Jef Neve en Natalia @concertgebouw Brugge - ONGEZOUTEN

Vandaag stond er een optredentje van Natalia en Jef Neve in mijnen agenda... Jef Neve kan ik wel smaken en Natalie heeft mij wel al eens tot tranen toe beroerd toen ik op Youtube haar versies bekeek van "Liefde voor muziek" ze heeft een klok van een stem maar ik vind het wel een beetje een gemene tik :-)  Mijn eerste bezoek aan het concertgebouw in Brugge, mooi zaalke, maar dienen tweeden balkon is nu toch eens zo hoog, daar zou ik echt niet durven zitten.  Maar ik ben wel een beetje van een hoogteschijter want op het eerste balkonnetje van het Capitool zou ik ook niet durven zitten.  Bij Adele zat ik eens op het balkon in het Sportpaleis, ik zat tewee met mijne kop tussen de spots, zo hoog was het, gelukkig was het donker toen ik aankwam dus had ik enkel het eerste kwartierke angstzweet in mijn pollen. Wel ontzettend slechte stoelekes, mijn gat deed echt wreed zeer, deels omdat ik vergeten was dat ik mijne sjaal op de stoel gelegd had en dus scheef zat, en ook omdat tussen twee stoeltjes maar één leuning is, dus moet je overeenkomen met je buur wie zijn armen naast hem houdt en wie ze op de leuning mag leggen.

Het concertje begint en ik weet niet zo goed wat nu eigenlijk de bedoeling is. Neve speelt op zijn piano, Natalia staat op ne synthesizer te spelen en er staat een DJ te skratsjen op den achtergrond, ik vind het een beetje een rommeltje.  Het derde nummer of zo is het zover, er komt tot 20 keer "bang" (ge weet wel Bang van een Engels pistool) in Natalia haar liedje en op iedere  "BANG" gaan haar benen open en zwiert ze haar heupen voorwaarts... daar knap ik op af...  haar kostuum... ik denk dat we even Jani moeten bellen om na te gaan of dat nu mooi was of niet... het was een zwart-wit gordijnenstofke of zoiets... Ik kon niet zeggen wat ik precies verwachtte, maar het was alleszins niet hetgene wat ik zag...Ze probeerde een Jazz nummer te zingen, maar dat vond ik ook niet echt een hoogvlieger. Ze heeft echt geen Jazz-stem, haar Natalia-Aantwerpse-tongval strooide wat roet in het eten.  Natalia gaat even gaan pauzeren en Jef speelt een pianostuk en dat is het eerste moment dat ik onder de indruk ben.  Op een bepaald moment schijnt een knalgroene spot recht in ons gezicht en Kris en ik zijn vertrokken voor een rondje slappe lach. Als Jef op zijn beurt een siestatje neemt speelt Natalia op de piano en ze zingt, dat was wel knap gedaan. Haar tweede kostuum zorgde ervoor dat menig mannenvolk hun gsm paktjen en foto's namen van het pikante kleedje dat haar eigenlijk wel keigoed afging. Een schoon lijf heeft ze wel.  Tweede stuk was beter, ze bracht dan ook meer haar eigen nummers. Alhoewel ik vond dat het begin van haar eigen nummers de eerste helft weer trager werden gebracht om aan de helft van het lied over te schakelen naar de originele versie... nee, dat was niet nodig. Ze brengt dan ook wat nummer die een beetje R&B style zijn, en dat paste dan weer niet bij haar outfit...  Bij de aankondiging van het laatste nummer vertelt Neve dat ze Stoverij gegeten hebben en Kris zijn fantasie schiet de hoogte in tot voorbij het hoogste balkon... Slappe lach 2.0 en net toen Natalia het uiterst gevoelige "Halleluja" zingt... dan zaten er twee pipoos op een neer te schokken van het lachen, onze tranen waren wel echt :-))
Het was niet slecht, maar ook niet Waaaaaaw... ik denk dat het beter is de keuze te maken van OF Jef Neve OF Natalia, maar dat de combo niet echt een meerwaarde heeft.  De kans dat ik naar een optreden ga van Natalia alleen lijkt me wel eerder heel klein.  Maar wel respect want na het optreden neemt ze de tijd om met alle superfans op de foto te gaan en een babbeltje te slaan...
Zo... ik ga in mijn bedje... Hopelijk zijn de slaapgoden mij goedgezind....

