Royal Blood @Lotto Arena

Om de lieve vrede te bewaren ga ik ook eens met Jan naar een optreden :-) Royal Blood in de Lotto Arena, op hetzelfde moment speelt Jamiroquai bij de buren (sportpaleis) Tot in Merksem rijden is dus vragen om misérie.  We vertrekken op tijd en nemen de P+R in Melsele en springen daar op de tram die ons tot aan de ingang voert van de muziekpaleizen. De laatste tijd heb ik precies last van wagenziekte, en 't is niet dan Jan zijne rijstijl ineens heeft aangepast, maar het was als een paar dagen na 't werk dat ik thuiskom en bijna kon spuigen.  Nu vertrekken we en zijn we toch moeten stoppen voor een colaatje en een pakske sjieken.
We zitten op ons gat te wachten, mijn benen liggen gestrekt en een klein beetje uiteen. Komt hem daar gewoon genen boer tussenstellen?? #Metoo ;-)
We staan op de vijfde rij schat ik zo.  Het voorprogramma "Black Honey" kan meteen gebombardeerd worden tot slechtste voorprogramma ooit!! Even dacht ik dat het aan mijn nieuwe oordoppen lag, dat die sommige klanken filterde waardoor het zo vals klonk, maar nee zunne.
Waarschijnlijk had ze de dag voordien haar haar gewassen en met natte ongekamde haren in haar bedde gekropen want die vogelnestcoupe herken in meteen :-) En haar ene oog is afgekeken van Simonneke uit thuis, zo een zwarte vlek.  Muziek, amateuristisch, ze zouden dat moeten verbieden.  Copycat van Courtney Love, en dan zo in haar haar wrijven dat het weer voor haar gezicht hangt, in het publiek staren met een arrogante blik... arrogant zijn mag, maar enkel als je iets te bewijzen hebt... Ze roept zelfs ineens "we love the Netherlands" goe bezig!!! Later op de avond zal Mike van Royal Blood nog eens verwijzen naar het voorprogramma, hoe geweldig ze zijn, maar hij krijgt toch niet de verwachte respons.

Ik heb wel wat muziek van Royal Blood op mijn Itunes staan en ook een Ceedeeken die ik tijdelijk kwijt ben (lees: mislegt, de CD ligt verzekers bij mijn oordoppen)
Maar eigenlijk had ik die nog nooit gezien, na zo een erbarmelijk voorprogramma was ik best wel onder de indruk dat de zanger toch wel een beetje op een lekker roofdier leek, hahahaha, dat was mooi meegenomen :-p Voor Jan kwamen na enkele nummers twee backing-stoeipoesjes-vocals op het podium dus hij was ook content.  Telkens ik mij omdraaide om iets tegen Jan te zeggen begon hij over de drummer, wss om er vingerdik op te leggen dat hij NIET naar de bevallige dames aan het kijken was... woehahaha.
Mijn zus had mij verwittigd dat ik niet te veel vooraan moest staan, maar tot de eerste helft bleef het kalm... Maar dan... OMG begonnen ze daar te Poo-hoo-en en te stage-diven.  Even was ik er niet gerust in maar gezien Jan nogal groot geschapen is (allee, van lengte... tja, ik bedoel totale lengte ee, you dirty minds!!) was ik nog gerust.  Maar diene moshpit werd groter en ook langs de andere kant werd er eentje gecreëerd.  Wij stonden in een groepje dat niet zoveel zin had in blauwe plekken dus bleef het op een paar lichte duwkes na redelijk rustig. Eigenlijk zouden ze zo een paar hekkentjes moeten zetten, gelijk een golden circle, ne moshpit-circle, liefst achteraan in de zaal, hihihi... Het optreden was wel de max!!! Keivette muziek, en hij was ook wel wat arrogant, maar de muziekstijl en met hetgeen ze brachten was dat hier wel op zijn plaats.  Tijdens het laatste nummer al lichtjes naar achter geschoven, en het eerste trammetje genomen en dan probleemloos met de wagen richting het mooie Waarschoot. Vlotjes thuisgeraak :-) Mijn voetjes hebben het geweten...

Nog even in overweging... to walk or not to walk...
Voor het eten is het alleszins to quiche or not to quiche :-)

Een fijne zondag x

Wiewie en de lookbollen #mini-blog

Nog steeds heel grote fan van de Collect & Go van Colruyt, maar af en toe loopt het eens mis... zo wou ik eens een tafelkleed bestellen, zo eentje van papier... toen ik thuiskwam (mijn frank was niet eerder gevallen) zag ik dat ik zo een loperke besteld had, het was wel verdacht dat mijn tafelkleed in ne box kon...hahaha, soms moet ik lachen om mijn eigen dommigheid zo blijven we tenminste gelukkig :-)

Soit, nu wou ik initieel één bolleke look bestellen maar ik zat in 't verkeerde kotteke dus heb ik één kilo besteld, (verse look) dat zijn dus acht kanjers van lookbollen.

