ZOOO een toffe dag!

Ik had ZOOOOOO een toffe dag vandaag... en mijn woordspeling vertelt meteen waar ik gezeten heb!! Het was al zeker 9 jaar geleden dat ik er nog eens was, in de dierentuin van Antwerpen.  Ik kijk twee keer in de week naar een programma, het ene gaat over die dierentuin in Antwerpen en een ander programma verschillende dierentuinen in Europa.  En ik begon een beetje goesting te krijgen om nog eens te gaan.  En de kindjes zagen dat ook nog wel zitten. Het was dus eigenlijk een uitje voor de mama :-)  Een B-Dagtrip.  Autootje parkeren aan Gent Dampoort en het treintje tot aan de voordeur van de dierentuin.  Ik weet dat die diertjes in gevangenschap houden niet zo lief is, maar ik heb toch weer heel de dag vol verwondering doorgebracht.  De beestjes worden er wel goed verzorgd, we zagen heel veel mensen in de weer om de diertjes eten te geven en de kotjes proper te maken. Stel je voor dat je per abuis een deurtje laat opstaan en ineens staat daar een nijlpaard achter je, of ne puma... Of terwijl je de hapjes verstopt hoor je het gegrom van ne beer achter je... Ik vind dus dat die medewerkers ne risicopremie mogen krijgen.

Ik vind het heel boeiend om nen olifant vanop 4 meter afstand te zien, of ne giraf op een paar meter en ook bij die apen zou ik me eigenlijk in een stoeleke kunnen placeren en mij daar een paar uurkes gewoon zetten kijken.  Dat nieuwe verblijf is echt heel mooi. Er hing wel een plakkaatje dat je geen oogcontact mocht maken met de apen.  Ik vond dat wel een beetje vreemd en toch een beetje beangstigend tegelijkertijd.  Ik durfde bijna niet te kijken. Toen de kindjes klein waren moest dat nogal vooruitgaan, aja, die beesten moeten elkaar opvolgen aan een behoorlijk tempo of de interesse zakt onder nul. Nu was dat echt zaaaa-lig!!  Soms eens een bordje lezen, ne keer efkes blijven kijken tot de koppigen okapi uit zijn kot kwam.  No pressure of niets. Uitstapjes met grote kindjes is veel leuker!! Ooooh, ik zie de mensen met de buggy's de kindjes proberen animeren, want voor dienen prijs kan je ook niet na twee uren naar huis gaan.  Bijvoorbeeld bij de nachtdiertjes was het soms een uitdaging om de mini zwarte kikker te spotten in het struikgewas.  Vroeger moest je het gewoon na twee seconden opgeven. De zwarte weduwe zat dan weer heel opvallend in haar kot en toen sprong ik een halve meter omhoog.  Ook bij de Luiaard maakte Manau een verschietsprongetje en van 't verschot sprong ik dan maar mee...  We waren hem aan het zoeken en hij hing bij wijze van spreken boven ons hoofd. Bij de vissen kon je toch eens de tijd nemen om te zien welk viske diene lelijkaard was, en welk dat schattig lief zwemmertje.  Of bij het nijlpaard die onder water zit gewoon wachten tot zijnen adem op is en hij naar boven komt om bij te happen. Oooh, eigenlijk zouden ze met buggykindjes gewoon nog een beetje wachten om naar de dierentuin te gaan ;-) Bij de zeehondenshow liep het toch een beetje in het 100. Blijkbaar vinden ze dat er 750 man kan kijken naar die show, maar volgens mij hebben ze dat toch een beetje verkeerd ingeschat. Iedereen zat precies gelijk haringen in een ton, en haringen is nu hetgeen die zeehonden graag eten. Mocht er daar iets gebeuren dat is een groot drama!!  Ik overweeg toch om eens een heel vriendelijk mailtje te sturen.  Dat iedereen op één rij staat om aan te schuiven en dat er toch mensen zijn die zo boertig zijn om gewoon halverwege de rij er zich tussen te wurmen daar krijg ik het gorillaschijt van.  Met een kleine aanmoediging kreeg ik Jan zover om daar es iets over te zeggen. ze trok zich daar geen olifantenfluit van aan. (en ik heb het gezien, dat is een serieuze fl...) Enfin, ik voegde er dan toch aan toe dat ze alleszins achter mij zou binnengaan, en zo geschiede het.  Iedereen welkom in de Zoo, dus ook de marginale types, die uren in de wind stinken naar den drank, die bij de nachtdieren, waar men om stilte vraagt, moeten roepen, en waar het juffrouwke een tsjoezeplek in haren nek heeft... je hoopte dus eerder de pijlgifkikker te spotten dan een bloedzuiger.  Dat slenteren, daar word je keimoe van!!
Vorige zaterdag heb ik een iets te lange wandeling gedaan en aan de achter-buitenkant van mijn hieltjes had ik onder mijn eeltlaagje twee blijntjes.  Wat wil je, ik had meer dan 25.000 stappen gezet.  Gisteren had ik op mijn sletsen rondgelopen. Jan had gepoogd de blijntjes uit te stekken maar hij geraakte niet door mijn olifantenvelletje ter hoogte van mijn hiel.   Vandaag een hele dag geslenterd, 16.000 stapjes en ik moet zeggen dat deed toch wel keiveel zeer.  Zonet heeft hij mij gemarteld en heeft hij ze toch opengestekt.  Nu met een naaldje met zo een bolleken op, zodat hij goed kon doorduwen.  En dan heeft hij op mijn blaartjes geduwd om dat vocht daar uit te krijgen, ik heb het uitgeschreeuwd. Nu zit den erteklop in mijn hieltjes, een dikke laag isobetadine en twee compreskes.  Ik ben benieuwd wat dat morgenvroeg gaat geven.
"ZOOOOO", hahaha, ik had een supertoffe dag!! Morgen nog een dagje congé, ik zal alleszins geen kilometers doen, althans niet te voet.

