Sylvie op de rommelmarkt...

6 juli 2019, Beekse Feesten, Rommelmarkt... mijn laatste rommelmarkt EVER!!
Nee, ik was niet van plan om mega-winsten te realiseren door een zestal uurtjes voor mijn deur mijn spulletjes te verkopen die ik niet meer gebruik, die ongebruikt bleven, of die ik gewoon beu ben.
Ik nam me zelfs voor om mijn meest vrijgevige denkbeeldige pet op te zetten.
Om 8 uur is het officiële startsein om je kraam op te bouwen en om 10 uur is de rommelbeurs aangekondigd als geopend voor het publiek.
Om zeven uur is er al een veel te grote bedrijvigheid in 't straat en dus begin ik er ook maar al aan. (djeezes, ik ben sjuust uit mijne bedde)

De multifunctionaliteit van de bakken van de Collect en Go is weeral bewezen.
Iemand komt me vragen of ik oude munten heb? Du-uh, doe eens de moeite om in mijn kot te kijken, dan zal je zien dat ik GEEN oude munten heb. Het is prachtig weer. Ik deel een stand (zes meter) met mijn pa en Nadia... er zijn koffiekoeken dus no stress... er lijkt wel veel volk te passeren en daar zit het mooie weer ook wel voor iets tussen.
Ik heb geleerd dat je de rommelmarktklandizie kunt indelen in verschillende groepen... Diegene die vroeg komen om grote slagen te doen (ge weet wel, die die dan meedoen aan "rijker dan je denkt" en een vaas scoren op de rommelmarkt voor 10 euro en die blijkt dan 5000 euro waard te zijn) daarnaast heb je ook de verzamelaars, zoals de gemakzuchtigen met zijn muntenverzameling of ne stripper :-) (lees: iemand die strips verzameld)... Of gelijk Jan die op zoek gaat naar iemand die de waarde van de Panini-boeken nog niet kent in de hoop een Paninischat te scoren.
Je hebt ook de mensen die gewoon komen voor de sfeer en gezelligheid, die niet eens kijken, maar gewoon tussen de kraampjes kuieren en hopen om af en toe es een klapke te kunnen doen met een oude bekende... dat kan ik best wel af, hahahaha zelfs al is dat niet goe voor mijne verkoop ee...
Dan is er een bepaalde groep die behoren tot de afbiedingscultuur... ik had dat al snel in 't snotjes dus vroeg ik eerste twee euro om te kunnen eindigen op den euro die ik voor ogen had... maar soms was het alle schaamte voorbij, in het kot van mijn pa stonden sommige zaken geprijsd.  Een grote kastrol voor 8 euro... weet je wat die probeert te opperen?? 1 euro!!! echt wel... daar gaat mijn pissigheidsmeter de hoogte van in.  Op een bepaald moment vergeten ze toch de waarde van de spullen die voor hen staan.  Nogal een geluk dat ik mijn emotionele waarde niet had meegeteld of ik had niets verkocht, hahahaha
Maar bijvoorbeeld een portemoneetje en handtas van Kipling, perfecte staat, ik vroeg respectievelijk 1 en 3 euro... die draait daar nu toch met haar ogen terwijl haren vent zegt "dat is wel wa veel he voor zo een portemoneetje"... Dienen eye-roll was er echt te veel gaan, het enige wat ze nog van mij kon krijgen was nen toek op hare neus voor 5 cent.  Ik smijt het nog liever in mijne vuilbak!!
Dat zijn van die typische rommelmarktafschuimers ;-) een heel etuitje vol met stukken van 10 en 20 cent... Of diegene die hun kinderen inzetten om over de prijs te onderhandelen... "kijk eens in uw portemoneetje hoeveel centjes je nu nog hebt" tsssss...
Er stond een hamburgerkot schuin over ons, maar om kwart voor twaalf ging dat dicht??... heel bizar... Ik maakte tegen 13u een spaghettietje (ge weet wel, in de rapte met miracollisaus, gehakt, voorgesneden groentjes ;-) ik heb nog van die kartonnen pastabekers staan en we zitten op een rijtje spaghetti te eten, ik peis dat er nog mensen op zoek zijn naar dat pastakot, hahahaha, onnozelaars, voor 20 cent heb je sjuust ne legen beker...
Het mooie weer krijgt ons humeur niet kapot zenne... in de namiddag blaast een felle windstoot het rekje waar Manau wat blousjes heeft aangehangen omver, knal op het kot van mijne gebuur, maar rinkelen dat dat deed, ik meen dat heel haar kraam gebroken was... Eens ik alle kledinsstukken één voor één voorzichtig van haar tafel nam bleek het nog mee te vallen, één talloorke met een schelferke af... Gelukkig had ik al heel de dag dat mevrouwtje ook al wa klap (praat) gegeven en kon ze mijn niets aanrekenen voor diene schelfer omdat wel als het ware een beetje van een vriendschapsband hadden, hihihi...
Volgend jaar komt ze weer en ze gaat dezelfde plaats vragen, maar 't zal zonder mij zijn zenne...
Ik steek het op de facebookgroepen "weggeefgroep", "plaatsnaam geeft weg"... Je ziet het zo... Okee, dat er te veel weggesmeten wordt, en ja, ik heb daar ook al veel opgezet dat ze kwamen halen en dan ik blij was dat mijn attributen nog een nieuw leven kregen... Maar op den duur willen ze alles voor niets...
Ik sta hier met een bureau van Ube, in Ikea 140 euro, er is niets aan (aja, Ube is niet zoooo een grote student) ik heb die op een "te koop" groep gezet voor 40 euro MET bureaustoel... NIEMAND wil dat nog... Maar mocht ik hem hier sebiet op een weggeefgroep zetten hebben er ineens 50 mensen een acuut bureautekort...
Nee hoor, je moet het niet zien dat ik gewoon vies ben omdat het wat tegengevallen is. Ik heb me nog geamuseerd hoor!  Ook leuke mensen gezien :-) Ik heb al chance dat ik mijn standgeld heb terugverdiend, hahahaha... Ik was echt doodmoe, en met mijn keigoeie oordopjes van bij mijnen apotheek heb ik nog betrekkelijke goed geslapen... dus ben ik zowiezo rijker dan ik denk... hahaha...

