Van wandelen in Zwalm word je kalm... uiteindelijk...

Van wandelen in Zwalm word je kalm... en dat is maar goed ook! Ik was al helemaal keigefrustreerd toen ik daar aankwam.  Van tijd tot tijd is mijn lontje al wa kort :-)  Ik kon me vaag herinneren hoe ik naar Zwalm moest rijden, maar de GPS die ik blindelings vertrouwde voor de laatste keer in mijn leven, vertelde me dat ik langs de Makro moest passeren... Wat dat vrouwmens van de GPS niet weet is dat Gavere helemaal openligt.  Ze stuurt me op zo ne lange weg en ik zie autootjes heen en weer rijden, en net voor je de dwarse straat opmoet (na ne kilometer) staat er nen bulldozer dwars over de baan.  Wel, dat is nu eens mensenkloterij.  Ik zag de auto's vlak na de bulldozer voorbijzoefen, maar ik mocht mijn kar keren en helemaal rondrijden.  Ik word dus straatje in straatje uitgestuurd en telkens kwam ik op diezelfde baan, ik werd er een beetje verkeersagressief van. Ik schakel dan maar over op de app Waze en dat spel weet tenminste de wegomleggingen te omzeilen. Maar die stuurde me dan knal op de smalle straatjes waar de wandeling doorliep, dus moest ik slalommen tussen de wandelaars.  Ik vond dat ik een beetje chance verdiende en vlak bij de inschrijving gaat er iemand weg, en ik rijd gezwind op het vrijgekomen parkeerplaatsje... De zon schijnt en er is keiveel volk!!

Ik moet echt aanschuiven om me in te schrijven. Ik heb die pijlkes niet gevolgd hoor, ik liep gewoon mee met den hoop :-)
De Vlaamse Ardennen zijn gewoon zalig om te wandelen, alhoewel zo wa valsplat is toch wel wa lastig maar ik heb goede benen vandaag, hahahaha... Ik heb intussen geleerd dat je soms beter een beetje verder rijdt om een mooiere wandeling te doen.  Aalter... ook schoon, maar toch meer een betonwandelingske... Ik liep daar nu eens zo op mijn gemak, met de zon in mijn muilke... Ik was al gelijk wa overkleed.  De rustpost was in een kerkje, die waren niet voorzien op  zoveel volk en dat liep daar een beetje in het achthonderd.  Eén WC!! Ze hadden geen stromend water, dus wasten ze af in van die spoelbakken.  Er werden glazen aangevoerd op ne kletsnatte plateau waar het schuim nog van afdroop en daar werd dan weer veel te geweldig cola zero ingegoten dat je één cm cola had en 10 cm schuim, inclusief afwasschuim.  Ik heb daar ooit een een kleine dwangneurose van opgelopen.  Mijn tong was eens helemaal rood en mijn gehemelte (muilplaag ;-)) en dat bleek door een vuil glas te zijn waar ik uit gedronken had, ook in zo een tent waar ze veel te lang wachtten om het water te verversen... ik kies dus altijd voor een blikje of flesje als het even kan... bweikes, ik hoop maar dat ik het morgen niet zitten heb, want ontsmettingsalcohol mag niet voor tournée Minérale. (Ik heb trouwens al één keer gezeurd, 't is te zeggen, ik was al van mijnen gin aan het slurpen toen het mij inviel dat het eigenlijk niet mocht... als straf doe ik vijf dagen langer Tournée..) Ik krijg een smsje van mijn dochter en ik ben zo geconcentreerd aan het antwoorden en intussen mis ik ne pijl en hoor ik mijn buurvrouw roepen (Gratienne, is ook bij de leukste wandelclub van de hele wereld, jaja, zo met een lidkaart en al, en een wandeldagboeksken) ik doe een praatje en loop verder. Ineens zie ik bitterweinig volk rond mij, dus ja, mocht ik weerkeren... een kilometertje extra dus..Maar ik ben alweer volledig zen... De vitamine D doet mij deugd.  Mijne neus moet overdrijven met de opname van de vitamine D en het lijkt of ik verbrand bent. Ik denk zo stiekem dat het zonnetje iedereen heeft deugd gedaan...  Het is toch al een heel ander gevoel. Ik heb er echt heel erg van genoten.  Een beetje me-time...
Na de wandeling rij ik terug naar huis... ik begrijp dat de motorrijders ook blij zijn dat het zonnig is maar dienen die voor mij reed en zo over de baan zwalpte had ik toch bijna een tikkie gegeven.
Ik probeer me te beheersen en probeer nog een beetje na te genieten mijnen tocht...
Heb ik het al gezegd?? Wandelen is TOP!!! :-)

Groetjes
S x

Wiewie in het ziekenhuis...