Lege blijntjes op mijn voetjes,
Zwart-wit gestreepte zebra-koetjes
De apen leken niet echt brave zoetjes,
Leeuw en leeuwin waren verzekers ook geen doetjes,
Ik ben nu wel supermoetjes,
Dus sluit ik af met vele lieve groetjes,

Sylvie

Mijn eerste week... testfiets

De eerste week is al voorbij!! Mijn mondhoekjes staan al een klein beetje naar beneden.  Dat gaat verdorie weer veel te snel!!  Zonet in een stralend zonnetje naar huis gefietst.
Vandaag kreeg ik meerdere keren de vraag van de collega's hoe het met mijn gat was.  jamaar, #metoo he!!! hahaha.  het gaat al veel beter dank u.  Al moet ik toch nog een beetje op mijn zadel schuifelen en me af en toe eens in een andere pose zetten, maar het schijnt dat dat normaal is en in orde komt.  Ik kocht mij voor 9 euro een hoesje in den decatlon, zo een gel-overtrekje, het is iets beter :-) al weet ik niet of het door dat overtrekje komt of door de gewenning, al zou dat wel al snel zijn.

De eerste morgen, de woensdag zag ik onderweg een fazant en een reiger !!!(die zat echt op twee meter afstand ik zweer het u, ik had nog nooit een reiger van zo dichtbij gezien en ik geraak nogal snel onder de indruk) Ik heb 's morgens een vast ochtendritueel. Ik hang mijn badge om in te prikken met zijn katrolleke aan mijn broekzak.  (lees, eerste moet ik thuis zoeken waar ik hem alweer gelaten heb) Bij mijn eerste rit was dat blijkbaar beginnen flapperen en toen ik met veel schwung en enthousiasme wou inprikken had ik nog enkel het katrolleke en het plastiekje... mijn badge was zijwaarts uit mijn bagdehouder gevlogen van te uitbundig te fietsen.  De lieve mensen van de personeelsdienst vonden het gelukkig niet zo erg... Vermoedelijk ligt hij ergens in de vaart... als je ooit een reiger ziet met een badge in zijn pollen, 't is de mijnen.
Onze toeristische route is een beetje omweg. Maar knal tussen de velden rijden is wel supermooi, maar de wind is nogal van ijzige kwaliteit, dus is het nodig dat je iets op je oren zet of die reiger is er ook mee weg ;-)  Ik vind het soms wel erg om mensen voorbij te steken die tegen de wind aan het vechten zijn, bijna rechtstaan op hun trappers om vooruit te gaan... aja, ik was ooit ook zo een sukkelaarken. Ik hoor die in mijn hoofdje even hard vloeken of ik deed toen iemand mij voorbijstak met een elektrische fiets.
Ik vind het leuk om te zien dat we dat nu met zoveel collega's samen doen, het zicht in de ondergrondse parking is echt grappig, al die fietsen die als witte paradepaardjes naast elkaar staan.
Donderdagmorgen was het iets minder plezant, regen vanaf het thuisfront tot in Gent!! Maar we waren er op voorzien.  Het is bewezen dat zowel de buienradar of buienalarm-app er ook wel eens ferm naast kunnen zitten.   Ik moet toch eerlijk zeggen dat ik wel een beetje moe-er ben als ik 's avonds thuiskom.  Ik was dat eigenlijk niet gewoon om te fietsen en dan ineens twee keer per dag (al is het met een batterijtje) ik voel het toch hoor!! MAAR... Ik ben nog steeds heel enthousiast... De eerste dag dat ik weer in de wagen ga moeten zitten naar het werk zal mijn lipke naar beneden hangen hoor...Hoezo?? Mogen we al onze fiets bestellen?!?  Ik ben al onderweg!!!

Aan iedereen een fijn weekend en ze kunnen zien dat we het lenteweer krijgen dat ze ons hebben beloofd!! ;-)

Sylvie

De testkaravaan komt er aan!!

Vorig jaar mochten we al eens een weekje een elektrische fiets testen. Ik heb daar ontzettend van genoten... en alhoewel het een voorproefje was van het uiteindelijke leasingsprogramma vond ik het achteraf gezien een beetje grof... zo van "riekt gij maar al eens aan de chocolade, over een paar maanden mag je er dan eens van bijten ook" hahaha... ik begrijp natuurlijk dat zo een nieuw projectje heel veel voorbereiding vergt... Maar nu komt het wel superdicht bij.  Vanaf vandaag mogen we DRIE weken ne velo testen dankzij de testkaravaan, de provincie komt een lading fietsen afzwieren en off we go, met een contract en al!! Je moet en je zal drie keer in de week met de fiets komen zelfs al is er een orkaan!! En je zal voor de fiets zorgen gelijk een goede huisVADER (dat stond letterlijk in het contract) ik voel mij hier serieus achteruit gestoken... In de voormiddag worden de fietsen verdeeld, het zijn witte!! Ik tel al af naar 15:30u om zo snel mogelijk naar huis te gaan! Oooh, het deuntje van Alfred Jodocus Kwak speelt in mijn hoofd "ik ben vandaag zo vrolijk" :-) Ze voorspelden niet veel goeds qua weer, dus had ik mij al ingesteld op een kletsnatte thuiskomst... Tegen 15u beginnen de wolken samen te klitten en het ziet er redelijk dreigend uit.  Maar ik mag al eens chance hebben en als ik mijn garage binnenrij beginnen er druppeltjes uit de lucht te vallen, maar 't heeft absoluut niet lang geduurd.