Leasefietsen is gezond... jaarverslag :-)

Vandaag een dagje niet werken... joehoew, nog eens tijd om een blogje te schrijven, en in mei leggen alle vogels een ei, en ben ik nog steeds heel blij (met mijnen velo met elektrische batterij)
Ik zou een boek kunnen schrijven, maar ik zal me een beetje inhouden. Maar na een jaartje fietsen is het tijd voor een mini-verslagje...  Een jaar leasefietsen in drie thema's dus: "gaat da nui regenen of nie", "gaat dienen onnozelaar nui op de velopad blijven staan of niet" en "amai, dienen egel is ook wel wreed opengespetst" :-) Met andere woorden, tip tap top, de voor- en nadelen zitten in dit blogje verstopt.
Een leasefiets krijg je niet zomaar he, je moet beloven op je communiezieltje dat je een bepaald aantal dagen met de fiets zal komen.  Ik heb een vet contract getekend waarin staat dat ik 80 dagen met de fiets zou komen... als bedanking voor het beste gezondheidsfonds van de hele wereld en omdat dat nu eens net was wat ik nodig had, heb ik daar een "happy hour" van gemaakt en heb ik er streversgewijs meer dan het dubbele gedaan.  Enkel als de temperatuur onder nul ging, we wakker werden van de regen op het dak in plaats van onze wekker of Frank waarschuwde voor een code oranje (wat dan meestal nog geen waar was ook) dan namen wij nog eens de auto.  Het is dus echt een gewoonte geworden.  160 dagen, dat zijn 320 ritjes enkel, ik ben misschien vijf keer echt doorweekt geweest.  Voor ons regenachtig Belgenlandje valt dat nog mee toch?  Zo een beetje motregen, daar kan mijn vest wel tegen. Maar als het 's morgens regende, dan namen we meestal wel de auto, als je met de fiets vertrokken was moest je 's avonds natuurlijk wel terug.  Het is wel zo dat wij glijdende uurtjes hebben en als ik op punt sta om te vertrekken en het wolkendek kleurt iets te grijs naar mijn goesting of er verschijnt een rood vlekje op de buienradar, dan wachtte ik gewoon een half uurke... Als het al wat kouder was zat ik het eerste half uurtje wel met tintelende billen maar ik maakte mezelf wij dat dat goed was voor mijn cellulitis. Aja, wat betreft mijnen BMI, dat scheelt dus zelfs geen 100 grammekes op heel dat jaar... grrrr... ik versta dat niet goed, vroeger deed ik "niets", en nu doe ik "iets", misschien komt dat omdat ik om half zes na mijn fietstocht uitgehongerd thuiskom en ik dan alles in mijnen mond steek wat ik tegenkom, hahahaha...
Ik ben wel een beetje ongeduldiger geworden in het verkeer met de auto, van zodra ik moet aanschuiven schiet ik al in stress- en vloekmodus.  De files zijn er echt langer op geworden! Wat niet wil zeggen dat ik op de fiets niet kan vloeken hoor.  Ik heb in het afgelopen jaar twee keer echt een manoeuvre moeten doen waarbij ik wreed kon geaccidenteerd zijn mocht ik niet zitten opletten hebben.  Eén keer met een bus van de Lijn, de fietspad loopt in een vierkantje rond de bushalte, en de bus vertrekt zonder te kijken en rijdt over de hoek van het fietspad, ik zet mijn vuist op de deur van de bus om mij enerzijds af te duwen, en om eens vies te kijken naar de chauffeur maar er zaten 50 schoolkinders op dienen buus, dus die hoorde mij zelfs niet.  #eyeroll En een keer toen een dame de hoofdweg wou oprijden... ik had het in 't snotje dat ze mij niet had gezien, ik dacht even dat ik de verdwijnjas van Harry Potter aanhad, die keek door mij en geef nu toe, mij zie je echt wel afkomen hoor #eyeroll2... maar die reed gewoon door, remmen getest en gelukkig goed bevonden.
Ook zo van die automobilisten die op de hoofdweg willen rijden maar die denken dat hun auto maar tot aan hun voorruit loopt, en die niet beseffen dat er nog ne neus aan hun auto hangt waar de motor inzit.  Dus dan staat heel diene voorkant op de fietspad en tons is't paniek zenne, ze kunnen niet meer achteruit of vooruit, soms houden ze dan eens het handje voor de mond (dat kan ik nog af), soms wuiven ze een verontschuldigend (dan lach ik wel eens dat het geen probleem is), of soms kijken ze ineens heel strak voor zich uit, niet bougeren of niets. (grrrrrr). Ik draag onder mijn helm een buffke, zeker als het wat fris is, maar dat hangt over mijn oren.  Onze fietsende speed-pedelec-vrienden die komen dan met zo een machine afgevlogen (ik zou eerlijk waar niet zo snel durven fietsen) en dan staat daar zo een tuuterke op dat te evenaren is met het piepke als mijnen vaatwas gedaan heeft, dus echt keistil!  Dat hoor je dus niet als er auto's naast mij staan te draaien in de file ;-), waarschijnlijk ook omdat ze al 20 meter op voorhand aan het tuuteren zijn. Dan vraag ik mij eerst af of ik een opstoot heb van tinitus, en tegen dat ik dan besef dat er iemand achter mij zit zijn die verzekers al wat kwaad omdat ik niet snel genoeg opzij ga :-)