Groetjessss

Wiewie en de Boxspring

Het begon in december, mijn Nautjen werd 18 jaar en dat verdiende een iets groter cadeautje dan normaal. Dus mocht zij haar kamer een beetje pimpen. Van twee éénpersoonsbedjes naar één groot bed met overtrek, zes(!) kussens en nog een beetje prullaria.  Zij wou een wit bed type MALM. En laat dat nu net het bed zijn waarin wij sliepen.  Het zou een beetje vreemd zijn dat zij hetzelfde bed koopt en wij na een paar maand ons bed wegdeden voor een nieuw exemplaar, dus we besloten dat door te geven. Dat bespaarde haar ook wat centjes.  Het was een lage versie van het bed, dus als ik op de rand zat dan zaten mijn knieën in een plooi van 90 graden, dus ge moest u wel opduwen 's morgens :-)

Dit weekend zijn we om een nieuw bed gegaan, dezelfde winkel, ander type bed.  Boxspring.
Als ik dat bed aan de zijkant bekeek moest ik spontaan denken aan het sprookje van "de prinses en de erwt". Dat leken wel heel wat laagjes... De Jan die kon het niet aan dat er geen lattenbodem inzat, en ook heeft hij een paar keer voorgesteld om onze bestaande matrassen er ook nog bovenop te leggen en moest ik hem laten doen zat hij  er ook nog de lattenbodem tussen te moffelen, maar dan had ik een klimtouw en een paar musketons nodig om het slaapmeubel te betreden.
De matrasjes zitten vacuüm gezogen en die moet je 72 uur laten acclimatiseren.  Maar euh, als je bed er al staat en je moet al die matrassen ook nog eens openleggen dan verandert de vloer van je slaapkamer in één matras.
Gisteren is Jan er ingevlogen, ik denk dat dat het eerste Ikea-meubel is dat hij in elkaar zet, want ik ben eigenlijk de beste Ikea-meubel-bouwer van heel het kabouterbos.
Het bed is niet breder of ons vorige bed, maar door die hoogte lijkt het precies op de Kaäba in Mekka, met het enige verschil dat we er niet helemaal rond kunnen door de scheve plafond, tenzij je aan de achterkant op de knieën gaat.  Mocht het een garantie zijn voor een goede nachtrust zou ik ook wel 7 toerkes doen.
In ons vorige bed hadden wij twee aparte matrassen, nu zijn dan ook twee aparte modules maar het bovenste matrasje is uit één stuk. Dat is ook zo een matrasje waar je in duwt en dat heeft dan aan paar seconden nodig om terug op oorspronkelijke vorm te komen.  Ik kruip dus in mijn bed en ik voel mij zakken, dat bovenste matraslaagje past zich gelijk drijfzand aan aan mijn lijf.  Ik vreesde efkes om in de matras te verdwijnen.  Ik lig meestal met één been opgetrokken, op mijnen buik, en mijn tegengestelde arm in "ahoi kapitein-houding" aan mijn gezicht. Als ik mij draai dan voel ik gelijk dat die matras de vorige bult nog moet "herstellen" dus dat is wel een raar gevoel en 't is wel lastiger om te keren.  Jan stapt in bed en ik voel dat ook weer keigoed, terwijl dat met de twee matrasjes niet zo was.
Ik heb dus wel keislecht geslapen!! Maar dat zal verzekers zijn omdat ik nog een beetje moet wennen, als we op reis gaan slaap ik de eerste nacht ook niets.  Deze nacht ben ik een paar keer wakker geworden terwijl ik met mijn teen op zoek was naar het gleufje van de twee matrassen, tevergeefs.  Maar de Jan?? Die heeft keigoed geslapen!! Hij behaalde een redelijk hoge score op de snurkschaal. Jan wees er mij 's morgens op dat ik bijna in het midden van het bed lag. Ik had waarschijnlijk wat schrik om er uit te toeteren. Maar eens die matras in ne kuil staat dan kan je moeilijk nog opschuiven want je rolt weer naar het putje dat je eerst vormde. Dus eigenlijk moet je uitstappen, tien seconden wachten tot de matras weer strak staat en dan je opnieuw placeren ;-)
Toen ik moest plassen besefte ik gelukkig wel dat ik in een hoger bed zat, en ik kon mij uit het bedje laten glijden.  Anders was het een ferme blooper geweest peis ik. Ik besefte dat er weer iemand onder het bed kon!! Ik ben een enorme broekschijter en ik keek altijd eens onder mijn bed of er niemand onder zat.  Dat is een traumatje uit mijn jeugd van een griezelverhaal dat ik ooit eens op veel te jonge leeftijd hoorde, dat iemand naast het bed stond en ineens werd die aan zijn enkels vastgegrepen. Ik sprong dus vroeger van een meter in en uit mijn bed, maar nu ben ik niet meer zo felixbel, dus kijk ik gewoon efkes.  Met ons bed van MALM was dat niet nodig, dat was zodanig laag dat daar met de beste wil van de wereld niemand onder kon. Hahaha... Als Jan niet thuis ik kijk ik zelfs eens in mijn kleerkast ook...
MAAR, ik ben deze morgen opgestaan zonder last in mijne rug!! Ik heb een holle rug en tegen de morgen kan dat wel eens wa zeer doen.  aja, een hol rugsken en op uwen buik slapen is niet bevorderlijk, eigenlijk zou ik ne wok onder mijnen buik moeten steken :-). Dus 's morgens moet ik mij efkes op een bolleke leggen en dan is dat meteen beter.  Dus, in dat opzicht ben ik al wreed content.
Vanavond een nieuwe poging.

