, tevens het beste gezondheidsfonds van de hele wereld, een leasefiets zal ontvangen"  Ik keek heel verdwaasd op en mijn traantjes van immens verdriet transformeerden ineens naar vreugdetraantjes... Ik vroeg naar het addertje onder het gras, want zo een ontvangenis, daar horen beslist wat kleine lettertjes bij... Hij legde me uit dat ik een beetje zou moeten betalen, maar meer terugkreeg via de kilometervergoeding, dat er een onderhoudsbudget is, en dat ik verzekerd zou zijn... MAAR... als tegenprestatie zou ik 40% van de tijd met de fiets naar het werk moeten/mogen gaan...

En vandaag kan ik zeggen dat ik mijn 80 verplichte dagen netjes heb gefietst, in theorie mag ik mijn fietsje tot 7 mei volgend jaar in mijn garage zetten.  Op stal gelijk we zeggen, ik ben dus nog op zoek naar een beetje stroot... :-) Gelukkig bestaat er zo een leuke tool waar je je evolutie zag en het groene balkje dat elke dag een beetje verder opschoof.  Van het eerste rubriekje snap ik niet zo veel, maar het zal alleszins beter zijn voor het milieu, daar komt het op neer je pense. 63440 calorieën verbrand, ik was de eerste weken wel pompaf toen ik thuiskwam dus mijn stoofke heeft moeten bijsteken dat geloof ik goed.   Intussen ben ik het al een beetje gewoon en kan ik nog af en toe eens op vrijdag voelen... Ja hoor, nog één keer voor de non-believers, met nen elektrische velo kan je je ook in 't zweet trappen. Die verbrande taartjes dat is wel zonde, ik had die toch liever opgegeten.  145 euro brandstof bespaard?? Ik denk toch dat dat veel meer is, ik ga zodanig weinig tanken dat ik de laatste keer in mijn spiegels moest kijken om te zien waar mijn gat (tankgat) alweer zat.  13 km, dat is de korte route, de toeristische route is 17 km, is veiliger en mooier.  Maar niet verlicht en ik ben een beetje van een broekschijter in het donker.  En dat is nu het probleem met de winter in 't verschiet... Niet perse dat ze mij gaan meepakken, maar als je valt, dan lig je daar in de Lievegemse velden of slechter nog, dan knal je de Lieve in, en als er dan niet sebiet iemand passeert...dus rij ik nu 's morgens langs de N9, lekker gezellig uitlaatgasjes opsnuiven.  En filetjes voorbijzoeven.  Ik ben eens in het mooie Waarschoot vertrokken op hetzelfde moment met de bus en aan de Palinghuizen in Gent heeft hij mij voorbijgestoken... dus ik was er sneller... in het begin deed ik zo van die wedstrijdjes met mezelf, auto's meerdere keren voorbijsteken... maar ik ben daarin al gekalmeerd :-)  Ik moet wel zeggen dat elke dag langs de file fietsen ook wel motiveert om met de fiets te blijven gaan.  Langs de andere kant, als ik dan toch eens vaststa met de wagen is mijn geduld wel rapper op en ontsnapt er mij al vlugger eens een welgemeend ongecensureerd vloekje.

Ik geef ook met een beetje fierheid toe dat ik ook na het woon-werk-verkeer mijn auto regelmatig laat staan en mijn fiets neem... en dan word ik nog fierder als ik kan zeggen dat ik nu al 3287 kilometer heb gefietst.   Het mooie weer zit daar uiteraard ook voor iets tussen.  De laatste dagen komt er al een bufken (sjaaltje) en een paar handschoentjes aan te pas, maar het is nog steeds zalig fietsweer.   En op mijn "ik heb mijn doel bereikt - feestdag" stuurt de fietswinkel dat het tijd is voor een onderhoudsbeurtje... 't is gelijk dat ze het geroken hebben... dat komen ze doen terwijl ik aan het werk ben... topservice!! Ik ben dus samen met nog tientallen collega's met mijn gat in de boter gevallen.
Ik heb intussen ook een fietsbril, ik heb Jan in eerst instantie zodanig uitgelachen met zijn bril (of hij iets ging lassen, of waar zijn witte jas was voor bij zijn labo-bril) maar ik moet toegeven, 20 vliegen verder en heel wat gebleit van de snijdende ochtendwind heb ik mij ook een exemplaartje gekocht.  Ik vergeet hem soms eens aan te doen, gelijk daarnet... Jan de vliegenvanger was er niet bij... En voor ik onder de brug aan de Palinghuizen zat vloog er weer een exemplaar in mijn ogen (en al die plaats er nefenst) Maar intussen ben ik een pro, mijn mijn gsm op selfiestand op mijn bagagedrager en mijn papieren zakdoekske en binnen de vijf seconden hing dat beest aan het puntje van mijn zakdoek.  Bij impact leek alsof het een strontvlieg was, maar het was zo maar een minivliegje... gelukkig was de positie van de vlieg t.o.v. mijn oogbol bijzonder gunstig.  Ik zou zo  intussen kunnen meedoen aan fietsexpeditie Robinson. Alhoewel, als ik niet mag eten begin ik te zagen en word ik lastig.
Ik weet niet of je het tussen de regeltjes door kunt lezen, maar ik ben nog even blij met mijne velo dan op de eerste dag :-)  Ik kan het alleen maar aanraden oftewel sterk adviseren, als je de kans krijgt, niet denken maar doen!!