Ik heb wel zeer aan mijn poep, morgenvroeg als ik mij op datzelfde zadel zet zal ik het geweten hebben... Misschien moet ik een côte à l'os uit mijn diepvries halen gelijk de coureurs, of misschien toch beter een rumsteak, want het valt me net in dat een côte à l'os een beentje heeft.
Ik heb er echt van genoten!!!! Het is echt een keigoeie fiets! Ik heb mij NIET opgejaagd, en ik denk dat ik niet echt rood zag van de inspanning, maar als ik stilval, tja, tons komt de zweetaanval pas! Ik reed op standje eco in centrum Gent, maar toen ik langs de Lieve reed vond ik mezelf zodanig sportief dat ik het standje "sport" heb gekozen!! Ik dacht dat ik toch al keisnel aan het fietsen was en ik zag 15 op mijn boordcomputertje. Ik dacht dat kan nu toch niet?? Toen zag ik in minuscule lettertjes Mih... tssss... Dat stond dus op Miles, een beetje prutsen en intussen niet in de Leie pletsen...
Binnenkort is het dan voor echt, dan mogen ons eigen modelleke kiezen. Ge kunt het zo zot niet bedenken, de enige voorwaarde is, is dat dat ding twee wielen heeft en dat ge er niet mee moet gaan tanken. In mijn vorige testperiode fietste ik gezwind langs de Lieve en ik werd nog voorbijgestoken door een paar Speed Pedelecs.  Ik heb een beetje van een zware (doch verantwoordelijke) voet, dus dat leek me wel wat. Maar ik vind dat nu eigenlijk heel lelijke fietsen.  Dat is precies ne poutrel (zo een ijzeren balk om nen bouw te stutten) tussen het stuur en de trappers, en dat stuur en diene zijspiegel dat lijkt me zo breed en vooral om overal aan te blijven haperen aan tegenliggers, auto's, in de maïs... En volgens mij kan dat niet meer naast den auto in mijn garage... Het is ook zo een fiets die al neigt naar een citybike, daarmee bedoel ik dat je zo wat naar voor zit... Ik heb echt in twijfel gestaan.
We mogen kiezen uit een online-catalogus, maar zo ne keer in het echt gaan kijken is toch veel leuker, (Bij Ikea is dat ook zo natuurlijk) dus zijn we naar de fietswinkel gereden en 't was nog sjuust opendeurweekend ook.  (helaas zonder Zweedse ballekes)
Ik kwam binnen in de winkel, ik draaide me naar links en ik zag hem staan... zo een mooie fiets!!! Nen blauwen met bruin zadel en bruine handvatjes.  Ik had de indruk dat hij een beetje licht gaf, zo hard sprong hij mij in het oog... ik keek naar de andere fietsen maar die ene blauwen trok zo mijn aandacht!! De lieve meneer van de winkel luisterde aandachtig naar mijn vragen.  Ik leg hem uit dat ik niet persé 40 wil rijden, maar dat de fiets uit de vorige testperiode afremde toen ik 26km/u reed.  Er bestaat een type fiets die net ietsiepietsie rapper kan, is legaal, maar valt niet onder "fietsen met een nummerplaatje", maar die hebben ze enkel in het grijs... 50% van de fietsen zijn grijs!!!... Mijn eerste fiets was grijs, aja, met mijn communiecenten om ne fiets naar de Makro. Zo was dat vroeger, ofwel kreeg je ne Parker-stylo ofwel geld voor ne fiets... in de Makro hadden ze verschillende fietsen, grijs, grijs en nog eens grijs (fifthy bikes of grey).  De slechtste fiets ooit, mijn pa heeft verzekers elke week aan dienen fiets moeten sleutelen en het is een wonder dat ik mijn voortanden nog heb want de keren dat ik door mijn versnelling ben geschoten zijn niet te tellen, en was ik een jongen dan zong ik nu zeker in de opera (castraat). De schaafwonden aan mijn knieën van over den asfalt te schuren  door op mijn buis te toeteren zijn intussen helemaal verdwenen.  Ik denk dus dat ik daarom een fobie heb voor grijze fietsen en dat verklaart ook waarom ik schrik heb van die zware balk bij de Speed Pedelecs, hahaha...
Ik zit dus nog volop in een beetje keuzestress, ofwel de grijze fiets die iets rapper kan, ofwel de mooie blauwe fiets van mijn dromen die 26km/u kan... Speed or Beauty...
En dan vraag ik mij af, waarom wil ik eigenlijk zo rap gaan?? Op de afstand dat ik buzze kan geven is immers maar 8 km van de 16km... dat maakt nu toch niet zoveel uit?  Waarom wil ik met de fiets maar dan toch zo rap mogelijk thuis zijn?... Ah, dat is nu eens de schuld van de opgejaagde maatschappij ziede... Als het mooi weer is moet ik eigenlijk een beetje genieten nondedju!! Het zal nu toch niet op die vijf minuten steken denk ik dan als ik de mooie blauwe fiets voor mijn ogen zie.  Maar ik weet ook als het eens water gaat gieten ga ik mij dat wel een beetje beklagen.  Hoe hard ik mij dat zal beklagen zal dan ook te zien zijn of ik naar het werk ga, of als ik op terugweg ben.
Het is een leasefiets, dus wil dat zeggen een klein beetje centjes afgeven aan de werkgever (nog steeds van het beste/grootste gezondheidsfonds van de wereld) maar ook een beetje fietsvergoeding krijgen... het is een beetje geven en meer terugkrijgen, zeker als ik de nafte meetel die ik ga uitsparen... Onze wagen is nogal nen dorstigaard...
Als ik er op het moment van de waarheid, dus als we mogen bestellen, niet aan uit geraak of ik voor de mooie blauwe of de rappe grijze ga zal ik strootje trek moeten doen, maar als het de rappen grijzen zal zijn denk ik dat ik nog eens zal hertrekken, hihihi...
Enfin, het wordt hier stilaan tijd dat het eens begint te zomeren want het is wel een beetje overdreven met dat slecht weer... Door de wind, door de regen, dwars door alles heen (Ingeborg heeft er een liedje over) maar toch liever zonder regen, dienen wind?? Poeha, daar draai ik mijn hand niet voor om, daar fiets ik met het grootste gemak door (als ik hem niet vergeten opladen ben)