OOOH, ik voel een lang blogje opborrelen, want ja, ik heb veeeeeeel tijd.  Ik zit hier zowaar in het zeteltje met mijn laptopje op mijn schoot.
Gisteren was een "bewogen" dagje, alhoewel "bewegen" het enige is wat ik niet gedaan heb... ik denk dat ik maximum 500 stappen heb gezet, en toch een spierscheur, maar daar kom ik later nog op terug :-)
Gisteren had ik om 9:00 u een afspraakje in de dagkliniek van AZ Alma.  Ik kreeg een kamertje toegewezen waar ik bijna claustrofobie in kreeg. Het deed me denken aan de tijd van het medisch onderzoek van de lagere school, zo een paskot met twee deuren aan weerskanten waar je op het bankje moest zitten wachten met je onderbroek en hemdje aan tot de andere deur openging.  Met dat verschil dat er nu sjuust een bed inpaste en dat ik een modieuze schort kreeg... ahum... Ik heb daar twee uur en drie kwart gezeten (samen met Jan)... ik had niet meer gegeten en gedronken van de avond ervoor en toch ben ik in die tijd zeker 10 keer naar 't wc gemoeten.  (stresspieskes, hahaha) dat waren geen druppeltjes he, echt... ik dacht dat ik op den duur mijn weinige hersenvocht ging uitpiesen!!  Ik vraag me nog steeds af vanwaar dat bleef komen.  Bericht aan de weightwatchers, ik heb geen overgewicht, ik hou gewoon extreem veel vocht op :-)) Om naar de wc te gaan mocht ik in mijn designschortje door de gang (waar iedereen passeerde) tsss... Om kwart voor 12 kwamen ze mij halen en werd ik in de voorbereidingsafdeling gedropt.  Ik heb daar nog een uur en een kwart gelegen! Ijskoud was het daar dus twee keer moeten zeggen dat ik moest plassen, hahahaha... ik kreeg mijn deken maar over mij tot aan mijn oksels want ze hadden de onderkant van dat deken zo hard vastgestoken dat ik dat niet loskreeg, en de verpleger die mijn aders deed springen bij een eerte poging om den baxter te steken had de papieren op mijn benen gelegd ook dus ik moest nog stilliggen ook.  Dat is een grote ruimte met gordijntjes tussen, naast mij lag een dement dametje en ze vroegen haar 150 keer hetzelfde, na een paar keer kon ze het zelf herhalen.  Ik zweer het, ik lach daar nie mee, respect voor die verpleegster en hoe ze er mee omging.  Ze hebben mij ook zeker 10 keer mijn naam en geboortedatum gevraagd, mijn armbandje gecontroleerd, mijn allergie opgevraagd...Ik hoorde iemand vertellen dat hij geen algemene verdoving wou maar plaatselijk omdat hij er de laatste keer niet goed was uitgekomen... Dat wil je dus niet horen op die moment.  De anesthesiste kwam langs en ik was een beetje op mijn gemak, al sloeg mijn hart nog steeds 100 (dat zag ik op dienen bak door de knijper op mijnen vinger) het zag er een strenge uit, al een beetje van leeftijd... toch liever dit dan een jonkie die het nog moet leren.  Er was een spoedgeval tussengekomen maar ze verzekerde me dat het binnen het half uur aan mij zou zijn. Er komt weer iemand binnengelopen, die trekt met een spuit een flesje leeg en die wil dat in mijn baxter doen, ik panikeer en vraag of dat de verdoving al is, en ze schiet in de lach... Nee, ontstekingsremmers... ze heeft mijn ongeruste ondertoon duidelijk opgemerkt en ze stelt me gerust dat ze dat wel begrijpen dat ge jezelf volledig uit handen moet geven als je onder narcose moet.  Ik zeg dat ze dat niet persoonlijk moeten nemen, maar dat ik ga blij zijn als het voorbij is.  dan zegt zij: "moest ik moeten binnenkomen ik zou ook schrik hebben hoor" ik voel een beetje begrip en dat stelt met gerust, maar ze gaat verder: "en ik zie hier dan nog hele dagen hoe de operaties er aan toe gaan"... en dat was er weer te veel aan... Ik dacht dat ik een beetje rustiger werd maar mijn hartslag was nog steeds 98. Dan nog een laatste plasje en dan was het aan mij... ze voerden me in de operatiekamer en mijnen dokter was de beensteunen aan het bed aan het vijzen.. olé... ik mocht op de tafel gaan liggen.  dat was daar ijskoud.  De anestesiste was er terug en ik vroeg of ze er heel de tijd ging blijven... (ik was echt keibang) ze stelt met gerust en de verpleegster zegt dat ik aan leuke dingen moet denken.  De vorige keren moest ik aftellen van tien tot ... maar nu werd ik gelijk wa raar en dacht ik :"heeft die nu al die verdoving ingespoooooo..." en toen was ik vertrokken... Die dacht verzekers , laten we dat paniekerig dametje hier maar snel platspuiten. De ingreep heeft 20 minuutjes geduurd, maarja, ik moest ook niet vol lucht gespoten worden omdat ze niet tussen mijn orgaantjes moesten peuteren, of ze moesten niet door vel (en vet) snijden of ze waren al een kwartier bezig voor ze een beetje bloed zagen ;-)))  Gezien er al twee kinderen de doorgang zijn gepasseerd vermoed ik dat dat een makkie was ;-) Mijn eerste herinnering nadien was een zwart beeld en ademtekort, ik denk dat ze een buisje uit mijn keel haalden en toen ging het weer beter... Ik hoorde al vanalles, ik deed mijn ogen open maar ik zag wreed troebel. Ik lag op de recovery... in mijn bedje... Hoe ik daar ingeraakt ben weet ik niet.  Als je zo buiten westen ligt weeg je waarschijnlijk nog meer... ik hoop maar dat ik die verpleegsters geen hernia heb bezorgd. In mijn fantasie staan er in de gang twee  knappe kleerkasten van venten met bloot zonnebankgebruind bovenlijf die de dames terug in het bedje leggen :-p Het was wel duidelijk dat mijn oren eerst weer aanschoten en daarna pas mijn zicht.   Ik kon mij alweer bewegen maar ik was wel een beetje duizelig (nadien bleek dat mijn bloeddruk een beetje te laag was) Ik lig daar te bekomen en naast mij gaat een bedje  weg en komt weer een ander bedje... een Marie-Jeanne... een verpleger en twee verpleegster staan te roepen "Marie Jeanne!!" en ze lachen zich een breuk en imiteren Willy Naessens... "Marie Jeanne, waar is mijn kostuum" Marie Jeanne ligt nog goed te knurren precies. Ik vraag me af of ze zo naar mij staan roepen hebben ook want dat kan ik me niet herinneren.  Hoe vreemd is dat, een half uur van de wereld niet meer weten?! Ik dacht, ik doe hier nog vijf minuten mijn ogen toe, maar toen ik ze weer opendeed waren we alweer een half uur verder.  Tegen vier uur denk ik mocht ik naar de kamer, ik drink mijn colaatje leeg en anderhalf uur later mag ik naar huis!!  Ik stap uit de lift en omdat mijn spieren eigenlijk niet zijn opgewarmd voel ik een klakske in mijn kuitspier en ik kan bijna niet meer stappen. Twee weken geleden ga ik een steile helling op met ne zware velo in mijn handen.  (een helling in de parking van het werk) ik voel een neepke in mijn kuit en ik voel een ambetantigheidje als ik stap, maar ik ben er niet door belemmerd. Af en toe voel ik het maar het is draaglijk.  Nu is het dus weer gebeurd maar iets straffer dan de eerst keer dus loop ik gelijk ne mankepoot de kliniek uit... Dus heb ik een scheur in mijn kapotte spier en een kapotte spier in mijn scheu... woehahaha, sorry, het is wa plat maar het kwam ineens in mijn hoofd... lachen is het beste medicijn, buiten mijn slaappilletjes gerekend... Nog goed dat ik niet te wild mag zijn, dan is goed voor mijn kuitje ook.
Zo, we gaan nog een beetje rusten... maar de verveling begint al toe te slaan hoor...