Fietsgroetjes en velokusjes
Sylvie

#leasefietsenistop #cm #gezondheidsfonds #kilometervergoeding #semisportief  #woonwerk #toomanyhashtags

Wandelen in Michelbeke...

"Het schaap is de preut af", hopelijk niet te veel mensen geshockeerd op facebook... hahaha, het is niet dat ik van vuilgebekte aard ben, maar dat is nu eenmaal een bestaand spreekwoord en wil "doodmoe zijn na hard labeur" zeggen.

Jan zag het niet zitten om mee te gaan dat was duidelijk, hij gaf voorkeur om ons zwembad terug te laten leeglopen en in het doosje te proppen :-) Nee hoor, maar het was wel ideaal weer voor deze klus... bij deze mercie poepie om dit te fixen, nu hebben we een modderplekke in ons gras, er is precies nen ufo geland.

Ik rij op de GPS want dat is niet bij de deur, en ik word meteen weer in de wegwerkzaamheden geknald, pffff... Die stuurde mij langs de autostrade en die afrit was afgesloten.  Een beetje later dan voorzien kwam ik toe, maar no pressure he, ik had niets in mijnen weg.  Zenmodus.  Ik tik dus altijd het adres is en ik parkeer mij aan de voordeur indien mogelijk, en er reed toch wel net iemand weg zeker? Ik mag al eens chance hebben.  En na mijn wandeling drink ik nog een ice teatje en mijn spiertjes verkrampen al, dus ik was content dat ik er niet nog een kilometer moest bovenop doen. Normaal staan de afstanden aangeduid in cijferkes en dat is handig, wil je 10 km doen, tons volgde de pijlkes van 10 km... Nu was het met lussen... het heeft toch een vijftal minuten geduurd eer ik meewas met de parkoerindeling.  9 km is wa weinig als je zo ver moet rijden natuurlijk, dus kies ik om er nog een kleintje bij te doen van 6 km, maar daar stond bijgeschreven "zwaar" daarvan werd ik toch een beetje onrustig :-) wat bedoelen ze daarmee, is dat voor zware mensen, mensen met ne zware rugzak... al gauw bleek dat het wreed bergop was, precies meer bergop dan bergaf. Ik moest mij soms voorover buigen of ik sloeg achterover! Wel heel schoon in 't bos en al, en op sommige momenten loop ik daar dan mega-alleen!! Ik hoor dan vanalles ritselen en dan begint mijn hartje al rapper te slaan van de schrik alleen al.  Sinds ik Blair Witch Project heb gezien heb ik het niet zo voor bossen, dat is onvoorstelbaar dat wij vroeger met de chiro midden in de nacht een nachtspelletje deden in een keidonker bos, in die tijd was ik nog fel, maar nu zou je mij geld moeten geven zenne...

Ik moet zeggen dat ik daar wel enorm van geniet, en ja, de Jan mag ne keer meegaan af en toe, maar zo ne keer op 't gemak alleen doe ik ook wel graag van tijd tot tijd... dan zet ik mij eens op mijn gat als ik zin heb.  Nu was 't negen kilometer zonder rustpost, dat is wel ver, normaal voorzien ze rond de zes km wel een pauze.  En de maïs was al af... pffff, chance dat ik nog niet te veel gedronken had, want het was warm en mijn onderbroek plakte ook aan mijn gat, dat zou een heus Afrikaans dansje opleveren moest ik mijn broek in de vrije natuur moeten optrekken.  Ik voelde mijn spiertjes op een bepaald moment toch in een fase van verzuring treden, was ik nen haring had ik sjuust nog wat anjuuntjes nodig en een bokaal.  

En als het dan zo efkes lastig is, is het dan wel weer jammer dat er niemand is om tegen te zagen... Dan praat ik stiekem een beetje met mezelf :-)  Ik stond stil om een foto te trekken en er kwam een man ineens uit het niets, die passeerde mij.  Ik sprong nu eens zo hoog met een luide gil inclusief... die weet dus wel dat ik GEEN gerust geweten heb...Het was keigoed weer, dus ik denk dat het de laatste keer was dat ik in mijn t-shirtje heb kunnen wandelen.  Mijn hoofd ging van tomaat- naar auberginemodus (zelfs zonder filter)

Blijkt dat die zon potverdikke nog hard scheen ook, eens mijn wandelvapeur was weggetrokken zag mijn gezicht nog steeds een beetje rood.  Onder mijn rechterarm zit een brandplekke van het bandje van mijne rugzak. En ik voel nu al dat mijn scheenbeenvlies morgen zeer zal doen. Gelukkig moet ik maar juist tot aan de stembus strompelen.  Waarschoot is wel de eerste gemeente waar we elektronisch mochten stemmen ee, toope met nog een andere gemeente peis ik. Dus geen konijntjes tekenen op de kiesbrief, geen boodschappen, geen fuck you's of andere slogans, hahaha... Vanaf morgen geen propaganda meer op FB, yihaaaa, en lieve politiek geëngageerde facebookvrienden, jullie hoeven nu niet in naam van iedereen op jullie lijsten nog ne keer ne mercie door te sturen ook hoor, we weten damme bedankt zijn :-p

Ik ben pompaf, ik heb er zoveel goede hoop op dat ik goed ga slapen vannacht... maar valt nu nog eens zoooo af te wachten.

Ik wens jullie allemaal nog een fijne zaterdagavond en chille zondag...

Sylvie