Twee opties, je kan dat laten opdrogen, maar tegen dat ik dat nodig heb is dat helemaal ingedroogd, of ik vries heel den boel in...

Ik keek er niet echt naar uit maar vandaag toch mijn lookpers van Tupperware uitgehaald (dat is nu eens hét topproduct bij uitstek van de plastiekgigant, maar euh, nu verkopen ze die niet meer, begrijpen wie begrijpen kan)

Het begint hier zodanig naar de look te rieken, sebiet denken de buren dat ik een pittakot ga beginnen.  Ze zeggen dat look goed ik om je bloed te zuiveren, awel, als je nu mijn keuken binnenkomt en je haalt drie keer adem heb je sowieso hetzelfde effect.  Mijnen bek stinkt naar de look ook heb ik den indruk, van daar gewoon boven het hangen.

In ne perimeter van 5 kilometer krijg ik de volgende drie jaar geen vampiers over de vloer, dat is zeker! En ik hoop dat ik tegen Kertmis de lookgeur uit mijn handen krijg :-) Volgens mijn piekt dat toch ook een beetje in mijn ogen, gelijk bij de ajuintjes, maar dat kan inbeelding zijn.

Heel den boel openleggen op een ovenschaaltje om losjes in te vriezen, alvorens in een potje te doen, aja, ik ga niet telkens mijn kapmes bovenhalen als ik een toefke look nodig heb hoor, heel af en toe krijg ik nog eens een slimme ingeving!   Ik peis dat mijnen twalseree (=plastieken tafeldoek) ook nooit meer geurlook, ik bedoel geurloos wordt.  had ik daar nu op voorhand aan gedacht ik had mij op Jan zijn plaats gesteld, hahaha.

dat ik het eerste jaar geen lookbolleke moet bestellen staat vast, aja, de lieve mensen van Hellofresh steken er ook altijd enkele teentjes bij...

Ik hoop maar dat de rest van mijn eten in den diepvries dat lookgeurtje niet overneemt (ik heb daar nu gelijk sjuust een zilverpapierke opgelegd)... 

Ik krijg hier spontaan zin in een pastagerechtje met scampi in tomatensaus, basilicum, room (light, tssss) en een teentje of twee look... en met een lookbroodje... :-p

Tja, als  't over eten gaat heb ik altijd wel inspiratie genoeg zunne, daar nie van...

Ik zou zeggen dat ik het weekend al ruik, maar eerlijk gezegd, het enige wat ik riek is ...

Maak er een fijn weekend van!!

x

Wandelen met de "K" van kut en klote...

Wakker worden met hoofdpijn is niet zo tofkes, dan lig je in de bed en weet je dat je beter iets neemt tegen de hoofdpijn want dat het anders voor de rest van de dag zal zijn, maar je bent nog moe en ziet het niet zitten om naar beneden te gaan.  Dus probeer ik nog een beetje te slapen maar dat lukt niet echt. Ik kijk in de spiegel en ik zie er wreed getrokken (oud) uit.  Als ontbijt een neurofen dan maar.
Ik had me voorgenomen om vandaag te gaan wandelen, dus doe ik dat ook.
Ik rij richting Aarsele, de GPS geeft aan dat dat een ritje wordt van 32 minuten.  Echter aan het rond punt in Aalter om naar Tielt te rijden gaat het wreed mis, mijn gps begint te flippen want ze zijn daar aan het werken en in plaats van één rond punt is dat een wirwar van wegen en verkeersborden.

Dus voor ik het weet zit ik op de autostrade naar Oostende...grrr...ik was al 20 minuten aan het rijden en ineens geeft de gps aan dat het nog eens 32 minuten is... grrrrr... Ik besluit om 12 km te doen, nie mogelijk, de enige rustpost is op 5 km. Dat is echt kut, psychologisch is dat een tegenvaller, als het pauze is zit je eigenlijk nog niet aan de helft.
Ik begin mijn tripje van 12 km.  Ik stel mijn runkeepertje in (denk ik).
Het gaat niet zo goed of anders, ik heb het heel lastig, het is langs de ene
kant te warm maar er staat een stevig windje. Als de wind recht in mijn        totte waait vliegen de tranen uit mijn ogen, ik zie nauwelijks iets...
Ik nader een boerderij met een paar weilanden rond. Ineens zie ik twee joekels van herdershonden op mijn afkomen, zo niet op een gezellig drafje

maar die rennen echt, ik zie geen afsluiting dus die kunnen zo over de gracht springen en ik sla in paniek en blijf stokstijf staan. Aan de gracht blijven ze staan op zo een meter of vijf maar ze blaffen heel agressief, ik beweeg niet. Het enige wat ik kon denken is dat zij zouden rieken dat ik zoveel schrik had maar door de angst kon ik niet uitmaken van waar de wind kwam.  Ze keren zich om en ik beweeg zachtjes vooruit, die monsters maken rechtsomkeer en komen weer op mij af. Ik beweeg niet en durf niet
in hun richting te kijken.  Ze gaan weer weg.  Ik sluip weer een paar meter vooruit en zie die honden over de weilanden crossen.
Ik zie ineens iemand aan het huis staan en die honden zijn daar weer.  Ge moet niet denken dat die persoon moeite doet om die honden te roepen, ze