Maak er een fijn weekend van!!
Groetjes

Sylvie

Wandelen is top... ;-)

Wandelen is het nieuwe lopen zegt men, maar ik had nooit gedacht dat ik dat nu eens zo graag zou doen.  Ne keer Me-Time, verstand op nul... af en toe mag Jan mee, maar ik moet hem nie altijd achter mijn gat hebben. Soms moet ik mijn hoofdje leegmaken en soms lukt dat, en soms zit mijne kop nog voller na mijn tripje.  Vandaag had ik de keuze, wandelen of meegaan met Jan naar de Panini-beurs.  Mocht het nu nog type Panini zijn in de zin van gebakken broodjes met mozzarella, pesto en tomaat, of met zalm en kruidenkaas, of ... Maar nee, zo van die genummerde afplakkerkes.  Vroeger had ik ook zo een boek, enen van E.T. (phone home).  En toen had je een foto bestaande uit vier plakkertjes (de beroemde Elliott vliegt met de fiets langs de maan waarbij E.T. in het mandje zit) als je dan de uiterste plakkertjes had moest je wachten om te plakken tot je de andere had want anders zat je met een overlappingske... Ach ja, ik ben dat volledig ontgroeid...  Ik wel... en de meeste van ons... maar Jan is blijven hangen... :-)) Midlife-crisis-gewijs valt dat nog mee, af en toe een pakske zakskes uit Ikea om die boekjes en plakkertjes te behoeden van licht/kreuken en stof, dus dat lijkt met wel een stuk goedkoper of ne moto... Maar ik pas voor de stickerbende en ga een stapje in de wereld van Kaprijke zetten.