Groetjes
Kabouter slaapstoornis

Goede voornemens... Less is more...

Het einde van het jaar loert alweer om het hoekje, dus dat wordt alweer tijd om pen en papier te nemen en een lijst aan goede voornemens te noteren...

Goede voornemens vragen extra inspanning, nie meer eten, nie meer roken, nie meer (overmatig) drinken behoren tot de toppers denk ik mocht het ooit een vraag zijn bij "De Slimste Mens"
Niet meer roken lijkt me de makkelijkste, aja, ik rook niet, toen ik meer dan 20 jaar geleden aan mijn eerste sigaret trok heb ik me zoooo hard verslikt, ik heb het nooit meer gedurfd.  Tja, meedoen met den hoop heet dat, al had ik beter ook zo een beetje gelijk de meeste een beetje rook in mijn mond genomen en onmiddellijk weer uitgeblazen, maar nee, ik ging meteen voor het echte werk, heel mijn longblaasjes vol, en ik heb het geweten.  Al dacht ik op dat moment dat mijn laatste uur geslagen was, daar ben ik achteraf gezien wel blij om. Ik denk dat ik naar alcoholverbruik toch bij de braafkes ben, want na twee alcoholische drankjes ben ik nog steeds lazarus :-)
Maar dit jaar ga ik voor het principe "Less is more" in plaats van de lat hoger te leggen ga ik die gewoon wat lager leggen.  2019 zal in teken staan van ZELFZORG... yesyes, gedaan met er naar te streven dat iedereen me graag heeft of ziet, dat kost mij te veel energie.  Het zal zeker nog invloed hebben om mijn bloeddruk, trapeziumspier en verdrietshormoon en dat mag, maar dat moet DRINGEND gelimiteerd worden... Ik heb mij een imaginair berevel gekocht bij bol.com en ook een pot met immuniteitspoeder tegen al het negativisme waarvan sommige mensen schijnbaar wel gelukkig worden.  Maar, respect voor ieders levensmotto alhoewel "een dag niet gezaagd is een dag niet geleefd" behoort niet tot mijn favoriete quotes... maar een beetje poeder over mijn kop en vanaf heden heeft dat geen invloed meer op mijn humeur (I wish)...
Je krijgt wat je geeft, hahaha... Hoezo klinkt dat wat radicaal??
Gelijk ik het opschrijf ben ik wel fier op mezelf... :-)
De REM-slaap wordt omschreven als de slaap waarin je hersenen de gebeurtenissen van de afgelopen dag verwerkt.  Door mijn slaappilletjes lig ik wel een paar uurtjes strike, maar geraak ik niet tot in de REM-slaap en ik denk eerlijk waar dat het daardoor is dat mijn hoofd, mijn spiertjes en mijn hartje soms bijna openbarsten.  Ik ben oververzadigd!! Straks spat ik open zoals een fles kefir-limonade die al een paar dagen staat te gisten zonder te ontluchten.  Ik zweer u, als ge dan den dop opendoet is heel je gezicht, pruik en keuken gezegend (muur en plafond incluis) Ik moet dus dringend van dat slaapprobleem af!  Prioriteit nummer één!
2019 wordt het jaar van de andere aanpak :-) of dat een goed jaar wordt of niet, dat zal nog moeten blijken, hahaha...
Desalnietemin wens ik jullie allemaal oprecht een heel gelukkig en gezond Nieuwjaar toe, laat jullie omringen met de mensen die je de moeite waard vinden...
En "LEEF, alsof het je laatste dag is, Leef, alsof de morgen niet bestaa-aa-aat..." Nooit gedacht dat ik nog onder de indruk zou zijn van een lied van Andre Hazes Jr. :-)