Nog steeds enthousiaste sportstand groetjes
Sylvie

Wiewie en de vliegende weegschaal...

Heb je zonet iets blinkend zien vliegen met een beetje glas aan en twee AA-batterijtjes in?? Dat kan, want ik heb zonet mijn weegschaal discuswerpgewijs buiten gekieperd!! Als je een vloekfobie hebt kan je maar beter stoppen met lezen want het is mij godverdomme echt spoegende verleed!!
Ik heb een dwangneurose ontwikkeld, eentje waarvan ik elke dag op mijn weegschaal moet gaan staan en dat heeft me tot op heden geen kloten opgebracht... Jaaaaa, ik ben gefrustreerd en ja, het is mijn blog dus ik mag vloeken want ik heb je verwittigd.
Oh ja, ik weet het wel hoor, je mag je niet elke dag wegen, één keer in de week is genoeg...Laat ons nu zeggen dat ik die ene dag in de week telkens hetzelfde weeg of zelfs meer.  En dat is niet een verschil van 100 grammetjes per dag he, dat scheelt echt soms tot meer dan ne kilo!!! Daar krijg ik het apeschijt van!! Dan weeg je je, de dag nadien 500g af, de dag nadien 1 kilo bij, de dag nadien 800 gr af, de dag nadien ne kilo bij... Als ik een dagje een min zie kan ik mij daarin berusten maar als ik 's morgens op da spel sta en er is ne kilo bij dan moet ik toch al eens diep ademen om mij te kunnen herpakken en mijn humeur alsnog naar een niveautje hoger te tillen. Zo had ik eens een hele week netjes mij best gedaan met WeightWatchers, de dag voor ik naar de cursus moest was er 1,3kg af... Ik was al heel content... de morgen nadien 1,3 kg bij... OP 1 DAG!!!! en dan moet ik 's avonds op die weegschaal gaan staan, dus moet ik daar nog kleren bijtellen!! Dan is het vooral voelen dat je een hele week voor niets je best gedaan hebt, ofwel moet je je al de hele dag uithongeren en daar doe ik niet aan mee... Ik kan daar van huilen!!! Je kan dan wel zeggen, op lange termijn... tsssss... Nee, op diene moment zakt de moed mij in de schoenen.
Masterchef vind ik een topprogramma, maar ik neem calorieën op door naar dat eten te kijken!! Mijn hypofyse is volgens mij gewoon tielt geslagen.  Als ik zo eens over de jaren kijk heeft dat constante gepoog tot diëten mij alleen maar extra kilo's bezorgd.  Dat is gelijk ne gepiekten grafiek die enkel stijgt... Ik doe een poging, vijf kilo af... en ineens zijn er zes bij... en ik doe een poging, er zijn er drie af, en ineens zijn er vier bij... allee, ge verstaat het wel he... EN HET IS NIET DAT IK HIER HELE DAGEN ZIT TE SCHRANSEN!!!!
De enen dag kan ik er beter tegen en ik zeg het nu al, als ge bij de reacties gaat beginnen stoefen hoeveel je afgevallen bent dan zal dat vandaag bij mij in mijn verkeerde keelgat schieten want dat wil ik nu echt niet horen.  Ik geef toe, mijn karakter is niet zo groot, maar als ik niet "normaal" kan eten dan ben ik ongelukkig, maar dat is dé vraag "wat is normaal eten" vroeger (toen ik nog jong en slank was) aten wij al eens ne cordon bleu of ne chipolata... Maar o wee, als je dat nu eet dan heb je het al zeker zelf gezocht, aja, je moet maar ne light kippenworst eten of ne gestoomde kiekenfilet.  Die cordon bleu is misschien wel een echte slechte keuze, maar dan nog... tegenwoordig mogen we geen klassiekers meer eten, nee het moet op zijn minst aangepast zijn door Madam Bekkari (sorry maar die ziet er niet gezond uit, ik heb massa's kilo's te veel, maar zij mag toch ne keer een biefstuk mee een bearnaisesauske eten zunne, van haar recepten krijg je nog een nasale zaagstem ook) En Pascal, tja, die heeft zowat de Montignac van vroeger herschreven met als basis courgetten ten tomatten. (wel lekker, niet kindvriendelijk)
Hoezo, voel je door mijn schrijfstijl hoe lastig ik het heb?? Dat is nu eens de bedoeling ziede. Ik duik hier elk weekend (behalve vorige weekend want ik kon niet bewegen) in mijn wandelschoenen en denk je nu werkelijk dat dat ook maar IETS opbrengt??? Tuurlijk niet!! En nee, nadien rij ik niet naar het frietkot om te compenseren... Dus ik laat het even allemaal los... Ik wil me niet slecht voelen als ik iets eet op het moment dat ik me dik voel, of ik wil niet als ik me slecht voel dat een koekje me beter doet voelen... Emo-eten, je gelooft er in of je vindt het aanstellerij... Wat het is ook, ik heb er alleszins last van.  In de maand april ga ik niet löss gehen, maar ik wil geen dieet, geen weegschaal, geen punten tellen, geen calorieën tellen.  Als ik BFF hoor wil ik terug aan "Best Friend Forever" denken en niet aan "Beeing Fat Forever" vanaf 2 april gaan we terug drie weken elektrische fietsen testen, en ik zal proberen om op terugweg mijn aandrijving te beperken...  Maar of dat dat zal helpen??  Pffff...
Hellofresh, lekker, gezond en gevarieerd.  100g vlees per persoon of 120g vis per persoon (ongebakken, dus daar schiet niet veel van over geloof me) en toch...
Mijn schildklier is ook ok, mijn bloedwaarden zijn perfect...  enerzijds mag ik content zijn. Maar het blijft een lastige... Dwars door de JBC tussen al die mooie kleertjes en kleedjes en dan mag jij uit die meter kiezen uit de broeken voor een dik gat. (Lees: twee soorten, blauwe jeans of grijze jeans) En dan moet ik die broekspijpen nog een halve meter afsnijden ook want mijn gat is niet in verhouding tot mijn beenlengte.  Ik ga es bellen naar dienen professor Nys uit topdokters als hij mijn benen niet een beetje kan verlengen, en naar dienen Hollander om wat blokjes tussen mijn ruggengraat te timmeren dat ik een beetje groter ben... geen ijzeren blokjes he, dat weegt te veel...
En wat sommigen nu eens de grootste uitvlucht zullen vinden komt er nu aan, 't is ook maar omdat ik het gelezen heb, maar slapen is heel belangrijk om te vermageren... En daar heb ik het toch weer niet getroffen zeker??? Enfin...
Ik laat het los, vanaaaaaaaaf..... NU!!!