Het was wel meestal op den beton te doen, maar nu was dat niet zo erg, je liep toch grotendeels tussen de velden..(wat al aangenamer is dan langs nen drukken autoweg) Ik kijk toch al uit naar wat beter weer, oooooo, zo in het zonneke... nu is het niet echt koud, maar dienen wind en een klein beetje inspanning zorgen ervoor dat mijn pigmenten in mijn gezicht verkleuren in de richting van donkerrood.  Aan de pauze, die mooi in het midden van het parkoer lag in niet al na 5 km als je 13 km moet doen, trek ik die deur open en dat is daar keiheet!!!! Ik ga richting WC, ik trek mijn mutse van mijnen kop, ik kijk in de spiegel, OH BOY... Een aubergine met een bosje stro op is het eerste wat me te binnen schiet.  Het is half één dus ik bestel mij een boterhammetje met kaas, ze mochten wel es zeggen dat het keistraffe mosterd was :-) Ofwel had ik te rijkelijk gesmeerd. Aja, mosterd is 0 punten...

Kort na de pauze liep ik langs de Lotusfabriek... OMG, instant happiness!!  Ik ga ne keer bellen naar Rituals, dat is het gat in de markt!!!  Zo niet sebiet voor binnen, maar zo een dikke geurkaars voor buiten  op ne zomeravond, warme lekkere koekskesgeur op je terras... mmm... Ik weet nu niet of het leutig is om daar te wonen, als ge uwen was buitenhangt peis ik dat die ook naar speculooskes riekt en dat is mss net te veel van het goede... Of als ge nen buikgriep hebt... bweurk...

Soit, ik vond het zalig, en na een paar kilometer rook ik het terug!! De wind zal goedgezeten hebben peis ik.  Waarschijnlijk heb ik een beetje te diep geïnhaleerd want ik werd plots nostalgisch en euforisch en... ineens schiet mij het rijmke binnen van in de Chiro van 30 jaar geleden :

"een... twee.. drie... vier... vijf... zes...ze-ven, zo gaat het goed, zo gaat het beter alweer een kilometer"

Nie meugelijk, het zat in mijn hoofd en ik zei het heel de tijd op, op de cadans van mijn voetstappen. Ik maakte me de bedenking dat dat in de tijd toch wel kleine kilometerkes waren zunne... op het einde van het zinneke weeral ne kilometer??? Nog sjuust mijn gamelle en mijn ijzeren drinkpulle mankeerde ik nog.   Ik kreeg dat dus niet meer uit mijn hoofd!!! Ik heb het zeker 20 keer gezegd. Op een manier heb ik er maar in berust, ik kon dan tenminste niet beginnen piekeren. Maar ineens was het weer uit mijn hoofd... OEF!!  Ik heb potverdikke een blijn onder mijn eelt omdat ik mijn wandelkousen niet aanhad. (Lees, ik had die aan uit den decatlon, en normaal van AS Adventure, ze waren duurder, maar duidelijk beter!!)

Gezien Jan naar de Paniniclub ging en dat in Sint Laureins was had hij me afgezwierd en zou me weer ophalen. 

Nog vlug langs den Okay... ik heb zonet Vol-au-vent gemaakt, echt waar, sorry dat ik hier stoef, maar hij is zooooo lekker... Miljaarde ik kan goed koken als ik goesting heb...  woehahaha...Misschien zou ik me toch beter een beetje toeleggen op madam Bekkari (gezien dat meer zou passen in de WW), ik heb al eens proberen kijken op TV maar haar stem werkt enorm op mijn stresshormoon. 

En dat staat dan weer rechttegenover mijne maat Jeroen, die stelt mij op mijn gemak, zit op dezelfde lijn van wat lekker is, maar dienen kluit boter is er te veel aan ee...

Zo, nu een klein beetje genieten van de rust, een humootje lezen... Jan is in zijn plakboekjes bezig dus die hoor ik ook niet het eerste uur :-p