La nouvelle Wiewie est arrivé... (of zal toch een verdienstelijke poging doen ;-)
x

Insomnia part 1356.0

Zo, de klokken van de prachtige Sint Mauruskerk van Beke hebben zonet aangegeven dat het vier uur is, ik heb een uurtje geleden ook gehoord dat het drie uur was.
Ik heb een boek gelezen van slaapexperte Annelies Smolders en als je niet kan slapen moet je uit je bed.  Ik heb een uur liggen overwegen of ik dat zou doen, ik lag daar wel op een heerlijk temperatuurtje in mijn bed, maar daarmee is alles gezegd. Dat Jan zo vredig ligt te slapen werkt dusdanig op mijnen teen.  Ik sta op en als de slaap terug keert mag ik terug in mijn bed.  Maar ik kom beneden en ik ben nog nooit zo klaarwakker geweest, ik geef toe, ik ben een beetje zenuwachtig wat dat gaat geven. Ik heb een vermoeden dat ik zal moe worden tegen 6.20, mijn wekker staat immers om 6.30...
Ik heb de neiging om aan mijn slaappilletje van morgen al eens te likken.
Ik moet misschien overwegen om nachtelijke telefoon/chat-permanentie te doen, De ultieme dienstverlening voor de mensen met nachtdienst."Goeienacht, het beste ziekenfonds ter wereld, hoe kan ik je helpen" Misschien beter geen skype want ik zie er niet uit met ongekamde pruik. En ineens moet ik denken aan die oudste bekende zin in het Oudnederlands: Hebban olla uogala nestas... :-))) Ik moet zeggen, ik word van mijn nachtelijke opblijf-sessies wel slimmer... Dan schiet mij zo een flard van iets wat ik ooit heb geleerd van vroeger binnen en dan zoek ik dat opnieuw efkes op... aja, anders moet ik daar zo hard over nadenken dat ik weer een reden heb om niet in slaap te vallen... terug naar mijn nachttelefonie: "Hoezo je hebt een slaapprobleem? Laat ons dan wachten op nog twee inbellers en dan kunnen we een potje kaarten" ;-) of "Is 't waar madam, vertel ne keer... en binnen de korste keer laat ik iedereen zijn leven vertellen"
Ik maak al snel een berekening en ik stel vast dat het een lastige dag zal worden, vier uurtjes, dat is niet mijn record, maar dit resultaat behoort al bij de tegenvallers.
Vorige maand heb ik gebeld naar een neuroloog om dat eens van dichtbij te bekijken, en ik mag op 1 februari gaan, zo is dat nu eenmaal, maar na jaren slecht slapen zal ik die drie maand nu ook wel overleven zeker.  Ik hoop dat zij binnen de twee minuten mijn Melatonine-knop kan resetten en dat ik in de nacht van 1 op 2 februari ga snurken zoals het schattigste hangbuikzwijn die er bestaat.
Ik heb een voordeel, als ik moe ben lach ik met alles... Ik overweeg straks op het werk binnen te komen om 8 uur "goeiemiddag" :-) Tja, dat zou ik als enige plezant vinden.
Kan ik mijn Insomnia niet inruilen tegen een hardnekkige teenschimmel of zo? Dit is echt niet plezant.  Wat ik wel al ondervonden heb is dat mijn slaapkwaliteit bijna altijd rechtevenredig staat met wat de dag ervoor is gebeurd. Had ik een goeie dag, dan valt het mee, dan bent ik pas wakker om vijf uur, als het een stressy dag was, dan heb ik het vlaggen.
Volgens het boek van Smolders moet je je hersenen trainen dat je bed geassocieerd met slaap, vandaar dat je er uit moet als je wakker ligt. Je mag tv kijken maar het het moet luchtig blijven, dus ik denk dat "The Conjuring" bijvoorbeeld geen goed idee is... dan durf ik zelfs niet meer naar mijn bed, hahaha ik denk dat ik een beetje ga haken, wie weet is steekjes tellen een beetje hetzelfde als schaapjes tellen. Hopelijk val ik niet als een blok in slaap op mijn haaknaald, of ik maak mijn eigen horrorfilm.  Ik zou bij deze graag een cola bestellen tegen kort na de middag...
Ik heb er op zich niet veel vertrouwen in maar mijn eerste voornemen voor 2019 is van mijn slaap-issue afgeraken... dat is al meteen een uitdaging, geen ruimte meer voor andere zaken, PRIORITEITEN stellen heet dat...
Indien vandaag mijn intonatie lichtjes anders is dan je van mij gewoon bent, gelieve mij alvast te excuseren.
In case I don't see you, goodevening, goodafternoon and good night... vooral da laatste... #TrumanShow #Wiewieshow