Mocht ik mijn fietstraject afleggen door heel de weg gewoon in het midden van het fietspad te rijden dan hangt mijnen fiets uit elkaar tegen dat ik in Gent ben. De kwaliteit van de fietspaden laat echt te wensen over en ik vraag me toch af hoe er zoveel glas op het fietspad kan liggen?  Een rode strook (fietspad) of een groene bol (glascontainer), groter kan het contrast toch niet zijn? En putten in de baan?  Intussen weten we die snoodaards wel al goed liggen, maar af en toe dient er zich eentje onverwachts aan en dan knal je daar recht in.  Om die reden hebben de mensen van de fietswinkel gisteren mijn fietsje meegenomen naar hun atelier. Normaal komen ze de fietsen herstellen terwijl wij aan het werk zijn (topservice!!) maar in mijn achterwiel (velg of zante) zitten kleine barstjes en ik heb een nieuw achterwiel nodig.  Dus ben ik deze week fietsloos en zal ik de auto moeten nemen.   Zal ik eens een gepeperde brief schrijven naar de gemeente Lievegem en Stad Gent? Af en toe laat mijn dieptezicht het wel eens afweten en dan schat ik de diepte van een borduur misschien iets verkeerd in.   Aan de Vaart in Gent bestaat het fietspad uit van die betonnen blokken die normalerwijze mooi op elkaar moeten aansluiten, maar daar zit dus om de vijf meter een verschil van minstens ne centimeter. Ik kan maar moeilijk om de vijf meter mijn poep opheffen, dat is ten eerste een heel belachelijk zicht en ten tweede "hoe ga jij naar het werk?" "spinning-style", zo zonder op uw zadel te zitten :-)
Toen ik in het tweede middelbaar zat hebben we in de les biologie eens een dissectie gedaan van het konijn... Ik weet dat ik met moeite mijn huig onder controle kreeg... maar in het afgelopen jaar heb ik de helft van de cast uit de Fabeltjeskrant uitgesmeerd gezien over het wegdek.  Als ik in de verte al iets zie op de baan zeg ik tien keer tegen mezelf "niet kijken, niet kijken, niet kijken,..." en ik kijk!!! Grrrr.. mijn nieuwsgierigheid neemt de bovenhand en mijn ontbijt durft al eens van richting veranderen bij het zien van al die ingewandjes.  Een paar weken geleden zag ik een vos!! Ik had dat nog nooit gezien!! (ge moet daarvoor zo oud geworden zijn) Die zag er net zo uit als de vos Smirre uit Nils Holgerson... een rosse schijn en een pluimstaart. Ik had liever gehad dat hij naast mijn fiets huppelde in slow motion, zodat ik het dier in volle glorie kon aanschouwen, maar hij lag in de greppel, mooi diertje, jammer...  :-( Maar de hoofdvogel (nee het was eigenlijk geen vogel) was toen ik met Jan langs de N9 fietste in ik ineens mijn knieën kon optrekken tot boven mijn stuur van het verschieten. Er lag een hertje in de graskant!! Ik dacht eerst dat het een geit was aangezien ik sjuust dienen buik zag, maar Jan heeft zijn kar nog eens gekeerd en zag dat het een hert was.  Gezien Kerstdag nog iets te veraf is heb ik via FB gevraagd wie ik kon verwittigen om dat diertje op te halen.  Ik zag het niet zitten om elke dag te zien hoe dat beestje één werd met de natuur. Ik werd er op gewezen dat het een ree was... maar als ik daar dan het verkleinwoord van neem "er ligt een reetje in de graskant" dan vind ik dat wat raar klinken, hihihi... De dag nadien werd het diertje weggehaald.
Je ziet maar, elke dag een nieuw avontuur op de fiets... En of ik het tweede jaar opnieuw met de fiets kom!  Het wordt zomer ziede, de mooie dagen komen er weer aan.  Binnenkort nemen we terug de toeristische route (die is wel 4 km langer, maar dat is een fietspadje om u tegen te zeggen) Het vliegen-in-oogbol-percentage ligt dan wel iets hoger.  Dan mag ik het puntje van mijn zakdoek niet vergeten meenemen. En nog eens goeiedag zeggen aan mijne reigermaat. Maar zo na het werk langs de Lieve met de wind in mijn pruik... (fietshelm) OOOH, helemaal zen...
Zo, dat was het dan... als je overweegt om met de fiets naar het werk te komen en je komt uit richting Lievegem, ik kan je een stafkaart bezorgen met alle gevaarlijke kruispunten en alle putten in de baan... de glaspartijen zijn helaas een variabele factor :-)