staan weer gelijk twee bezeten viervoeters te blaffen en ik heb zoveel schrik. Ik wou zo graag roepen naar die vent om die honden weg te halen, ofwel verschieten die honden dat ik roep en ben ik er geweest, ofwel is diene vent daar niet mee gediend en zegt hij "pak ze" tegen die mormels, dan ben ik er ook geweest, ik heb dus niet veel opties dus ga ik verder aan een schildpaddentempo. Ik moet voorbij de oprit van dat huis, dus er is geen gracht en geen hek,  de eerste keer in mijn leven dat ik mij kan inbeelden dat ge in je broek kunt plassen van de schrik.  Ik draaide mij zachtjes om om te zien of er toevallig nog wandelaars waren die naderden, dan zou ik even wachten maar tuurlijk nie, zoveel chance heb ik niet.  De route liep zelfs helemaal rond die boerderij.  Ik denk niet dat ik een hondentrauma heb opgelopen, maar dat was eigenlijk niet tof.  De wind was gaan liggen maar de traantjes gleden over mijn kaken, ik heb echt een eindje lopen bleiten, gelukkig nog steeds alleen. Laat het ons houden op het feit dat ik toch wel een beetje moest bekomen. Ik wou zien hoever ik nog moest naar de eerste post en ik zag dat mijn runkeeper op pauze stond.  Dus wist ik zelfs niet waar ik was, en dan moest ik nog meer bleiten.  Gelukkig was ik redelijk snel bij de rustpost. Ik kijk daar in de spiegel, OMG, ik voelde al dat mijn oogskes klein waren, ik zie zo rood of iets, maar niet egaal he, zo in van die lelijke plekken en mijn ogen zien nog rood van mijn bleitsessie ook.  Mijn haar is vettiger dan gedacht.  Deze morgen dacht ik nog, ik ga me na de wandeling douchen dus ga ik nu mijn haar nie wassen, pffff... ik had gewoon zin om een taxi te bellen, nog 7 km te gaan... Ik sleur mezelf van mijnen stoel en begin aan het tweede (langste!!) deel.

Begint het niet te gieten!!! Ik haal mijn ponchootjen uit mijn rugzakske en ik begin een gevecht om dat aan te krijgen want het waait ineens superhard ook.  Ik vloek, ik vloek en ik vloek...  Ik loop daar met mijn knalrode poncho, ik hoopte maar dat ik niet nog eens een stier moet passeren.  Na een kwartier stopt het met regenen.  Dit is echt de eerste wandeling die zo tegenslaat.  Ik voel nog een beetje bleiting zitten maar ik probeer mij op andere dingen te concentreren.  Ik trek nog een paar fotootjes.  Ik zie twee acteurs uit Nils Holgersson, Maarten en Akka van Kebnekaise. (zie foto hiernaast :-)) De lieve mensen van Aarsele kondigen aan dat je aan de laatste kilometer bent en ik kijk al uit naar het einde.  Hoezo wandelen is goed om je hoofd leeg te maken?? 't zal deze keer niet geweest zijn. Zo, nu nog snel de frietpot op mijnen kop uitwassen en voor de rest van de dag kruip ik in mijn zetelke, met een fleeceke... en val ik in slaap, dan is dat mooi meegenomen, val ik niet in slaap, dan is dat evengoed, zolang ik maar op mijn gemakje beetje kan chillen.. zevende dag = rustdag... voilà ...

Maak er nog een fijne zondag van... zal ik na die valse start ook proberen...