Ik voel hier nog steeds geen slapend vuurtje aanwakkeren :-(

Sylviezzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz...
Nope, nog steeds niet aan het slapen...

Verjaardag en zieksken

Jan vierde vrijdag zijn 45ste verjaardag, en elke verjaardag die je kan delen door 5 wordt net iets specialer gevierd dan de vier verjaardagen ertussen :-)
Ik besluit zijn (ex-)voetbalvrienden en sympathieke echtgenotes uit te nodigen voor een etentje in Italiaan IL Riccordo in Deinze, nee ik heb geen aandelen, maar dat is nu eens echt de moeite!! Een aanrader!
Zij zouden om half acht verzamelen en Jan en ik zouden arriveren tegen kwart voor acht... zoals afgesproken zaten zij op wacht met een aperitiefje... Ik kom binnen en ik zeg "ik heb gereserveerd" en de juffrouw vraagt "met hoeveel personen" Ik ben helemaal van mijn melk door die vraag want op dat moment is Jan er nog van overtuigd dat het een tête à tête wordt :-) Ik lispel tussen mijn tanden "met acht" en gelukkig maakt ze snel dat ze verderloopt en zonder dat Jan echt kan nadenken over mijn antwoord en uitmaken of het een grap was of niet slaan we het hoekje om en zit het gezelschap te glunderen... En Jan ook hoor, hij zag wa bleek van 't verschieten :-) Het was een supergezellige avond en later zal blijken dat er op vrijdag 14 december bij den Italiaan een tafel was die ver boven de "aanvaardbare" decibels ging... Gelukkig zat het restaurant niet zo vol en zat er geen kersvers koppeltje die voetje wrijf wou doen in alle rust... Superlekker gegeten en speciaal voor ons hebben ze nog wat Sabayontjes gemaakt terwijl de keuken eigenlijk al dicht was omdat het Jan zijn verjaardag was. Ja ik had het concept doorgegeven bij de reservatie, en er stond een bordje op de tafel met "auguri" en een zakje Italiaanse bolvormige chocoladebollen die je ook bij de koffie kreeg.  Dat vond ik mega-sympathiek.  Yip, eerst dacht ik dat de augurken in de reclame stonden "auguri" maar toen ik het doorhad werd ik er instant gelukkig van.
Nadien nog in een plaatselijk café met allesbehalve de originele naam "Pompierken" volgens mij heeft elke stad een café met de naam "Pompierken" :-) Maar wel een wreed schoon doeningske en ne propere man achter den toog, (die mag mijn brandje wel eens komen blussen, hahaha) is ook niet onbelangrijk :-)
Ik neem mijn slaappilletje en ik slaap tot half acht!!! Ik was een paar seconden keiblij, tot ik besef dat ik pas om 2u in mijn bedde lag... de effectiviteit is niet meer wat het geweest is.
Zaterdag een rustig dagje thuis, boodschapjes doen en tegen zes uur gaan we richting Kortrijk Parkhotel... Nog een intieme part two met two...