Tot zover deze lezing (leasing)
Amen

Bastille@Sportpaleis

Gisteren gingen Manau en ik onder de noemer moeder-dochter-momentje naar het optreden van Bastille in het grootste paleis van België (al is het niet de beste concertzaal, maar daar krijg je natuurlijk wel veel fans ingepropt en dat scheelt al een hele stress bij de voorverkoop) We vertrekken ruim op tijd en rijden tot de P+R van Merksem, dat is eerst passeren voorbij het Sportpaleis en dan met de tram een teutje terug. (dan zitten we maar 7 minuutjes op de tram van vanuit Melsele zijn dat er 40)  We komen goed op tijd toe en hadden afgesproken om een frietje te stekken, dat zat dan zo in mijn hoofd maar we springen het eerste kot binnen als je uit de tram komt en dat zijn geen frieten, dat zijn van die bijna-kwart-patatten. Nieje, geef mij maar de gewoontjes, en als 't van die kwartjes zijn heb ik die liever meer gekruid... enfin, voor de rest ben ik niet kieskeurig zenne...
We gaan naar binnen en zetten ons nog efkes op ons gat.  Ik ga op zoek naar de lockers, 10 euro!!! 5 euro waarborg, maar 5 euro om te gebruiken, dat zijn toch schurken daar in Antwerpen.

Eens de menigte rechtstaat en naar voor schuift schuiven we mee en ik zie gewoon keigoed, en ik besef tegelijkertijd dat ik tussen de bakvissen sta.  Dat is dan mooi meegenomen, geen grote exemplaren in de buurt die nog kunnen opschuiven om zo mijn zicht te belemmeren, ik geef mijn positie een goeie acht op tien.  Manau staat achter mij, en eigenlijk zou dat omgekeerd moeten zijn, maar dat bakviske is een beetje groter dan mij. Naast ons staat ene wreed te stinken. Pas op, ik kan ook eens stinken naar 't zweet, maar dat was niet te doen.  Leuk om een schoon topke aan te doen om Dan Smith te proberen binnendoen, maar als er niets van stof onder uw oksel zit en ge zijt ne zweter, echt, veel keure maakt ge al niet meer :-) Het was ook keiheet!! Achter ons viel iemand flauw en twee rijen voor ons stond er ene te spuigen, olé. Ze zijn niet veel niet meer gewoon het tegenwoordig. Voorprogramma, mjaaa... dat is beter om de tijd wat sneller te laten passeren maar daarmee is 't gezegd. Het optreden begint en ik krijg het warm in Smith zijn plaats, ne hoodie met zijn kap op met een klak erbij.  Hjj staat daar zijn eerste nummer te springen maar hij was precies nog niet goed opgewarmd want zijn zangkwaliteit ging een beetje de mist in door zijn intense dansmoves. Maar dan zegt hij drie zinnetjes in het "Vlaams" zoals hij onze taal benoemd (ik ben al blij dat hij geen aaaaaantwaaaarps zei) en hij scoorde voor sympathie meteen een grote onderscheiding.  Nadien was het wel beter, echt chapeau hoor, over dat podium heen en weer en dan toch nog iets van deftige klanken kunnen produceren. Ik heb ervan genoten, 't is ook een schone vent he... De drummer leek wel de tweelingbroer van Benny Claessens (geslacht De Pauw #Metoo) ik werd ook gelukkig van hoe de die-hard-fans ieder nummer volledig meezongen.  Ik heb liever dat ze een zinnetjes vals zingen (Manau) dan dat ze staan stinken.  Toen hij zijn trui uitdeed had ik zin om de ziel uit mijn lijf te tieren maar ik wou mijn lieve dochter niet in verlegenheid brengen.  Hij had een "gebatiekte" T-shirt aan, en ik werd terug gekatapulteerd naar mijn chiro-tijd, waar we een witte t-shirt knoopten en met touwen samenbonden om dan in kleurstof te laten weken en dan kreeg je dezelfde puntige cirkels als op de T-shirt van Dan.  Al was zijn exemplaar met verschillende kleuren al voor gevorderden :-) En we moesten allemaal door de knieën, en dan springen, en dan dansen. Ik wou niet onderdoen maar mijne rug fluisterde dat ik 40+ was en ik heb mij halverwege het optreden nen brufen moeten pakken. Als dat geen reality-check is, in my face... Ik zal 't mogen uitleggen bij mijn kinesiste woensdag. We staan te wachten op de tram en er komt een tram toe met al betrekkelijk veel volk op die op de ruiten aan het bonken zijn, een bende uitzinnige (dronken) voetbalfans. Wij staan ter hoogte van de laatste wagon waar nog een beetje plaats is en vinden het verdacht dat wij als bijna enige opstappen.  Maar 't is zeker de juiste tram.  Manau stelt mij gerust. Zij is immers de tram-en busexperte.  Vooraan in de tram gaat het er nogal hevig aan toe. We gaan er nog steeds van uit dat die een overwinning aan het vieren zijn al wordt de sfeer wel grimmiger.  De tram stopt, wat zwaailichten rond de tram en ineens is het stil.  Voor we het beseffen werden de hooligans gearresteerd (enfin diegene die het niet op een lopen hebben gezet) Toen we afstapten zagen we dat er van de eerst twee tramcoupés eigenlijk niet veel overschoot, ze hadden het trammetjes afgebroken... Triestig zenne...
Wat nog triestig is (maar niet zo triestig als "voetbal een feest") is dat ik nog moest plassen en Manau een dorstje had, en ik aan een tankstation 70 cent.... 70 CENT moest geven om te mogen plassen... Dat is 28 BEF!!! Sorry, ik kan het niet afleren om alles om te zetten, hahaha...
Cruise Control naar huis want de onderkant van mijn voeten waren oververhit :-)
Ik denk dat ik 21 dagen de tijd heb om te recuperen, tons ga ik eens mijn beste Italiaans bovenhalen en ga ik eens een Eros Ramazzottietje doen.