Incensitives 2017 - Team Ledenbeheer

Het is weer zover, we hebben weer ons zakgeld gekregen voor dit jaar van onzen baas en we mogen nog eens zot doen!!! (Incentives) We zijn dankbaar voor het budget maar zoooooo wreed zot moeten we er algelijk ook niet mee doen( haha) maar een gegeven ponytje moet je net als een paard ook niet in het bekje kijken. Uiteraard na de werkuren zodat de excellente dienstverlening gegarandeerd blijft, zo zijn we nu eenmaal in het beste ziekenfonds van de hele wereld. Correctie, GEZONDHEIDSfonds!!! Om half vier gleden we van de trap van het achtste tot gelijkvloers wegens kapotte liften. Het heet dan ook niet voor niets "glijdende uren"
We hebben dit jaar gekozen voor een wandeling in de Bourgoyen, een natuurgebied knal in Gent!! Ik had er nog nooit van gehoord en had ook niet verwacht dat het gelegen is waar het lag... al klinkt dat wel een beetje raar!! Een wandelingetje met een gids en al... Tim DW, een aangename kerel met een Gentse tongval heeft er toch voor gezorgd dat het geen saaie bedoening was, al was hij wel een beetje in de ban van de duivel, en kreeg ik een beetje schrik :-)
Als hij zegt dat onderstaande boom de meest gefotografeerde boom is van heel de Bourgoyen ben je bijna verplicht om er ook een foto van te nemen.  Deze boom is een evenaring van "De Schreeuw" van Munch, en het is duidelijk waarom.
Net voor mijn momentopname speelde er zich toch een kleine rariteit af, een vrouwtje met hond knuffelde de boom en gaf er een kusje op, en plantte prompt twee boekees met blommen in de ogen van die boom. Ze nam ineens het woord van de gids over... ze bleef rond de boom drentelen (lees: ik kon daar genen foto van trekken) maar de aanhouder wint. Ik had liever een foto gehad zonder die bloemen in de oogholtes want dat leek me toch een beetje één of andere vorm van Voodoo, maar die er zomaar uithalen zou misschien wat lomp geweest zijn gezien de vrouw in kwestie toch een vreemde vorm van affectie toonde t.o.v. deze bedevaartsboom..

Ik leerde iets bij over twee vogels, in de ene zijnen naam zit een "K" van "ketchup" en die heeft een rode bek (ik meen dat het waterKieken was) en in de andere zit een "M" van "Mayonaise" en dat is dan een verwijzing naar de witte bek van de Meerkoet...
Het kan ook helemaal iets anders geweest zijn maar het is dan ook zes uur geleden...
En wist je het verschil tussen een zomereik en en wintereik?? Aja, de blaadjes van de Zomereik zijn die Zonder steelkes en die groeien op de takken, en de blaadjes van de Wintereik hebben Wel steelkes... met een beetje simpele woordspelingen ben je zo mee met de Fauna en de Flora van de Bourgoyen. Eén plantje "moerasspirea" trof wel wat extra aandacht... dit zou de voorloper zijn van de asperine, een leutig bloemeke met een wit pluizig pruikje op.  Misschien helpt dat wel tegen de koppijn... ik durfde niet te vragen of de geneeskracht in het pluisje zat of in t bloemeke... moest je daar op sjieken, een theetje van trekken, ne keer aan likken , cake mee bakken of dat op uw voorhoofd leggen :-) ik zal eens moeten teruggaan bij schemerdonker (durf ik niet) met mijn grote sjakosj, en ook om ne vos te zien, want die lopen er ook en wil ik keigraag es spotten.
Toen de gids uitleg gaf kon hij ineens stoppen en zei hij welke vogel hij hoorde, ik hoorde enkel mijn eigen tinitus, echt waar ik hoorde geen bal, en ook geen vogel... geen ambitie om mij een CD met vogelgeluiden aan te schaffen maar wel chapeau dat hij dan kan onderscheiden...
Dat eenzelfde vogel in verschillende landen een ander geluid maken, daar ben ik nog niet uit of dat nu een grap was of niet.
Je zou er bijna honger van krijgen, wat zeg ik, we zaten scheel van de honger, maar gelukkig was er bij toeval een paar 100 meter verder een restaurantje "Stoofpotje"
We kregen de kaarten, maar stinken!!! Die waren zo precies afgekuist met een muffe vodde.  gelukkig was het eten wel heel lekker, maar...
Ik vroeg of ik Mezze kon bestellen als hoofdgerecht en die dame zei van wel... Normaliter zou ik denken dat ze die portie een beetje groter zouden maken, maar mevrouwtje had begrepen dat ik een voorgerechtje zou eten als hoofdgerecht... dus was ik portiegewijs wel een beetje in 't zak gezet.. okee, ik kan daar tegen, ik heb reserves genoeg maar toch was ik ook een beetje teleurgesteld... normaal trek ik ook meestal ne foto terwijl iedereen met zijn gerechtje voor de neus zit, maar we hadden zoveel honger dat we gelijk een bende hongerige hyena's op onze bordjes zijn gevlogen... :-) gelukkig zijn mijn collega's ook zoetekauwkes en nemen we een dessertje. "Baklava met ijs" Baklava is een Grieks of Turks dessert, maar als je dat zo plat mogelijk uitspreekt lijkt het wel een Russische stampot.  Wel heerlijk zoet!!