Bij reservatie heb ik bij opmerkingen gezet "graag een kamer met een bad", wij hebben een inloopdouche en daar heb ik al megaveel spijt van gehad. Zo een badje pakken is zaaaaaalig.
Dus dat wel even een intermezzo uit eigenbelang. Tussen de aperitief en het eten lig ik 40 minuten te weken onder een berg schuim in veel te warm water want mijn vel dampt en ziet knalrood.  Mocht ik uit dat bad gekropen zijn recht in mijn bedde ik sliep als een marmot.  We eten in het restaurant, geen voorgerecht, geen dessert want eigenlijk zo twee dagen na elkaar...fjuuw dat is er wat over... Ik eet een kabeljauwke en Jan een stukje Os...
Na het eten kijken we nog wat teevee en genieten van de quality time, rust, en een keigoed bed!!... ... ... en ik neem mijn slaappilletje... en dan krijg ik een bericht van mijn lieve dochter dat ze zich echt slecht voelt... half groggy geef ik een antwoord, ik word overmand door megaveel schuldgevoel en eigenlijk wil ik naar huis, maar Jan ligt al te slapen...
Nog eens om middernacht gaan er wat berichtjes over en weer, ik hoor dat het niet goed gaat, ik zeg haar wat ze moet nemen en zo snel mogelijk moet slapen.  Eens ik te lang wacht om in slaap te vallen werkt dat spul ook niet meer dus ik lig heel de nacht te piekeren in dat keigoeie bed... 's morgens vroeger dan gepland (uitgebreid)  gaan ontbijten en vlug naar huis... Wel supergenoten, maar ja, zelfs al zijn ze 18, als ze ziek zijn dan blijven dat gewoon je kindjes ee... Naar de dokter van wacht geweest, en met wat medicatie en drie dagen rust zou het beter moeten zijn.  't schaapke ligt alweer te slapen... Die stage is toch niet te onderschatten, ineens voltijds meedraaien in de shiften van het echte verplegend personeel van de vroegen, overdag en de laten en daarna nog wat studeren...  En den Ube??? Die heeft een woordenboek waar ze het woordje "studeren" in vergeten zijn. :-s
Intussen heb ik mijn Kerstmenu ook opgemaakt in mijn hoofdje.  24 december verlof, en ervoor en er na wat vrije dagen wegens weekend en feestdagen... ooooh, ik tel al af en mijn weegschaal telt verzekers al op... Enfin..

Geniet van de eindejaarsdagen...
Dzjuu, ik heb mijne kerstboom nog niet gezet...

België en Holland zeggen "Jaaaaaa"

Isabelle (Isa voor de vrienden :-) en Hans hebben gisteren elkaar aan de spreekwoordelijke ketting gelegd, hahaha, ze zijn dus getrouwd... een heel normaal vervolg breien aan hetgeen voor hen dus als "voor altijd" aanvoelt en dat zie je ook.  Samen hebben ze nu ook een camper gekocht (ne mastodont, je kan er als het waren ne volksdans in placeren) en on the road zingen ze dan samen "roekoe roekoe"  gelijk twee verliefde duifkes.