Geniet nog van het weekend

x

Wiewie goes Tournee Minérale

Tournee Minérale, ik moet eerlijk zeggen, een uitdaging die ik met de (spreekwoordelijke) vingers in de neus zal overleven. Ik drink sowieso al zelden alcohol.  Dus als ik dan al eens drink stijgt dat in linea recta naar mijn hoofd.  Als mijn maagje op dat moment leeg is dan ben ik er helemaal aan voor de moeite.  Gelukkig wordt hier in deze streken den aperitief meestal vergezeld van een hapje, dus dat is in mijn voordeel.
We bannen dus een maand lang den alcohol uit ons leven...
Wil dat dan ook zeggen dat ik geen heerlijk coq au vintje, een stoofvleesje met een streekbiertje of een kippebilleke met geus van Meus mag klaarmaken?? In theorie wel ee, want het schijnt dat den alcohol verdampt, je mag dus niet met je kop in de damp hangen want alcohol snuiven mag ook niet denk ik.
En euh, ik hoop dat je in februari geen last krijgt van aftjes, want in Pyralvex (zo een verdacht klein flesje met bruine vloeistof met een borsteltje waarvan je smaakpapillen lam liggen) zit ook alcohol, dat is dus een no go... dus de stiekemerds zijn op voorhand betrapt als ze aan zo een flesje zitten slurpen!!
Wat ik ook wel een beetje zeuren zou vinden is een pralientje eten met een folietje rond.  Deze zijn toch gevuld met een likeurtje, en nu vraag ik mij ineens af "hoeveel blinkende pralientjes moet je eten eer je "lazarus" bent, en mag je dan eigenlijk nog met de auto rijden??? Fliek :"heb je gedronken", "Nee, maar ik heb wel 15 pralines gegeten" Als je malchance hebt en hij is niet goedgezind nog een boete wegens smaad aan de politie... je zal dan maar es te eerlijk zijn.
Genen alcohol is genen alcohol ee, dus aangezien er in de meeste kuisprodukten een vleugje alcohol zit wordt het ook een heeeel rustige maand hier in huis :-p
Aaaah, 't is enkel drinken?!? Jammer...
Bij deze is mijn Tournee chipsale over drie uurtjes afgelopen... ik heb een hele maand geen chipke aangeraakt!! Dat was pas een uitdaging!!! Ik heb het af en toe lastig gehad maar het is dus een feit dat mijn chipke terwijl ik het eten klaarmaak meer "een gewoonte" is, en dat dat eigenlijk niet echt nodig is. Of ik nu om middernacht ga opstaan, ne zak ga opentrekken en die in één keer ga opeten?? Ik denk van niet, tenzij mijn slaappilletje niet mee wil werken, maar dan trek ik een foto van een midden-in-de-nacht-emo-vretende-wiewie en zet ik hem op Facebook. Dat op zich is al een reden om het NIET te doen!!
Bij de Weight Watchers vinden ze dat ook geen goed idee, chiepkes eten... Die snoodaards geven aan alle lekkere dingen keiveel punten!! Dat is eigenlijk een beetje pesten :-) dat is een beetje Tournee zo-weinig-mogelijk-kilo-cal
Ik wandel de poten vanonder mijn lijf maar nee hoor... een klein beetje beloning kan er nie af...
Soit, aan iedereen die meedoet aan tournee minéral, heel veel succes, en euh, als wel het positief bekijken, februari heeft maar 28 dagen!! ;-)

Gezien ik voor 30 dagen zonder klagen heb gepast, mag ik hier toch ne keer een zaagske spannen over de ontvangst hier in mijn - volgens het kadaster -  bescheiden woning... Als ik een bericht wil versturen moet ik mijnen arm gestrekt houden en mij helemaal uitrekken tot ik het zjoefke hoor dat mijn berichtje verstuurd is.  Als ik opgebeld word moet ik ofwel buiten gaan staan (dan moet je nog zien dat er niet te veel wind is) oftewel met mijne neus in de keuken tegen het schuifraam!  Mocht je nu zeggen dat ik hier in een betonnen bunker woon vol met gietijzers ik zou 't nog verstaan, maar ik zit hier potverdikke met een houtstructuurken!! Maar mijn centjes voor het abonnement die mogen er elke maand liggen hoor, bereik of nie... Ik eis een naamsverandering van Proximus naar Proxiduts... Zo, ne keer klagen doet toch deugd :-) daar klinken we op... NOT!!! Ahoewel, nu mag het nog :-p

TIKTAKTIKTAKTIKTAK... oeh, spannend!!! Nog snel een slokje Elexir tegen de vallinge en we zijn er klaar voor!!

Alcoholvrije Groetjes

Sylvie, hik...

Strijd tegen de kiloots (zo zeggen ze dat in Deinze :-))