Toen ging ik een plasje doen... ik zag iets vreemd in de WC pot, het was een metalen staafje net onder de WC bril... Ik was al blij dat het geen lintworm was (insider) Ik vertrouwde dat zaakje toch niet helemaal. ik dacht dat het misschien een hulpstukje was voor de sas of zo, maar de sas leek normaal te functioneren.  ik vreesde even voor elektrocutie, anderzijds hoopte ik dat er geen water zou uitspuiten...  Mocht je vermageren van te lachen, ik was alweer een paar kilo kwijt, maar zoveel chance heb ik niet, ik heb me wel wreed goed geamuseerd (like always)
Dan rij ik richting het mooie Beke waar ze nu de helft van de baan hebben opengesmeten, ik sta voor de rode licht aan de werken, er komt geen kat van de andere kant en ook geen wagen, ik sta er langer dan ne minuut (het leek wel een kwartier)!! Het is stekkedonker en ik zie overal lichtjes flikkeren, zo van die geelkes op paalkes met witte en rode streepjes, daartussen zie ik niets, ik zat met een serieus ei in mijn broek... in het donker ben ik fel van verre, maar verre van fel...
Momenteel werkt mijnen sleutel niet meer op de voordeur (van alle huisgenoten wel, enkel de mijnen niet tssss) Jan legt op een speciaal plekje dat ik hier niet ga noemen de sleutel klaar... "Onder de mat"... hahaha, wij hebben helemaal geen mat... logischerwijs zou je denken dat hij zijn sleutel van de voordeur zou leggen, nee hoor, hij legt de sleutel van de achterdeur, dus moest ik nog door het kletsnatte gras in de pikkedonkeren door den hof (over de tuinmeubels klauteren) om via de achterdeur binnen te geraken. Hartslag 278... Met mijn piele van mijne gsm... ik had bijna schrik van mezelf...
Zo, nu snel in mijn bedje, morgen is het vrijdag, als ik mijn best doe ruik ik het weekend al!!

See you later... Alligator
After while Crocodile...
gelukkig geen van beide bovenstaande tegengekomen op onze trektocht :-p

Wiewie gaat naar Sigur Rós @Vorst Nationaal

Sigur Ros, een Ijslandse groep, ik denk eigenlijk niet zo heel erg bekend bij het grote publiek.  Ik heb er wel een Ceedeeke van en op mijn Ipod staan er ook een paar.  Eens je de groep kent hoor je zo of een nummer van hen is of niet.  In Vorst Nationaal, ik was daar nog nooit geweest en dat heeft zijn voordeel, ik tik het adres in van Vorst Nationaal en ik rij tot bijna aan de voordeur, twee straatjes van de concertzaal staan wij netjes, doch op een serieuze helling geparkeerd.  Parkeren is toevallig één van mijn specialiteiten, dus daar keer ik mijn handje niet voor om, maar eens de parkeerrem aangetrokken was hebben we toch eens zitten wiebelen om te zien of den otto wel bleef staan.   Stel je voor dat hij loskomt en begint te bollen, dat zou niet goedgekomen zijn.  Dat Jónsi (Zanger) ineens in het Ijslands vraagt of de persoon met nummer plaat 1-BAL-080 naar de uitgang zou willen gaan... Ik blijf gegarandeerd staan want daar versta ik geen knal van, dus zie ik niet sebiet een probleem, maar wel achteraf natuurlijk.  Mijn vaste sidekick Kris zit in het buitenland, dus had ik een waardige interim gezocht en gevonden,  den Tom P... Die nu op de zwart lijst staat in het restaurant Aux Vieux Spijtigen Duivel.  Zelden iemand gezien die zo snel zijn denk- en spreekknop van 't Nederlands naar 't Frans kan switchen en nog eens roepen erbij :-)
We zijn op tijd, en dat is maar goed ook want we hebben een hongerken, we willen de intieme nummers niet verprutsen met een koppel grommende magen... Op de hoek is een restaurantje "Le Concerto", als dat niet toepasselijk is, en ze spelen ook nog eens Sigur Ros. En je had er dan ook nog eens een "Pizza Le Concerto" zo eentje met Italiaanse ham, parmesaanschilfers en rucola.  Natuurlijk niet over nagedacht dat voor de rest van de avond onze bekken zouden toeplakken. Echt waar, je goot daar drank over en dat hielp geen fluit. Het zout had zich een weg geboord in onze papillen en had zich daar vastgehecht.
Leuk zaaltje, zo een beetje gelijk de Lotto Arena maar in 't rond, de temperatuur zat al meteen goed, fjuuw.  Een publiek waar je kop noch staart aan kreeg, zo een manusje van alles, maar de grote mensen waren ook weer goed vertegenwoordigd. Voor de pauze stonden ze vooral VOOR Wiewie...
Ik stond ook naast een beer van ne vent. Van zodra die applaudiseerde schoot zijn horloge in een fel-lichtgevende modus en werd de zijkant van mijn muil verlicht, ik ben een paar keer zo dom geweest van ernaar te kijken en dan zat ik met zo een reflecterend vierkantje in mijn gezichtsveld.
Sigur Ros laat iets langer dan het academisch kwartiertje op zich wachten maar OMG... Wat een stem, wat een charisma... Hoe kun je nu zo hoog zingen?? En toonvast? Na het eerste nummer bleef hij hangen in zijn laatste noot en dat bleef maar duren, ik dacht dat die aan zijn laatste adem bezig was, ik stond er bijna van te hyperventileren.  De nummers zijn meestal heel rustig, en dan ineens ontploft den boel, (in tijden van IS moet ik misschien een andere woordkeuze hanteren, maar je weet ongetwijfeld wat ik wil zeggen) zelfs een keer zo erg dat ik een beetje schrik kreeg. (ik ben dan ook soms wel een broekschijter)  Was het een zonnecrème, het was een meesleepfactor 50... Een rare ervaring, je doodzweten en toch kippenvel krijgen...Normaliter wordt een gitaartje bespeeld met de vingers of een plectrum, welja, blijkbaar gaat dat met een strijkstok ook... de combinatie van geluid en achtergrond, het was gewoon dik af!! Op een bepaald moment is er een projectie op de schermen waardoor het lijkt dat het podium omhoog gaat en mijn hartje maakt een vreugdesprongetje en ik dacht  "konden ze dat niet eerder doen", maar zoals ik zeg, het leek alleen maar zo, ik was er alleszins mee weg, maar als ik na een paar seconden nog steeds bijna niets zag begon mijn frank te vallen dat het "gezichtsbedrog" was.  Het was muisstil in de zaal, enerzijds omdat iedereen met zijn bek open van verwondering stond te luisteren en anderzijds omdat niemand zich wil wagen aan een potje Ijslands.  Je kan dit niet vergelijken met andere optredens, dat is gewoon iets apart, onbeschrijfelijk, als die terugkomen ga ik nog eens, zeker weten!!  TOP!! Uiteraard weel veel te rap gedaan... dzjuu he, zo gaat dat altijd, wij hadden het nog wel een uurtje volgehouden, maar de Stem van Jónsi misschien net niet, en ineens valt het mij op dat de drummer in zijn bloot lijf zit... dat had ik niet zien gebeuren zunne :-p
Zoals altijd een beetje aanschuiven richting autostrade, maar dan tsjeezen we naar Lokeren (je weet wel, met de beste feesten van heel de wereld en blijkbaar ook de beste paardeworst, maar dat laat ik aan mij voorbijgaan wegens te veel fantasie) Nadien rij ik gezwind  naar het immer mooie Waarschoot, ik zie een wegwijzer "Eeklo" dus ik ben zodanig gefixeerd dat ik de GPS negeer en ik heb mij nog wreed misreden ook... om 1u thuis, dus kwart na in mijn pierken, en de wekker om 6uur... het heeft een beetje gepiekt vandaag... 