Saluti e fino a tardi,
Buana Domenica x

40-45 The Musical

Op 13 oktober 2018 boekte ik peperdure tickets voor de Musical van Studio 100 40-45.  Zo eens met vier personen gaan kijken én een parkingticket kost omtrent 280 euro!! Op dat moment stond het nog niet vast welke cast je te zien zou krijgen.  Ik hoopte dat het niet met Nathalie Meskens zou zijn.  Ik ken die niet persoonlijk, maar ik heb het er zo niet voor. Ik ken haar vooral als aansteller op TV en niet echt als musicalactrice. Toen ik dan hoorde dat Laura Tesoro ook zou meespelen wou ik al een terugbetaling aanvragen van mijn ticket ;-)) maar ik had superveel geluk, Jelle en Clara Cleymans, James Cooke, Peter Van De Velde (Jaques uit thuis), Marleen Merckx (Simonneke uit thuis) en de grote klassebak Jo De Meyere.  We rijden naar Puurs, dat spel ligt knal in het industriepark.  Ik moet zeggen, meneer Verhulst heeft van die loods een uiterst aangename entree gemaakt uiteraard met een hapje en een drankje en een betaalsysteem waar je per 5 euro een kaart kunt opladen en waar een drankje 3,5 kost... die zien daar wel al af en toe een half eurootje in hun zakken verdwijnen door deze manier van afrekenen. Misschien wel wat te weinig WC's, maar dat is het enige minpuntje. Ik had Ube bijna een lappetette verkocht toen hij zei dat hij er niet zoveel zin in had.
Beetje stress want het duurt een kleine twee uur en ge moogt niet gaan piesen. Ik zag ooit een musical in 2007 met dezelfde Jelle Cleymans "Kuifje" voor de rest is het musicalgegeven mij onbekend.  Gert Verhulst himself  (op scherm) legt uit dat je een koptelefoontje moet aandoen en dat de tribunes verschuiven.
Lichten uit, het spel begint.  De tribune beweegt en ik vind dat dat nogal met horten en stoten is... en na een halve minuut valt alles uit, in onze koptelefoontjes klinkt een vriendelijke mevrouw "beste bezoeker, wegens een technisch probleem wordt de voorstelling tijdig stilgelegd, wij hervatten de voorstelling over 5 minuten" er wordt gelachen in de zaal, het lijkt wel een grap maar het is bittere ernst... De lichten blijven allemaal uit en dat vind ik toch een beetje griezelig, we zitten in de stekkedonkeren. Gelukkig is het inderdaad binnen de vijf minuten opgelost én is het niet midden in het "spektakel", want dat was het echt.   De tribunes schieten meteen in gang en efkes weet ik niet of wij bewegen of de plafond aan het draaien is.  Ik kan dat met geen woorden beschrijven hoe spectaculair het was. Okee, er zijn een stuk of zes hoofdrolspelers, en ik dacht precies  in mijn hoofdje dat we het daarmee moesten doen, maar ineens staat er 50 man beneden te zingen en echt, ik kreeg er zowaar een dikke krop van in de keel en 't spel was nog maar net begonnen.  OMFG (Oh My Fucking God)!! Hoe schoon was dat.  Ik ben misschien een over-emotionele duif, misschien ook door mijn chronisch slaaptekort, maar ik heb echt zo hard moeten huilen!! Zo stiekem he... gelukkig had iedereen een koptelefoon op zodat ze mijn gesnotter niet opmerkten (en Jan heeft ook efkes moeten wenen). Had ik het op voorhand geweten ik had mij wat beter voorzien want ik moest het dus doen met één papieren zakdoeksken! Ik zat he-le-maal in het verhaal!! Bij de geweerschoten sprong ik een halve meter uit mijn stoel... Het was echt prachtig!! Die Jelle Cleymans kan nogal zingen, en met zoveel emotie, en diene James Cooke, ik ken die sjuust als onnozelaar (waar ik me wel ziek mee lach) van bij Gert Late Night, die deed al van alles in de musicalwereld maar die kan echt waar een serieus nootje zingen, echt dikke respect!! Die tribunes rollen heen en weer, attributen en komen aan en afgereden, wat en supermooie special effecten. We kunnen eigenlijk besluiten dat het zijn geld meer dan waard was. En dat die dat dus elke dag minstens twee keer spelen!! Ik durf natuurlijk niet te veel te verklappen voor de mensen die nog moeten gaan, maar tegen het einde zingt Jelle een superemotioneel nummer, en met die mooie muziek op de achtergrond is dat ook een staande ovatie waard, maar ik doe even mijn koptelefoon af, dan hoor je niets meer, 't is te zeggen, dan hoor je Jelle gewoon zingen zonder muziek, en dan vraag ik mij af of hij zelf de muziek hoort in zijn oortje of zo.  Die zingt daar met zoveel gevoel en ik hoor enkel zijn stem, puur... daar word ik gelukkig van ziede... mijn traankanaaltjes worden opnieuw getriggerd door deze waarneming. TOPCAST, bij het applaus kreeg ik het alweer wa lastig :-) Ik ben echt weggeblazen en overdonderd   Ik heb mij de CD gekocht om nog eens na te genieten... Van zodra we in de auto zaten zei Ube "misschien kunnen we nu al eens luisteren naar de ceedee?" Halverwege de rit naar huis beseft Manau pas dat het gezang live werd gebracht, zij dacht aan een playbackshow of zo :-)))) Kortom, ze hebben er ook van genoten. Dit deed echt deugd aan mijn hartje.
Okee, na het zien deze Musical met al die figuranten begrijp ik wel dat dat niet betaald is met 20 euro per ticket.
Mocht je nu zeggen een combiticket voor de Lokerse Feesten of nog eens naar de musical gaan... Euh... ik zou 't niet sebiet weten... Voor wie nog twijfelt, dit moet je ZEKER doen!!! Boeken die handel!!