Ik ben net een hele week "out" geweest wegens een bronchite, en blijkbaar is dit rond deze periode volgens mijn dokter de nieuwe hype van het moment.  Laat ons zeggen dat ik wel genezen ben, maar ik heb nog last van zo een oncontroleerbaar hoestjen... Vooral als ik in de zetel zit... en dat ik na drie keer hoesten stiekem naar Jan kijk en dat die dan vies zit te kijken :-)) Ik heb dan maar eens gepuft, maar ik heb toch het gevoel dat dat "poeder" niet in mijn luchtpijp geraakt maar gewoon vanachter in mijn keel blijft plakken.
Vrijdag een wijs feestje (van horen zeggen) gemist, de zaterdag kon ik nog geen wandelingske doen ook want de buienradar kleurde één grote wolk boven ons apenlandje.
Eén lichtpuntje -> Zaterdagavond: frietjesavond!!! Naar 't frietkot, gezien ze dat niet graag hebben bij de Weight Watchers, en ze dus bewust al die lekkere dingen keiveel punten quoteren moest ik al niet te zot doen.
Een babybaksken (wat in een doorsnee frituur een kleintje is) met een gevuld eitje (met garnaaltjes) en een slaatje... Ik heb met mijn nagel van mijn duim in mijn hand moeten staan duwen tot het zeer deed, dat ik mij toch geen kleintje zou vragen met stoverijsaus en ne frikandel special of een boulet special, volgens mij is dat evengoed gemixte kuikentjesvlees maar enkel in ne bol gekneed ipv ne saucisse.  Jan had ne (paarde)lookworst, dus ik had één klein stukje gepikt en ik vond dat raar smaken tot hij zei dat het genen gewone lookworst was maar van een paard.  Mijn huig begon te protesteren... Ikke uitgespuwd!! Nieje, ik eet geen paard. Alhoewel ik mij toch afvraag hoeveel paard daar werkelijk inzit. Zo, dat frituurbezoekje hebben we redelijk goed overleefd.
Vandaag uit mijn bedje om kwart voor zeven en voor ne zondag is dat betrekkelijk vroeg.  De leukste wandelclub van 't land "Marchmannekes" voorziet een heel leuke wandeling (van horen zeggen, aja, ik mocht een beetje meehelpen in plaats van meestappen, maar  en ik doe dat reuzegraag)
Ik was redelijk geshockeerd bij het aanschouwen van een tafereeltje waarbij de betrokkene in de verste verte niet op mijnen blog kan... ik geef haar voor de zekerheid een fictieve naam "gierige onbeleefde pin zonder schroom" Ze bukte haar tot haar ooghoogte gelijk was met het glas en ze zei dat er nog wel een beetje bijkon!!! OMG... eigenlijk zou je dat glas zo vol moeten gieten dat ze niet meer voor- of achteruit kan!!... tssss... Meer dan 1300 mensen hebben gewandeld!!  Ik moest wel tussendoor eens gaan brunchen met de schoonouders voor hun huwelijksverjaardag, in Nazareth, "De Valk" of "Ter Valk" ik weet het nu niet goed nie maar, maar ik weet wel dat hun logo nen Toekan is???? That makes sense...
Toch een klein beetje fier op mezelf, we hadden redelijk lang moeten wachten (maar dat was ook het enige minpunt) en ik zat scheel van den honger, dus eigenlijk had ik zin om gelijk een hongerige heethoofdige, haastige hyena op dat buffet te vliegen en mij vol te vreten zodat ik een motilium nodig heb om mijn spijsverteringsstelsel weer op de plooi te krijgen... Ik ging even in discussie met mezelf en nam me voor om toch een beetje een slimme keuze te maken. Dat is redelijk goed gelukt.  Mega-vriendelijke garçon trouwens, zo vriendelijk maken ze ze bijna niet meer!
Dan terug naar vriendjes van de wandelclub!! Nog een beetje helpen en nadien was er Nieuwjaarsreceptie met een hapje en een drankje voor de leden van de wandelclub... (lees: dat was er dik over, zo veel, zo lekker en da rook zoooooo goed... bij de laatste ronde waren het kippenboutjes... Ik had al zoveel laten passeren, maar daar kon ik niet aan weerstaan, miljaar, mijn lippen stonden in de fik, die waren redelijk kruidig maar wel wreed lekker!!  Nadien nog een beetje extra meegeholpen, aja, die denken waarschijnlijk dat ik dat uit sympathie doe, nee hoor, da was mijnen workout  #kippeboutjesboetedoening :-p  Geen waar!!! Ik heb mij keigoed geamuseerd!! Okee, ik ben dan wel bij de jongsten helft, maar die andere zijn allemaal jong van geest, hahaha...
Na een hele week verveling toch nog een leuke afsluiter van het weekend!!
Zo, we gaan in ons bedje, ik heb me voorgenomen om er morgen fris en fruitig uit te zien (alhoewel ik toch een 100-jarige slaap zou nodig hebben)

Oogjes dicht en snaveltjes toe,
Slaapwel
x

Dag van het eigenbeklag...

30 dagen zonder klagen... ik heb daar zo een beetje mijn bedenkingen bij.  't is niet omdat ik eens klaag over het weer dat ik niet positief ben ingesteld, toch??  Zolang je er maar geen drama van maakt... Soit, diegene die meedoen aan 30 dagen zonder klagen in de breedste zin van het woord... Stop maar al met lezen want ik ga klagen... en zagen... en jammeren, want ik voel mij niet goed en dan is dat gepermitteerd me dunkt!