Groetjes van jullie BFF...
Sylvie
x
PS, ik hoop maar dat je gelezen hebt ik geen nood heb aan succesverhalen :-)

Er is een blokkade op de W40...

Er is een acute blokkade opgetreden op de W40 (Wiewie-expresweg, 40 jaar) ergens tussen de afrit van de schedel en het staartebeentje.
Zondag had ik al een klein gevoel dat mijn rug vast zat... Dat is mijn zwak plekje natuurlijk. Iedereen heeft dat wel... de enen krijgt rap maagpijn, de andere kan niet kakken, nog iemand anders zijn bloeddruk slaat tilt of krijgt hartkloppingen.  Als ik een beetje stress ontwikkel slaat zich dat gelijk een soort kalkaanslag op mijn trapeziumspier.  Als het te erg wordt dan krijg ik daar nog eens een surplus van spanningshoofdpijn bij.  Jan heeft mij op zondag, maandag en dinsdag tijdens de eerste tien minuten van Thuis (de beste Vlaamse soap van de hele wereld) een massageke gegeven. Ik zat op mijn gat op het tapijt, en hij zat in de zetel.  Dat is wat ik omschrijf als deugdzeer.  Enerzijds brandt het in op je spieren en zeg ik constant "ai", maar langs den andere kant doet het ook wel deugd.
De woensdag zat ik op mijn werk en als ik naar mijn scherm keek (wat ik dus moet doen of ik kan niet werken) voelde ik gelijk dat er iets in mijn nekwervel niet goed zat.  Ik durfde mij ook niet uit te rekken want ik dacht dat het er helemaal zou inschieten.  Ik had wel wat moeite om mijn hoofd rechtop te houden, mijn hoofd woog gelijk zwaarder dan anders :-)  De donderdag was het gelijk wel beter denk ik, ofwel kan ik het mij niet herinneren.
Gisteren denk ik dat het wel oké ging, tot deze nacht rond een uur of twee.  Ik wil mij draaien in mijn bed en ik kan niet!!! Het is niet dat tijdens dit manoeuvre iets vastgeklikt was, het moet van ervoor geweest zijn terwijl ik lag te slapen.  Jan was uitgeweest dus ik wou hem niet sebiet wakkermaken.
Ik trek aan mijn haar om mijn hoofd te verschuiven en in 50 stappen ben ik dan toch gedraaid.  Zeer!!! Ik lag helemaal niet goed, maar dat had mij zoveel moeite gekost ik zag het niet sebiet zitten van een retourtje te doen.  Ik lag dus klaarwakker.  Tegen vier uur ben ik uit mijn bedde gestrompeld terwijl ik 1000 keer "ai" heb gemompeld, op zoek naar een Brufen in de keuken.  Na een uur begon ik het wel in het snotje te hebben dat het niet met een pilleke zou overgaan. Ik herkende dat gevoel van die keer dat ik in de douche mijn haar stond te wassen en ineens stond ik geblokkeerd.  Toen is den dokter moeten komen en heeft me een pikuurtje moeten geven. Ik tel af, den dokter van wacht kan je toch niet midden in de nacht opbellen, ik ben nu niet in acuut levensgevaar.  Mijn ene arm tintelt wel lichtjes dus panikeer ik een beetje.  Om half zeven tokkel ik op Jan zijn rug. Die had waarschijnlijk gehoopt om een keer uit te slapen. Op mijn pijnschaal geef ik mezelf een dikke acht. We bellen om 7 u de dokter van wacht en om 8u mogen we langsgaan.  Ik moet mij op mijn buik rollen en achterwaarts af het bed geraken (dat was van Jan zijn invalshoek geen schoon zicht denk ik, gelukkig had ik een pyjamaatje aan)  Ik geraak niet in de auto!!! Ik zit op mijn stoel maar mijn hoofd hangt nog buiten, ik moest vooroverbuigen tot aan het dashboard en zo kon ik mijn hoofd naar binnen draaien.  