Fietsen vs. mosselen

Op woensdagnamiddag moet Jan niet werken, en ik wel... Hij rijdt dan met het autootje naar huis en ik kom dan met de lieve mensen van de Lijn naar huis. (Al dan niet geplet op mijn zitplaats door een medepassagierster) Dus voor deze keer beslis ik om terug te keren met de fiets.  Beetje moeite doen heet dat... In het doorrijden wordt mijn tweewieler in de koffer gepropt. Aja anders zit ik te stinken naar 't zweet op mijn werk...
Het zonnetje schijnt en ik zie het wreed zitten, ware het niet dat ik buitenkwam en na twee minuten het zonnetje verdween achter de wolken, grrrrrr... mijn kilometriekske lag nog thuis omdat mijn lieve dochter mijn fiets had gebruikt en aan het buuskot neem je dat best mee of dat wordt gepiekt, dus ik was al volledig mijne kluts kwijt. Ik weet dat het 15,6 kilometer is, dus dat is wel leutig als ge zo over den helft zit en al.  Het was al een tijdje geleden en ik geraakte met moeite vooruit!! Ik had ook al geen oortjes mee, dus een muziekje moest ik ook al aan mijn laten voorbijgaan. Anders kan je nog eens op de pedalen stampen op het ritme van een 80's hit...