Vrijdag naar de dokter geweest.  Twee opties, ofwel had ik een ontsteking van de bovenste luchtwegen, ofwel had ik per abuis zo een sirenefluitje (type foto) ingeslikt.  Gezien dit uitgesloten was klopten we af op het eerste.  Nog chance dat mijn mossel bij het uitspuwen in mijn sjaalkraag was beland, zo kon ik beschrijven aan de dokter hoe mijn fluimen er uitzagen.   Ik liep daar toch al een paar daagskes mee en ik nam al siroop. Gezien dit niet echt veel soelaas bracht was een antibioticakuur noodzakelijk.  Intussen een gesprekje gehad over mijn slaapprobleem...  Ik heb geen RUST-knopje... adrenaline zorgt ervoor dat ik niet slaap.  En ik heb een klein beetje hulp gekregen onder de vorm van tabletjes die ik niet te lang achter mekaar mag nemen, dus niet in het weekend. Ik ben een kei in het beschrijven wat en hoe ik mij voel. Ik denk dat mijn dokter soms denkt dat er een vijsje loszit ook...  Gisteren voelde ik me nog steeds betoeterd, dus moest ik teruggaan, met antibiotica zou dit normaal moeten beteren, en intussen stond mijnen bloeddruk wat aan de lage kant ook, terwijl dat de vrijdag nog niet zo was... Dus een beetje bloed getrokken... ooooh, ik heb zo mooi rood bloed, ik ben er zelfs een beetje fier op! Ik was net verlost van mijn koorstblazen die in mijn mondhoeken stonden waardoor ik er uitzag zoals "The Joker" of er bieden zich intussen DRIE nieuwe exemplaren aan, twee op mijn bek en eentje onder mijn neusgat. (dat bevordert het snuiten...NOT!! Maar ik heb een anti-kootsblaas-kuurtje gehad (niet terugbetaald door het beste gezondheidsfonds) maar die mag ik pas doen als ik weer beter ben...  een koortsblaas is een ziekte gespaard??? Tot zover deze lariekoek.
Ik heb koorst, en dat is uiterst ongewoon, ik ben geen koortsmadam.  Ooit, toen ik zes jaar was heeft er iemand tegen mijnen kop gereden met zijne brommer (hij was wel zo vriendelijk om mij thuis af te geven maar verdween met de noorderzon).  Dubbele schedelbreuk (jaja, ik zie jullie al denken, vandaar dat...) Ik mocht toen absoluut geen koorts krijgen omdat de hersenen, jawel die heb ik, niet mogen uitzetten en ik had ook wel een overgevoeligheid voor koorststuipen. Dus ik heb zes jaar pillekes genomen, elke dat twee 's nuchtings en twee 's avonds.  Dus volgens mij weet mijn lijf niet goed wat koorts is :-) gelukkig... Maar nu zit ik er dus wel mee en ik voel me mottig.  Ben al vier keer moeten stoppen met schrijven.  Naar tv kijken is te lastig, na den intro lig ik al te knurren. Ik probeerde al een paar keer naar Salamander te kijken maar ik kan gewoon niet volgen. Dus kijk ik naar "achter gesloten deuren" en "DR. Phil"
Ik verveel mij!!! En ja, nu heb ik compassie met mezelf :-( Dat zetelen is niets voor mij... geloof het of niet, maar ik ga veel liever werken, met een paar fijne collega's en mijn kerstroosje rondom mij...
Ik heb afgesproken met mezelf dat ik vandaag en morgen nog in de zetel blijf, maar dat ik donderdag mss een heel klein beetje ga strijken.  Daarnet de vaatwas leeggemaakt en ik moest mij leggen... Dus we gaan nog niet te zot doen.
Zo, ik hoop dat iedereen nu lekker veel compassie heeft met mij, hihihi...
Ik ga nog een dafalgantje binnenkappen en nog een beetje uitzieken...

Groetjes en vooral geen kusjes
Sylvie

Wiewie en het Nieuwjaarsmenu...

Zo, den eersten van  2018!!! We kunnen het jaar maar weer inzetten met een beetje onnozele schrijfsels... Ik krijg soms klachten dat mijn blogjes te lang zijn... ... ... ... Maar ge MOET ze niet lezen he, hahahaha... Aja, als ge niet graag leest wil ik ze wel eens komen uitbeelden hoor :-)

Wat voor een onbeleefderik zou ik zijn om niet eerst iedereen een gelukkig nieuwjaar te wensen en veel blablabla... Het begint mij eigenlijk wel wa tegen te steken, Facebook en Instagram ontploffen van de nieuwjaarswensen, maar ik heb dat liever dan dat dienen Kim Jong-Un ne waterstofbom doet ontploffen.  Ja, hoor, tussen al die gelukwensen een verontrustend bericht dat de knop om heel den boel hier naar de kloten te helpen gewoon om zijn bureau staat.  Ok, dat zal wel spreekwoordelijk zijn, maar ik hoop dat de media overdrijft... OMG!!! Ik zit naar het nieuws te kijken en die zegt dat letterlijk!!!! Kunnen ze dienen ne keer niet een kopje kleiner maken?? We nemen het zeker voor het onzekere en doen gewoon waar we goesting in hebben, niets uitstellen en genieten van elke dag... vanaaaaaaaf... ... NU!!!!