Ik ben er nog altijd een beetje van gepakt zelfs...

Wiewie gaat in de MRI of NMR

21 dagen geleden maakte ik op advies van mijn neurologe een afspraak voor een MRI van de hersenen. In die 21 dagen kreeg ik spontaan zweethanden en -voeten toen dat onderwerp weer ter sprake kwam.  10 jaar geleden ging ik met mijn knie onder de MRI, dat leek een bunker van een toestel met een smalle buis in.  Toen werd ik er ingeschoven, maar doordat mijn knie moest gemagnetiseerd worden bleef mijn kop nipt uit het toestel, ik moest mijn kin gewoon een beetje in de lucht steken en dan kon ik nog naar adem happen uit de kamer.  De idee dat ik dat nu in de omgekeerde richting in dat spel zou geschoven worden brachten me in een gevoel van zwaar onbehagen.

Geef mijn tien spuiten, dat vind ik niet erg, maar een kwartier in nen tunnel waarbij je adem in je gezicht weerkaatst, nope... De vriendelijke neurologe zag meteen dat ik in paniekmodus schoot en schreef met samen met de doorverwijsbrief een kalmeringspilleke voor.
Gisteren heb ik geslapen hoor... Ik had een nachtmerrie over MRI's die bestonden uit kokers die op een pin stonden en tijdens het onderzoek ook nog eens draaiden zoals een kompasnaald in een kompas.  Ik stond op en ik was superzenuwachtig.  Mijn ademhaling ging te snel en ik was misselijk.  Jan heeft een dag congé gepakt.  Door die medicatie mocht ik niet meer met de auto rijden.
Ik nam de aangegeven dosis en we vertrokken naar het ziekenhuis. Een vragenlijst invullen.  Ik schrijf op dat ik een stukje titanium in mijn kop heb en ze willen toch nog eens dubbelchecken of dat geen probleem is.  Ja hoor, een kleine paniekaanval deed mijn traankanalen openzetten. Alle schuivertjes uit mijn pruik en rode ogen, de verpleegster zag meteen dat ik niet echt in mijn comfortzone zat. Pas op, ik ben niet de enige die daar niet voor staat te springen. Gezien Jan absoluut niet zwanger kan zijn mag hij mee met mij tot aan het toestel en mag hij bij me blijven.  Dat kalmeert me wel.  Ik kan nogal op zijn kap zitten, en hij op de mijne, maar ik was blij dat hij er was.
Ze komen me halen en ik heb de indruk dat die medicatie nog niet aan het werk is.  nog een geluk dat ik kousen aanheb of ik slierde uit over mijn eigen angstzweetvoeten. Ik stap binnen in de ruimte voor het onderzoek en dat toestel ziet er minder vierkant uit dan hetgeen in mijn gedacht. Het is meer een spaceship-ronde-poort. De doorsnede van het toestel is minder diep dan mijn laatste ervaring, maar toch nog redelijk benauwd... maar omdat het vlug moet gaan heb ik geen tijd om uit mijne paniek te bekomen. Ik lig neer, koptelefoon op en er wordt een soort masker om mijn gezicht gezet dat iets te dicht zit naar mijn comfortabiliteitsgevoel :-)  Maar er zit wel een spiegeltje op, als mijn ogen ongecontroleerd openschieten zie ik niet hoe dicht de buis wel zit, maar zie ik mijn eigen tenen.  Ik probeer me op het lawaai van de machine te concentreren, precies Tiësto die een vette dansschijf aan het maken is, als je al die geluiden over elkaar zet heb je een mega-hit voor de kokoriko... Ik moet mijn best doen om mijn ogen niet open te doen.
Jan wrijft om de zoveel tijd eens met zijn vinger over mijn scheenbeen.  Vooral als ik diep geademd heb, om te zeggen van "rustig blijven"... Als de machine even stilviel bewoog ik mijn teen op en neer, Jan begreep dat weer en wreef over mijn been "ja ik ben er nog"  Echt, ik voelde me als een klein kind... ik heb soms een felle bek, maar dat moeten ze mij niet te veel laten doen hoor.
Na een klein kwartiertje komt de verpleger " 't is gedaan" ik doe mijn ogen open en ik zie dat ik nog in die buis zit, gelukkig binnen de microseconde zie ik mezelf naar buiten geschoven worden.  Terwijl ik zo snel mogelijk af die tafel wil springen voel ik me toch een beetje dizzy... We drinken nog iets in de cafetaria en ik trakteer mezelf op een eclair omdat ik het overleefd heb en omdat ik niet op de paniekknop heb geduwd, hahahahaha... nu kan ik er mee lachen hoor, maar ik weet nog heel goed hoe het een halve dag geleden was... maar dan werd ik toch een beetje door die medicatie ingehaald.  Thuisgekomen, in de zetel en een uur geslapen!!! Joatjoat... wa game nui krijgen...
Nu nog een slaaptest en dan krijg ik mijn rapport he... Ik hoop op een grote onderscheiding
Met andere woorden voor een rondje speleologie moet ge mijn niet meevragen hoor...