Ik ben op zijn minst (!!!) 50 elektrische fietsen gepasseerd!! (in de twee richtingen) Chance dat ik zo purper zag als de Purple Rain van wijlen Prince of je zou nog kunnen zien dat ik groen zag van jaloezie.  Ik keek naar de snelheid waarmee ze trapten en ik trapte even snel, dus als het linkervoetje van die voor mij beneden was, was mijnen voet ook telkens beneden, maar ik ging geen meter vooruit en die verdween binnen de halve minuut uit mijn zicht tssss... Ik wil er ook één!!!
Er stonden twee bejaarden met kleinkind naar de eendjes te kijken en ik zag dat de twee oudjes met hun levensverzekering twee elektrische exemplaren hadden gekocht, en ze waren een eindje weggewandeld... Ik zag mijn kans schoon om van mijne velo te springen, mijn sjakosj vanonder mijn bagageklemmeke te snokken, op diene velo te springen en snel weg te spurten (aja, fluitje van een cent met die elektrische aandrijving) Ik hou me klaar, ik denk hoe ik het snelste van mijne velo spring, misschien moet ik hem in de maïs duwen, diene velo staat ook in de verkeerde richting... Ik denk dat ik zeker mijn tas niet mag vergeten, aja, mijn paspoort zit er in... Net voor ik mijn snood plannetje wil uitvoeren besef ik (en gelukkige was dat er net voor en niet net na) dat ik ne gemerkte velo heb... Grrr... Mijn rijksnummer staat in mijnen velo gegraveerd, en er wordt nu af en toe eens gelachen met de politie uw vriend, maar dat spoor zou hen waarschijnlijk niet ontgaan. Ik ging ooit eens aangifte doen voor mijn portefeuille die ik kwijt was... Ik kom aan de balie "ik ben mijn portefeuille verloren", zegt diene aan de balie, "oké, mag ik je paspoort eens"... "euh... mijn paspoort zit in mijn portefeuille beste vriend" (die "beste vriend" heb ik niet gezegd hoor, hahahaha)
Ik zit op mijne vélo af te zien en ik denk aan de mosseltjes die op het menu staan. Ik had zo overduidelijk gezegd aan Jan om JUMBO mosselen te pakken... Aja, dat zijn zo van die grote lekkere, al kan dat ook nog tegenvallen, 't zijn geen mosselen meer gelijk vroeger.  Jan is de mosselman, dus hij maakt de mosseltjes klaar.  (allee moeilijk is dat nie, maar dat is in een kastrol van 8 liter en ik krijg dat niet zo goed opgeschud... Ik hef het deksel efkes op en ik zeg "ja hallo, zijn dat Jumbo mosselen, wreed groot zijn ze toch niet... waarop Jan zegt, "nee, hoor, ik heb SUPER mosselen mee, ik zag JUMBO en SUPER en ik dacht dat SUPER de grootste waren... (nu zou ik hier 100 smileys willen zetten die met hun ogen naar boven draaien grrrrrrrr...) Niet denken maar luisteren naar Wiewie denk ik dan!!! Ik moet dringend eens naar Philippine, daar zal je niet zo van die kleine gevallekes tegenkomen... Zo met een beetje Roquefort, mmmmmm...
Ze hebben nog een beetje mooi weer beloofd dit weekend, ik hoop maar dat ze het menen zunne... electrabel zit verzekers al in zijn pollen de wrijven, als de stoofkes beginnen branden vanaf september...

Hopend op een klein nazomertje

Wiewie gaat naar The Jane (by Sergio Herman)