Gisteren had ik overkomst, dus mocht ik een potje koken.  Gaan winkelen in deze eindejaarsdrukte?? NO WAY!! Dus zetten de lieve mensen van de collect en go mijn bestelling alweer klaar, voor die 5,5 euro ga ik niet een uur lopen stressen zunne, van die mensen die "een praatje" slaan en met de karretjes den boel blokkeren.
De zaterdag haal ik mijn bestelling op, ik was van zin om al te beginnen met mijn mise-en-place, maar daar is geen bal van in huis gekomen.  Sjuust mijn chocoladefiguurkes voor op mijn taart heb ik gemaakt.
Ik was er precies gerust in, maar ik was voor één keer supergoed voorbereid.  Normaliter zijn de etentjes voor de verjaardagen voor 15 personen van nu was het maar voor 7 personen, misschien dat ik daarom in een soort van chill-roesje zat.  de zondag om 9u mijn wekkertje gezet, tijd om er in te vliegen. Mijn enige bezorgdheid was mijnen bûche. Nog nooit gemaakt, maar ik had een plan B in mijn achterzak hoor = gewoon naar den bakker om eentje rijden :-p
Ik begin er aan en ik voel meteen dat ik ne lompen dag heb.  Mijnen T-shirt hing binnen de kortste keren helemaal vol het water spatte langs alle kanten (en de Jan die met zijn dwangneurose telkens met nen doek elk waterspatje opkuiste...hahaha)... Ik kreeg onder mijn voeten, er lag ne grote plas, nu was ik er mij van bewust dat ik wel een beetje enthousiast was, maar zo ne plas, dat vond ik wel vreemd.  Na een kwartier was 't weer van dat... howlie mowlie, er zit een lekje onder de pompbak en het water loopt uit de kast, vandaar!!! Jan begint te vloeken "het moet weer lukken, sjuust op nieuwjaar" precies of dat wel al elke oudejaarsavond ne tegenslag hadden.  Hij maakt de kast leeg en ik repareer de sifon.  Hij zou een uitgewrongen dweil leggen, maar ik zeg dat een nieuwe dweil (type oranje) beter zou zijn, dan zie je beter als er een drupken opvalt... Ja, Jan is de man van de cijfers (al zijn dat vooral de cijfers op de achterkant van zijn panini-stickers) en ik ben het vrouwtje van het praktisch én logisch denken. :-)))))
Mijn mise-en-place gaat goed vooruit, ik heb nog een paar uur over. In een opwelling van overdreven voorbereiding schrijf ik alles op wat ik nodig heb bij welk gerecht.  Zelfkennis.  En 't was bijna zover, mijn witloof stond nog in mijn berging terwijl de kroketjes al lagen te pruttelen. Mijn olijfjes voor den aperitief staan ook nog in de frigo #vergeten.

Nieuwjaarsmenu 

Wildpaté met veenbesjes en bataatpuree

Italiaanse ham met cavallion en truffelolie bladerdeeghapjes met peer en blauwe kaas

avocado mousse met garnaaltjes

*

Zeebaars op een tapijtje van aardappel, asperges, pastinaakpureeafgewerkt met een kruidig botersausje

*

Fazant met rode wijnsaus, gecarameliseerd witloof, spruitjes en kroketjes

*

Bûche met advocaat

Geen culinaire hoogstandjes maar wel lekker.  Tja, sorry, ik zou eigenlijk kunnen zeggen dat het heerlijk was, maar mss is dat nu net te veel eigenstoef, woehahaha!!

Volgende keer vijs ik mijn lampe van Ikea boven de tafel uit en zoek ik naar zo een lamp om de beestjes warm te houden.  Kwestie van op 't gemak mijn bordjes te kunnen dresseren want nu moest ik dat daar van verre opsmijten.  Was het voor "komen eten" was ik wss wel gebuisd...

Mijn kroketten waren niet vers, mijn mayonaise ook niet, mijnen advocaat was niet zelf gemaakt, mijn garnalen waren niet zelf gepeld, mijn Italiaanse ham kwam niet uit Italië maar uit de Colruyt, mijne Cavallion heeft verzekers ook nooit in Cavallion gelegen, voor de truffel van de olie ben ik niet zelf met een wild zwijn gaan zoeken naar dat goedje, en de patatten komen niet uit mijnen hof.  De boter voor de botersaus heb ik niet uit een portie room gemixt.  Misschien dat er wel nog een puntje overschoot voor mijn schoone talloren :-)

Ik had mijn bordjes zo proper mogelijk afgeleverd, voor de tweede ronde ging het er al iets minder gedistingeerd aan toe, dan liep ik rond met mijnen knalgroene spuitzak met pastinaakpuree met ovenwant om nog een beetje bij te geven, dienen zak had keiheet!!! en daarna nog met mijn steelpanneke met botersausje... en voor het hoofdgerecht vlogen de kastrollen op tafel :-) Sfeer en gezelligheid = geslaagd

Ik moet zeggen, vandaag was het 12 uur (middag) eer ik iets gegeten heb... Ik kan nog een beetje verderteren op mijn overdaad van gisteren.

We zijn één dag ver en ik denk al aan chipkes... sebiet naar mijn mama gaan nieuwjaren, dat wordt al een serieuze uitdaging... wish me good luck!!

Zo, maak er een fantastisch jaartje van!!

Santé

xxx