Special thanks to Jantje Van Daele xxx

Workshop Poppen maken...

Sommige zullen denken dat ik af en toe eens het zot in mijne kop heb.  Maar vandaag reed ik helemaal van Waarschoot naar Ronse (Creasis bij Siegried Vervaecke) voor een workshop "poppen maken".  Dat is nu eens mijn ding, zo heel de dag mogen knutselen voor volwassenen :-).
Ik wist niet zo goed wat te verwachten want er stond vermeld dat "de lesgeefster al het naai- en haakwerk" had gedaan. dus ik dacht, we krijgen een leeg popje, wat wol erop flansen, oogjes er op naaien een klaar is kees... Tarara!!!  Ja, de lesgeefster had het basispruikje gehaakt en de omtrek gestikt maar het bleef een lap stof. En als je nu denkt dat je snel een dots schapewol in een kesse (kous) steekt en dat dat het hoofd is ben je er aan voor de moeite.  We hebben niet moeten treuzelen zenne!! Heel interessant hoe je de met koorden de vorm van dat hoofd moet vormen.  De lesgeefster Fien heeft dat keigoed uitgelegd.  Draadjes aanspannen tot al het bloed uit je handen in je vingertoppen zit!  Ik dacht dat ik al een betrekkelijke prutser was maar mijn handen deden wel wat zeer, dat is toch wel een beetje arbeidsintensief met momenten.  Ik heb nu wel een zeer gat.  Heel de dag gezeten dat is niet zo goed voor mijnen derrière en mijne rug.  Over de middag zou er lunch voorzien worden en ik had gedacht aan een broodje of zo, no way, we kregen een heeeeerlijk stukje lasagne voorgeschoteld!! Nomnom.  En we werden heel regelmatig voorzien van drank en chocolaatjes.

Met andere woorden er zit geen watte in die puppe maar we werden wel in de watten gelegd.
Het is maar goed dat ik geen plastische chirurgie heb gestudeerd want ik ben van het type, de eerste steekjes zijn miniscuul en naarmate ik vorder worden de steekjes al een beetje groter... geduld staat wel in mijnen woordenboek maar niet op de eerste pagina's. :-) Iedereen kon een teint kiezen en een haarkleurtje dus iedereen had een ander exemplaartje mee naar huis.  En dan nog een draadje meer of minder aanspannen en je had al een heel ander poppemieken. We hadden enkel tijd om het popje te maken, dus kocht ik wel een kleedje bij. 't is nogal friskes en ik neem geen risico, als dat popke chucky-gewijs tot leven komt en begint rond te lopen het zou geen zicht zijn.  Ik denk dat ik het over een jaartje nog wel eens wil doen.  Want het zoetjen kost wel wat centjes, maar wat wilt ge, dat is pure ambacht :-)   Ze zeiden dat ik nog leek op dat popken, ik weet nu niet voor wie dat het meeste complimenten is, voor mij of het popje, Dat haar haar wat rost is en in de lucht staat zal er verzekers niets mee te zien hebben...hahahaha... (nochtans had ik mijn haar ook vandaag met schuivertjes vastgeankerd aan mijne kop...) Dan nog langs de meest ambetante boane naar huis, den N60... pfffff... dat schuift dus voor geen meter, maar in het terugkeren had ik companie, ik had haar op de passagierszetel gezet (zo hoort het nu eenmaal en we hebben samen meegezongen met Niels Destadsbader, woehahaha...)
Ik was wel een beetje moe, niet dat dat veel verschil is met andere dagen... Daarnet nog een quizeke meegepikt en we zijn derdes geworden op 31 groepen, dat is dus niet mis.  Dan mag je een prijsje kiezen en ik koos voor de meest kleurrijke groentenmand... en ik besef nu pas dat ik dat nog allemaal moet gereedmaken, onnozelaar dat ik ben... Nog drie keer slapen en ik moet in de buis,(MRI) help!!!! Misschien moet ik een deken over de salontafel zwieren, mij er onder leggen en al een beetje oefenen... :-) 
Zo, tijd om een beetje te slapen/rusten...

Aan iedereen nog een fijne zondag!!

Het zwaarste beroep is ongetwijfeld dat van de leerkracht... NOT!!