In 2014 werd in Antwerpen een restaurantje geopend van Sergio Herman.  Ik zag het interieur en ik had vanaf dan altijd gezegd dat ik daar wel es naartoe wou als ik 40 werd... En daarom heeft Jan een tafeltje gereserveerd. Ook omdat hij dat zelf eens wou doen uiteraard.
Desalniettemin was ik heel blij dat we er vandaag verwacht werden.  Maanden op voorhand reserveren en met wachtlijsten, ik vond het al wreed tof dat dat gelukt was.
Sorry dat ik hier een beetje stoef, maar voor mij is dat dus wel iets waar ik al SUPERLANG naar uitkeek.  Ja, het heeft veel centen gekost, maar miljaar dat is het meer dan waard geweest!!!
Je mag parkeren in de speciale parking met een code, er staan parapluutjes om de wandelafstand te overbruggen.  Ik geraak heel erg onder de indruk van het interieur.  Poepsjiek.  Zelfs in de WC speelt er een jazz muziekje (uit een platendraaierke) en hangt er een licht parfum, zwoele verlichting, prachtig, nog chance dat dat geen 40 cent was of ik was daar op zijn minst 4 euro kwijt.
Jan neemt het wijnarrangement,  ik het alcoholvrije, aja, want water is maar saai.  Al vond ik dat arrangementje wel wa kostelijk.  Maar... ik kreeg een zestal sapjes en dat was wel leuk om dat spuitwater af en toe af te wisselen.  De sapjes hadden zo ook niet de substantie van fruitsap, maar meer van water dus zeker niet te zwaar :
- komkommer/selder;
- Tomaat/rode biet/peper (mijn bek stond in lichterlaaie maar ik werd verwittigd dat het wat pikant was, met zo een klomp ijs in plaats van een elegant vierkantje, megatof, de eerste slok moest ik wel blussen met spuitwater maar mijn bek is ook enorm flexibel, dus de rest dronk ik zonder probleempjes op);
Tomaat/watermeloen;
Spa met munt (zo genen fusion uit een petfles ee, keilekker);
Appel/Venkel/Spinazie;
Frambozensap met een beetje bruis;
Achteraf gezien was het zijn geld wel waard.
Je krijgt een kaart, maar veel keuze is er niet, het is een vaste menu, een menu van 13 gangen en een menu van 12 gangen.  Prijsverschil = 15 euro... Tja, stel dat ze nu net dat gangetje schrappen dat je supergraag zou eten, dat kunde nie riskeren ee, dus gaan we voor de 13...  Je kan de dessertgangetjes nog ruilen door een kaasbordje, maar daar moet je toch een beetje zotjes voor zijn.  Op voorhand moest Jan doorgeven of er allergietjes waren.  Als je dat pas op de moment zelf deed kostte dat 15 euro... BAAAAM :-) Maar we hadden op voorhand doorgegeven dat ik geen kreeft of een aftreksel ervan mag opeten/drinken of whatever, ne keer aan die kreeft lekken en ik heb heb het al zitten.  Ze kwamen in het begin langs dat er op het menu vandaag niets van kreeft stond.  Dat is tof, toch even laten weten dat ze rekening houden met hetgeen je doorgaf.
In het begin waren dat amusekes, en dan denk je van amaai, sebiet heb ik hier nog honger na den 13den, maar ik zat serieus overpoeft...
We hebben vijf uren aan tafel gezeten, en dat was niet te lang hoor, de gerechtjes kwamen mooi na elkaar, maar niet te dicht en niet te ver.
Er liepen 10 kelners in de zaal, dat is echt een geöliede machine, die waren zo op elkaar afgesteld en vriendelijk!!! Er was gelijk nagedacht over het team, de "diversiteit"...  er liep een kerel met lang blond haar in een dotje, wij noemden die "de viking"... schuune viking zunne :-p Allemaal in uniform.  In het begin voelde ik mij niet zo op mijn gemak, dit is toch een beetje uit mijn comfortzone, maar na een kwartier was ik al helemaal op mijn gemak, woehahaha, ik voelde dat dit een moment van pure verwennerij zou worden.  Diene garçon komt in mijn richting, pakt mijn serviet en die legt dat op mijnen schoot!! Ooh, dat voelde wel raar.. maar gewoon verstand op nul en genieten.  Ga je naar de WC en leg je die serviet op uwen stoel, dan ligt die tegen dat je terugkomt weer opgevouwen op je tafel met je menu er mooi onder, staat je glaasje weer op de beginpositie en je bestek ook weer mooi op je besteksteentje.  Het bestek werd iedere gang gewisseld, ik had een heel klein beetje gesmost op dat steentje, en de garçon tovert een doek uit zijne zak en kuist dat af voor hij nieuw bestek legt.  Dat is echt luxe, en decadent, maar voor één keer mag het. Ik haal mijn sublimo papieren zakdoekjes uit en ik zeg nog tegen Jan, "ik had beter kleenex gekocht, zie mij hier zitten met mijn sublimo's uit den aldi" waarop hij zegt dat er nog wel sublimo's in de zaal zitten, hahaha...
De gerechten worden met de grootste deskundigheid gepresenteerd, dus niet van "uw vindt een hazelnotencreme" maar "u vindt een hazelnotencreme, de hazelnoten komen uit de streek van ...(ik bent vergeten) de wijnboeren hebben in die streek de helft van hun wijngaarden laten beplanten met hazelnoten aangezien de wijn kan mislukken en ze dan nog zekerheid inkomsten hebben uit hun hazelnootplantages" Ook de wijn werd altijd heel erg mooi beschreven. En voor de eerste keer in mijn leven heb ik wijn geproefd die ik superlekker vond.  Ne wreed zoeten dessertwijn :-) Alles werd heel erg in de gaten gehouden en een halfleeg glaasje spa, no way, gelijk wie er passeerde schonk onmiddellijk bij! Jan heeft meer wijn gehad dan hij aankon :-)
Als je de foto's hebt gezien kan je je wel voorstellen dat die bordjes dus samengesteld worden met een pincetjen... alles zo mooi en verfijnd.  Die smaken, dat heb ik nog nooit meegemaakt!!! Ik deed soms wel eens mijn oogjes toe om de smaken nog beter te proeven.
Voor mij was dit een dag om nooit te vergeten, en ja, dat heeft ferm wa kluiten gekost, eigenlijk kan je ermee een citytripke doen, maar ja, ik durf voorlopig toch niet in ne vlieger, dus ja...
Ik maakte een deal met Jan dat als ik 25 kilo zou afvallen dat we teruggaan... Dus jip, vandaar die once-in-a-lifetime...
Ik rij naar huis en Jan zijn bleutooth staat aan. Ik zie ineens op het dashboard dat hij belt naar een 078-nummer... ik vraag "naar wie belde gij nui" en er wordt opgepakt "hallo met Studio Brussel" ... OMG, als de drank is in de Jan, dan wordt hij wat overmoedig... Hij heeft de filefuif in gang gezet... eerste probeerde hij nog te zeggen dat ik dat zou doen... Uiteraard file op terugweg, maar dat kon me geen bal schelen.  Toplocatie, Topgegeten, Topmensen, Topbediening...
Zo, het hangt misschien jullie keeltje al uit, mijn gestoef... maar hey... what did you expect?

Sex on the plate-groetjes
Wiewie