Jan en ik waren bij de sjansaars die een ingangsticket kregen om aan het feestje te participeren. (Dat ging alleszins vlotter dan een ticket scoren voor Rammstein in de Kuip in Rotterdam waar de klotewebsite je in de wachtrij zwierde en je na 100 keer refreshen er gewoon weer uitvloog en je nu enkel nog aan de dikke vette profiteurs die ze allemaal in den bak mogen draaien een ticket kan kopen op internet aan het driedubbele van de prijs)
Mooi op tijd komen we aan het feestpaleis, zo hadden ze hun huis toch omgetoverd. Isa en Hans zien er fantastisch uit! Er is al heel wat volk aanwezig en ik ben nog ik dubio of ik handjes zou geven of totten aan iedereen maar de eerste persoon trekt me naar zich toe en geeft me drie kussen... owkeej... kussen dus, hahaha. Hans zijn naam begint met de "H" van "Hollander" en zo hoor je meteen bij de rondgang of het een aanwezige  van kamp "België" of kamp "Nederland" is.  Stuk voor stuk vriendelijke mensen, het was een gezellig zootje ongeregeld :-) Eigenlijk kon je team België nog opdelen in team "Meetjeslands boerendialect" en "het Wuk Westfluutse team"
Met een paar collega's verzamelden we rond een partytafel die afgeladen vol stond met chipjes, salami, olijfjes in vijf verschillende versies, cackertjes,... Ik ben daar opgevolgen gelijk nen onnozelaar.  Na het eerste drankje was het zelfbediening. We kwamen helemaal niets te kort!
En uiteraard hebben we geroddeld, er zullen heel wat neusjes gejeukt hebben denk ik. En we hebben ook gelachen, en ook gepraat over de gewone dingen van het leven, en over mijne velo (tuurlijk!! al ben ik er zelf NIET over begonnen)... :-)
Ik mocht de mooie trouwringen aanschouwen en ik vond toch dat de juwelier een groter lettertype mocht gebruikt hebben, al was het wel heeeel fijn en mooi geschreven.  Mijn ogen zijn precies niet meer wat ze geweest zijn. Ik moet dringend eens naar de Pearl peis ik.
Er werd heerlijke pasta geserveerd op drie wijzen. Ik nam de Carbonara, supperlekker maar diene snoodaard van ne kok had daar toch gelijk een peperke in gezwierd, het was wel redelijk strafkes.
Af en toe zag ik nog mensen opduiken die ik nog niet gezien had, er was dus wel veel volk, ik mijne living zouden ze alleszins niet passen :-) Maar het werd wel keiheet! Ofwel was het een Carbonara-vapeur.  Hadden die een spanplanfond gehad, dienen doek hing weer op de grond van de warmte.
Op een bepaald moment werden de tafels aan de kant gezwierd voor een paar dansnummertjes en er werd een speech gehouden door de zus en dochter van Isa.  Toen Sarah haar speech gaf zat ik neer tussen twee partytafels en ik zat achter 't gat van de fotograaf.  Diene speech was nogal emotioneel geladen en ik beet op de binnenkant van mijn kaken om me sterk te houden.  Toen ik mij rechtstelde zag ik dat iedereen daar stond te stjiepen... #traantjesvangeluk 't was schoon om dat nieuw gezinnetje zo gelukkig te zien. (allee, nieuw, 't is te zeggen, nu is het officieel) We hebben ook nog een dessertbuffet gekregen, OMG, ik heb mij moeten inhouden want je kon daar helemaal over de rooie gaan.  Zes uur en een half verder lieten mijn hielspoortjes weten dat ik genoeg gestaan had :-) Hadden ze mij in een taxi gezet met puntenbordjes had ik een 10 gegeven voor sfeer en gezelligheid en een 10 voor spijs en drank.
Lieve Hans en Isabelle, ik wens jullie ook langs deze weg nog eens een heel fijn avontuur samen, ook met Oscar (de mobilhome) geniet van het leven en geniet vooral van elkaar xxx