Het is altijd vervelend als je niet naar je eigen dokter kan gaan.  Aan de manier waarop ik binnenga bij de nieuwe dokter was nog veel uitleg overbodig. (en Jan had de situatie ook al kort geschetst toen hij belde).  Een piekuur in mijn gat. Ze pakt een spuit en ik heb echt geen schrik van naalden of spuiten, maar ik vraag toch efkes "is dat niet een heeeeel dikke naald?" maar dat was om haar vloeistof mee op te trekken, nadien zette ze een subtieler naadje op de spuit.  Recht in mijn cellulitis... De volgende zes dagen mogen de lieve mensen van het Wit-Gele Kruis dat nog eens overdoen en ik word doorverwezen naar de Chiropractor... En laat nu zeggen dat ik pro-Chiro ben, ik heb er al zestien jaar ingezeten, hahaha... Ooooh, de leukste tijd van mijn leven!! Soit, ik krijg nog pilletjes waar ik groggy van word, dus in combo met mijn slaappilletje hoop ik stiekem dat ik hier de komende zes dagen knock-out lig 's nachts.  We zijn nu acht uren verder en ik kan alweer bewegen, lees, wreed voorzichtig.  Sinds ik kijk naar topdokters hoop ik toch dat de pijn overgaat met wat medicatie want als diene Hollander met zijn hamer en beiteltje begint... Hallokes... Het komt goed, dat voel ik wel, maar daarmee kan ik dit weekend niet gaan wandelen, en ik vind dat redelijk vervelend, vooral omdat het zo schoon weer is.  En ook de voorstelling van Jan Jaap Van Der Wal zie ik aan mijn neus voorbijgaan. die houten stoeltjes in het Capitool zijn voor het moment "not done"
Weet je wat ik het allervervelendste vind aan heel dit verhaal?  Oorzaak: stress... En oké, meestal kan ik dat dan ook wel verklaren... was ik een kip, dan was ik een stresskip, of ook soms wel eentje zonder kop, of een heerlijk sappig kipje aan 't spit :-p en als ik dwaas doe een soepkieken...maar nu is het precies onderbewuste stress?  Ik vraag me af waarom ik mij opjaag?  Ik kan mezelf wel onder mijn voeten geven... Enfin, morgen nog een dagje op 't gemak en maandag dartel ik naar het beste ziekenfonds van de hele wereld!!  Binnenkort start het leasingsprogramma voor de elektrische fietsen.   in april mogen we nog es een paar weken testen en dan is het voor echt!!! Dan ga ik met mijn eigen lease-(elektrische) velo naar Gent (en terug).  Dat zal mij ook wel deugd doen, een beetje bewegen voor en na 't werk. Dat komt mijn spiertjes ten goede, dat denk ik oprecht.  Als ik mijn positieve bril opzet dan voel ik dat ik nog nooit zo zen zal geweest zijn... Met mijn haren (stroot) in de wind langs de vaart trappen (maar niet te hard want mijn batterijtje voorziet een beetje ondersteuning) zonneke op mijn smoel, vogeltjes die kwetteren, eendjes op de vaart, bejaarden die in de weg rijden... En ja, dan ook de dagen dat ik kletsnat thuiskom... hahaha...
Zo, dat hebben we ook weer gehad... Nu lig ik al comfortabel in mijn zetel, als denk ik dat mijn pose niet ideaal is, maar kom... als ik stillig voel ik praktisch geen zeer... pijnschaal 3/10, de enige keer dat je een buis kunt toejuichen.
Ik wens jullie een weekend vol plezier, vreugde, goe weer en genot,
wees niet te geweldig of voor je 't weet zit je met 't verschot.

Groetjes, Piet Snot :-)

Wiewie gaat Klassiek...