Leerkracht zijn is een zwaar beroep... vandaag heb ik daar echter mijn bedenkingen bij, ik wens mij op voorhand bij mijn (facebook)vrienden te verontschuldigen waarvan ik weet dat ze leerkracht zijn en ook bij diegene waarvan ik het niet weet,... Maar vandaag ben ik zooooo teleurgesteld!! Kom mij nu niet af met hoeveel tijd de leerkracht moet investeren na de schooluren...
Onze zoon heeft leerproblemen, nee, dat is geen schande, en ja het is nu eenmaal gemakkelijker als ze netjes meekunnen in de les en er mooie rapportjes worden afgeleverd.
De middelbare school, ik ken de leerkrachten niet, noch de klastitularis... alles verloopt via "Smartschool" dat is lekker persoonlijk. Als wij na een paar maand vaststellen dat het met de resultaten van Ube de slechte kant uitgaat is het al een behoorlijke drempel om daarmee naar school te trekken, lees: bij iemand die voor jou onbekend is over de toekomst van je kind gaan praten.
Toch, Jan stuurt een mail naar de klastitularis of het mogelijk is om daarover eens te praten.
Ik verwachtte helemaal niet dat wij de dag nadien na de schooltijd konden komen, wij wilden zelfs verlof nemen om aan de wensen van de leerkracht te voldoen, voor de les, na de les, tijdens een springuurtje, over de middag, echt wij hadden ons zo flexibel opgesteld omdat het enige dat wij wilden gewoon eens praten over de studiemogelijkheden van onze zoon. Zelfs eventueel zakken van richting, dus het gaat hier wel degelijk over iets serieus. Intussen heb ik begrepen dat de school daar nu blijkbaar geen reet mee inzit, dat zal wel iets te zien hebben met leerlingenaantallen... Ik moet zeggen, ik heb wel al eens een teleurstelling verteerd, maar dit was toch een topper toen ik het antwoord van de klastitularis (leerkracht Nederlands) kreeg "De resultaten voor Nederlands zijn behoorlijk, dus verwijs ik je door naar de leerkracht van Frans, Wiskunde en Nederlands op het komende oudercontact" ?!?!!!!!!! WTF??? O ja, denkt zij nu echt dat wij voor ons plezier haar "storen" want echt waar, zo komt dat nu eens over... gaan jullie maar eens tien minuutjes per leerkracht over jullie zoon gaan leuteren, het is niet echt mij probleem. Zo, wij moeten daar dus maar eens over beginnen als de school het voorzien heeft, dus over meer dan twee weken, tussen alle andere ouders die geen signaal geven dat het moeilijk gaat... en dan nog met een klokje erbij. Wat is dan een "klastitularis" een gewoon titelke??? Een bijnaampje??? OOOOh, de leerkrachten met het zware beroep, die heel de avond moet voorbereiden aan de volgende lesdag... waarschijnlijk daarmee dat onze zelfde zoon een boek moet lezen dat geschreven is in het jaar 2001, dat al zeven jaar niet meer te verkrijgen is in Standaard Boekhandel... want ja, de lessen die moeten up-to-date blijven vandaar die CONSTANTE voorbereiding ELKE avond!! En ook daarom dat de kinderen de helft van hun huiswerk op Bingel destijds en nu op Diddit moeten doen, een programma dat automatisch verbetert, ofwel is het juist, bij een tweede poging krijg je nog een half punt en na twee pogingen krijg je nul. De leerkracht heeft geen rode balpen meer nodig, nee hoor, met één druk op de knop komen de resultaatjes uitgeprint. En nee, ik zeg niet dat dat de aanleiding is van zijn leerprobleem. Ik vraag mij dan echt wel af waar het beroep een "zwaar" beroep wordt... want ja, over hun vele verlof moeten we niet beginnen of ze staan al op hun achterpoten. Ik had vandaag een werkdag van acht uur en een half, dat is dus anderhalf uur langer dan een dag van een leerkracht, dus daar is nog ruimte voor een verbeteringske... ik werk voltijds, de woensdagnamiddag is alweer vier uurtjes gewonnen ten opzichte van een gewone werkmens om de lessen voor te bereiden en dan nog alle schoolvakanties en de zomervakantie waar uiteraard het volgende schooljaar weer drukdrukdruk moet voorbereid worden. En ja, alle kinderen met al hun problematieken... awel, ik heb vandaag gezien hoe daarmee omgesprongen wordt. Onze "afwimpelmail"werd trouwens mooi tijdens de schooluren beantwoord. Jaloers van het verlof?? Zelf leerkracht worden?? Nee, niet aan mij besteed, ik zou het niet over mijn hart krijgen om zo een boertig antwoord te sturen naar ouders die een probleem proberen aan te kaarten.
Tegen een leerkracht moet je niet beginnen discussiëren, je verliest zowiezo... ik heb jaren in het oudercomité gezeten, tegen een leerkracht delf je zowiezo het onderspit. en met wat ongeluk is je kind de rest van het jaar kop van jut erbij... gewoon zwijgen, de leerkracht heeft altijd gelijk.
Zwaar beroep... my fucking ass... misschien de rollen eens omkeren... beseffen ze eigenlijk wel hoe zwaar het is om met uw muil tegen een fucking muur te lopen?! Je kinderen zijn potverdikke meer op school dan thuis!!! Sorry voor mijn taalgebruik maar ik ben zoooo boos, en nog meer verdrietig eigenlijk... en nu???
We hebben al veel gepraat met Ube, hij wist dat we een afspraak gevraagd hadden, er viel precies een blok van zijn schouders, hij was precies opgelucht... Dit weekend had hij een paar keer gevraagd of ze al gereageerd had... vandaag mocht ik hem dus zeggend dat zijn klastitularis daar eigenlijk geen interesse in had...
Ik hoop dat zijn klastitularis zodanig aan het verbeteren is dat ze zelfs niet moet nadenken over onze mail. En nu??? ... ...
Bij elke leerkracht gaan horen, "inderdaad, zijn puntjes voor mij vak zijn slecht, dingdong, doorschuiven???" Mocht zij nog de moeite hebben genomen om ons door te verwijzen naar een leerlingbegeleider of zo?? Nee... T.U.P. = TREK UW PLAN...
Topschool, echt!!! Aanrader!!!

Hoezo, hoofdpijn?? Hoezo, slaapproblemen?? pfffff...
Echt, fuck, shit en kak...