Wiewie gaat naar de harmonie van blazers @Bijloke Gent

Mijn lieve zus nodigde mij uit voor een voorstelling van KM De Neerschelde, het muzikaal harmonieorkest uit Gentbrugge alwaar mijn nichtje Aiko en neefje Milan al jaren muziekschool lopen.  Aiko klarinet en Milan Trompet.  Ik was eigenlijk heel benieuwd en ook al op voorhand fier op deze twee kanjers.  Net voor het begin kwamen ze nog eens langs en er was geen greintje stress te bespeuren, allebei zwarte broek, wit hemd, Gentse Strop en een klaproos... net zoals de 70 anderen in perfect uniform.  Het orkest komt op en ik wuif iets te enthousiast naar Milan die zich al meteen schaamt, hahahaha...

De muziekfragmenten werden aaneengepraat door Daan Hugaert oftewel den Eddy uit thuis :-)
De Bijloke bestaat uit een middenblok en twee zijblokken van vier stoelen breed. Wij zitten in een zijblok. Het gezelschap twee rijen voor ons bestaat dus ook uit vier personen, waarvan één persoon van meer dan twee meter (en dat is niet overdreven)  logischerwijze zou deze persoon toch plaatsnemen aan de buitenkant, tegen de muur, maar nee hoor, die pakt de binnenkant, dus knal voor mijnen neus.  Gelukkig wou Jan ruilen van stoel. 
De dirigent was Lieven Dobbelaere en dat is nog niet van de minste ook.  Als ik aan een dirigent denk, dan denk ik aan iemand met ne zwarten pitteleer, maar die had nu voor de gelegenheid kakigroen pak aan.  En die had nog een blonde paardestaart ook.  Ik was hiervan al een beetje van mijnen apropos.  Ik begrijp ook niet goed hoe één iemand met één hand en een toverstok het 70-koppig orkest kan begeleiden.  Zijnen boek, dat schoof nogal, om de 10 seconden moest hij een blad omdraaien.  Het was (gelijk de naam al doet vermoeden) een stuk over de oorlog, dus de muziek was bij momenten heel dramatisch.  Ik was he-le-maal mee.  Ik had hetzelfde gevoel als toen ik voor de eerste keer een boek las waarvan ik zo ontroerd was dat ik moest bleiten.  Moest ik alleen gezeten hebben had ik misschien wel een traantje laten rollen, nu kon ik het gelukkig beperken tot een krop in mijn keel.  Ik ben genen muziektermenkenner, maar als iedereen zo op 't gemakje in zijn instrumentje zit te blazen in ineens ontploft den boel (niet letterlijk) dat ben ik echt gepakt.  Drama ten top!!
Op het einde werd "the last post" gespeeld. Alle orkestleden stonden recht, de dirigent draaide naar het publiek, pakte de trompet en speelde de alom gekende noten... de belichting zat perfect... kippenvel!!!  En er stonden dus geen toetsen op die trompet, dus dienen deed dat met zijn lippen. Mijn zus vertelde dat die tot de top behoorde van de trompetisten.  Ik zou nog wel een paar uurtjes kunnen blijven zitten hebben. 
Alhoewel dat die stoeltjes in de Bijloke toch wel iets beter kunnen qua zitcomfort.  Nadien uit mijn stoel gestrompeld, ik ben 'k weet niet hoe stijf van mijn wandeling gisteren, en ik heb het gevoel dat het morgen, (op dag twee) nog een beetje erger zal zijn.. maar ik zal maar niet te veel trunten...
Morgen een chille zondag, beetje schilderen... op 't gemakje... Piano dus (piano = muziekterm voor dynamieknotatie die aangeeft dat een passage zacht moet gespeeld worden, ik ga het nog kunnen ;-))

Ik wens jullie allemaal een heel rustige zondag... x