Gisteren ben ik naar een voorstelling gegaan in Muziekcentrum Bijloke in Gent.  Niet de soort optredens dat ik gewoon ben :-) Maar na mijn eerste Opera vorig jaar, die mij ook keigoed is bevallen wou ik deze uitnodiging niet afslaan.  Het is alweer mijn collega (ik zal zijn naam een klein beetje vervormen zodat hij onherkenbaar blijft) Plom Tovie die mij wil laten proeven van een ander soort muziek, hij sleurt me niet mee naar zware stukken opera waar hij weet dat ik in slaap val, maar hij weet wat ik aankan, zo blijkt! :-)
Eerst gaan we iets eten in Baskuul, een wreed leutig restaurantje daar rechtover. Bart was er ook bij... No stress, schoon op tijd... alhoewel ik toch altijd last heb van een pies-stressken. Stel je voor dat je dringend moet, dan moet IEDEREEN op dezelfde rij rechtstaan!! Aja, zo van die klapstoelkes. De voorstelling duurt een uur en een kwart, dat stelt me een beetje gerust. En dat ik anders uren op een festival sta zonder te plassen, dat zit echt tussen mijn oren, als ik weet dat ik niet kan, dat heb ik het flassen.Schoon gebouw dat dat toch is!! Mijn staartbeentje fluistert mij toe dat de stoeltjes toch een ietsiepietsie te hard zijn. Ik kijk rond en we zijn toch weer bij de jongste helft van het publiek. (Lees in de top 5 van de jongste veulentjes)
"STILL - A staged Recital: oude muziek in dialoog met dans", met deze titel en en klein filmpje uit de voorstelling moest ik het doen, maar ik was wel curieus.  Eén luitspeler (toen Plom dit de eerste keer zei verstond ik Luidspreker, hahaha) dat is dus iemand die op een grappig bolvormig gitaarke speelt (luit), één zangeres en 2 dansers, waarvan één schone kerel met een kleurplaat (tattoo) op zijn lijf.
Iemand komt vertellen dat één danser forfait moest geven wegens niersteentjes en een dringende ziekenhuisopname.  Oooooh, ik weet hoe zeer dat kan doen, dus ik vergeef die kerel. Alhoewel zo een beetje springen en dansen moet toch wel goed zijn, kwestie van da steentje te doen zakken.
Chapeau dat ze de voorstelling laten doorgaan.  Heel af en toe kon je wel zien waar die tweede danser mankeerde in het stuk.   Stiekem hoopte ik dat het niet de tattoodanser was die uitgevallen is... :-p Schuin voor mij zit een dame, die is verzekers naar de kwaffeur geweest... Ne permanent zo hoog of iets, als er iets rechts van het podium gebeurde zag ik er geen bal van.  Ze zouden dat moeten verbieden. Een plieksken, ok, maar dat haar zo in de lucht zetten??... :-)
Alle lichten gaan uit en ik had een beetje schrik.  Ineens zie ik een witte schim, ik hoop dat de andere mensen dat ook zien.  Lijkt een scene uit Poltergeist... De dame komt op en begint een potje te zingen, gelukkig gaan de lichten aan. Daar krijg ik dus wel kippenvel van.  Die heeft een klankkast ingeslikt!! Wat een geluid!!! Ja, daar ben ik van onder de indruk.  Het probleem is, dat ik als ik een voorstelling zie en ik ken de mensen niet, dan geef ik ze een denkbeeldige naam om zo te onthouden wie dat wie is.  De luitspeler noem ik in mijn hoofdje pornosnor... ik denk dat dit geen verder uitleg vereist.  Af en toe doet die danser wat vreemd en ik zou bijna in een slappe lach schieten maar ik kijk efkes rond en iedereen kijkt bloedserieus. Ik probeer een verhaal te zoeken, maar dat is niet de bedoeling hoorde ik nadien. Er zat toch wel een beetje tristesse in de meeste liedjes... De getatoeëerde danser doet zijn kleren uit... en doet een kleedje aan... Tijdens dit gebeuren valt het mij toch op dat dat één spier is met een beetje inkt op hier en daar.  Als hij de zangeres op zijn ene schouder heeft en daarmee over het podium schuifelt zie je welke controle hij heeft over zijn mooie lichaam.  Er gebeuren rare dingen op de bühne...Ik geef toe, soms snapte ik het niet helemaal...
"Het geheel dient zich aan in 12 continu transformerende tableaux die de weemoedige liederen intensifiëren. Juan Kruz Diaz de Garaio Esnaola’s typisch poëtische en minimalistische taal wisselt de melancholische en reflectieve momenten af met een speels surrealisme."
Zo, als je bovenstaande nog eens leest kan je je wel inbeelden dat ik met mijn bek open de voorstelling heb verlaten.  Ik heb er wel van genoten, 't is te zeggen, ik kan dit omschrijven als één van de meest bizarre dingen die ik ooit heb gezien. Moest je zeggen, volgende week kijken naar Temptation Island of nog eens zo een voorstelling doen... ik kies voor de voorstelling!! We zijn nu één dag verder en ik weet nog steeds niet in welk vakje ik dit in mijn hersentjes moet klasseren. Het is precies een film met een open einde, ik kan daar ook niet mee om!! Daarna nog iets gedronken en dan naar huis. Ik heb er niet van kunnen slapen!! (haha, dat zal toeval zijn)
Wat heb ik geleerd, dat je af en toe es iets moet doen dat net buiten je comfortzone ligt!  Bij mij is dat alleen maar meegevallen, maar mijn tweede naam is natuurlijk fexibility... :-p
Zo, alweer een verhaaltje bij in mijn blogdagboekje... 
We gaan een rustig weekend in ziede... alles op mijn tempo!! En vooral een beetje slaap inhalen denk ik :-)
Geniet van jullie weekend x

Sprotjestocht in Zulzeke...

Vandaag beloofde het ideaal wandelweertje te worden, en niettegenstaande mijn maag wreed overstuur was van een etentje gisterenavond, besloot ik toch een stapje in de wandelwereld te zetten.
Ik begrijp dat niet, iedereen neemt voorgerecht en hoofdgerecht, en ik ben de enige die daar heel de nacht van rechtop moet zitten in mijn bedde... inclusief motilium... ik denk dat om 23u mijn spijsverteringsstelsel gewoon stilvalt.  Ik heb dan nog genen Irish coffee gedronken of nen dessert gegeten...  Soit, deze morgen een half chocoboterhammeke gegeten dat ik niet flauwval en we vertrekken richting Oudernaarde. Jan zwiert mij daar uit den auto ter hoogte van Zulzeke en ik kan mijn tochtje doen terwijl hij twee keer de koers in één seconde voorbij ziet zoeven.
Dat was daar ne start om "u" tegen te zeggen!!!  Ik dacht efkes dat ik in de Ardennen zat... Knal omhoog, in de modder tussen de bomen, dat was bijna paracommando-style.  Het was zo steil naar boven de moed zakte een beetje in mijn schoenen, terwijl mijn schoenen in de modder zakten. Ik liep zodanig voorovergebogen dat ik bijna met mijnen neus in de modder zat, zoooo stijl was het!! Okee, ik liep misschien wel wreed voorover en mijn benen zijn niet in verhouding breedte-lengte, daar kan het ook aan liggen. Je zag ook overal van die uitslierspoortjes en het heeft niet veel gescholen of ik was een paar keer op mijn bek gegaan. Het enige voordeel is, als je steil omhoog gaat, dat je nadien weer moogt beginnen dalen, tja, af en toe ben ik ook al eens miss positivo, maar zelfs op de rustpost was de steile start hot topic! Ik was echt buiten adem. Om een beetje te bekomen nam ik af en toe een foto, maar ik moest redelijk veel bekomen en mijn beschikbare opslagruimte werd ruimschoots overschreden, hahaha, geen waar hoor... Ik besefte wel nog eens dat mijn cellulitis dat ik mag meesleuren niet in mijn voordeel speelt.
Ze roepen dat de Vortex voor vriestemperaturen zorgt, maar ik had een t-shirt met lange mouwen, korte mouwen, nen fleecetrui,een veste, ne sjaal en een mutse aan maar dat was alweer dusdanig overkleed.
Mijn vest in mijn veel te klein rugzakje gepropt en dat leek nen bal die ik op mijne rug had.  Mijn muts efkes uitgedaan maar toen ik van richting veranderde sneed de wind mijn oren er bijna af!! Vlug mijn mutske terug aan.  De andere wandelaars waren heel vriendelijk.  Tja, soms zeg je goedendag en krijgt ge niets weere, tja, ze kunnen niet zeggen dat ik niet vriendelijk ben :-p
Mijn maagje lijkt zich te herstellen, die autorit had er ook geen goed aan gedaan.  Halverwege staat een bordje "rustpost over 100 meter", ik kom achter den draai en ik zie een kerkhof, waar op ik per toeval op een graf lees "hier rust..." ik vond dat toch een beetje vreemd... ik weet zelfs niet of ik dat nu om te lachen vond of niet. Ik drink een cola zero en doe een praatje met een vriendelijk koppel. Ik begin aan het tweede deel.  Zo wandelen, op 't gemak, zonder stress en al... tot Jan een bericht stuurt "Ik ben er over een kwartier" !!! Terwijl ik nog vier kilometer moet doen!!! Mijn opgejaagdheidshormoon activeert zich en ik schiet daar nu toch in ne versnellingspas!!  De laatste 100 meter stuurt hij nog een bericht "ge moet u niet haasten hoor, ik ben naar de koers aan het kijken op mijnen gsm"... grrrrrrr... Sprotjestocht... ik heb geen sprotjes gespot want er waren geen sprotjes  te spotten, anders waren het gespotte sprotjes. Maar toen ik aan het einde kwam kreeg iedere deelnemer drie gerookte sprotjes.  Met de kop en staart er nog aan.  Ik heb er gelijk wel zin in maar ik kijk rond hoe ik daar moet aan beginnen!! Ik zie een vrouw en die bijt gewoon in de zijkant van da buiksken. Verstand op nul, keilekker, maar nadien heb je een staartje en de kop, met een visgraatje ertussen... ik durfde niet kijken naar dienen kop, want stel je voor dat dienen sprot een oogske trekt!!
Ik heb nog een stuutje gegeten ook, maar ik heb de indruk dat mijn maag toch nog een beetje moet bekomen. De sprotilium heeft niet geholpen :-)
Vanavond nog een kwiske doen, al hoop ik dat ik niet in slaap donder want ik heb deze nacht geen oog toegedaan, en ik hoop nog minder dat ik den boel daar moet onderspuigen.
morgen rustdag :-)

Zo, onmeugende* groetjes
Sylvie
(*= een beetje onpasselijke)