Slaaptherapie en fietsvapeurs...

Onlangs werd ik er op geattendeerd dat het lang geleden was dat ik een blogje schreef.  Waarop mijn sissie zei "ge kunt niet blijven schrijven over uwen vélo"...Whuuuutt?? Daar kan ik een encyclopedie over schrijven... bijvoorbeeld dat ik vandaag de kaap van 8000 kilometer heb overschreden :-) 
Vandaag volgde ik les twee van de slaaptherapie in UZ Gent.  Nadien reed ik met mijn fietsje naar huis... in de gietende regen...  Aan de Loop in Gent (Ikea) gaat het fietspad door een tunneltje en splitst dat een paar keer, ik rij zodanig rap dat het op het gevoel is dat ik de fietsroute kies, ik zie nog net op tijd het pijltje en gelukkig zit ik sjuust. Ik ben zo al geen held in den donkeren maar toen tussen de brug van Drongen en Vinderhoute de straatverlichting niet aanstond deed ik bijna in mijn regenbroek!! Aan mijn linkerkant voorbij zoevende auto's en rechtst naast mij een donker struikgewas! Ik hoorde vanallen en schrok van mijn eigen schaduw. Ik reed 34km/u en mijn fiets gaat normaal maar tot 28 dus ik heb serieus gestampt van de voare. Toen ik steken kreeg in mijn borstkas kreeg was ik al blij dat het aan de rechterkant was, dus wist ik al dat het geen attak was. Het zweet brak mij serieus uit maar ik moest gelijk wel een beetje vertragen!! Dus insijpelende nattigheid van de regen en uitsijpelende nattigheid van het zweet. Toen ik aan het laatste stukje N9 zat was de regen omgetoverd tot een beetje nevelregen en ik had geen tegenwind. Mijn bolide sneed het fietspad als het ware in twee, ik fietste vlotjes de laatste kilometertjes maar kwam toch pompaf thuis... hoezo goed slapen???
Les 1 was trouwens een kennismakingsronde en een algemene inleiding.  Lees: ik heb niets nieuws gehoord.  Wat de kennismakingsronde betreft, één kind viel me wreed tegen... Ze kwam ten eerste te laat en zei nog genen pardon, en ten tweede "ik slaap een maand niet goed"... dat is eigenlijk naar de weight watchers gaan als je 100 gr te veel weegt... tsssss... we mochten een slaapdagboekje bijhouden deze week... dat heb ik heel nauwkeurig gedaan.Vandaag leerden we wat "slaaprestrictie" is, en worden we ook aangeraden om dat toe te passen.  
Eigenlijk is het de bedoeling dat je van de tijd die je in je bed ligt 85% effectief slaapt.  En laat dat nu net het probleem zijn... Slaaprestrictie is de tijd dat je in je bed ligt gaan inkorten zodat de kwaliteit van de slaap verbetert.  Dus dat je pijp zodanig uit is dat je koste wat het kost zult slapen... en diep!!  Door je dagboek bij te houden kan je je slaapefficiëntie berekenen. Iedereen kreeg een gepersonaliseerde slaaptijd en ik heb niet zo goed gescoord dus mag ik bijna niet meer in mijn bedde liggen!  Ik heb toch nog een beetje moeten onderhandelen om toch nog een half uurtje meer slaaptijd te krijgen. Ik heb nog mega-chance dat ik een goede nacht heb gehad eergisteren of ik moest nog langer opblijven!  Elke dag op 't zelfde uur in mijn bed en elke dag op hetzelfde uur opstaan, dus ook in het weekend mag ik om 6:30 uit mijnen nest.  (vanaf week twee mag ik één dag één uurtje langer slapen) en eigenlijk mag ik maar om 00:30 gaan slapen :-(  Dus... als ik de slappe lach heb om een scheet, als ik je neus afbijt, als ik er 's morgen dubbel zo oud uitzie (64, hahahaha NOT) of als ik bleit terwijl er niets triestig is... je weet hoe het komt.  Ik mag overdag geen dutjes doen.  

Ik had mijn collega's gezegd dat moest ik toch plots aan mijn bureau hangen snurken dat ze voorzichtig mijn badge moeten pakken die aan mijn broek hangt, gaan uitprikken zodat ik niet onterecht arbeidstijd wordt uitbetaald terwijl ik lig te knurren, maar dat ze mijn in geen geval moesten wekken... Dus deze regel wordt tijdelijk geschrapt.  Als ik langer dan een 20 microseconden wacht met knipperen met mijn ogen moeten ze mij een dzjoefte op mijn kop geven.  Als het goed gaat mag ik per week mijn slaaptijd verlengen met een kwartiertje.  Joepie!!! Gelukkig mag TV kijken wel :-)
Het is nu 23:00 en ik zou het nog anderhalf uur moeten trekken... :-s... Misschien nog een paar keer kijken naar de herhaling van het journaal...NOT!!

Slaapwel schatjes... en als jullie in slaap dommelen, denk dan eens aan mij... dat ik daar geld voor zou geven... #zieligdoenbijslaapproblemenmag

Zielige Wiewie

Familieweekend 22.0

Het laatste weekend van augustus is het tijd voor het jaarlijkse FAMILIEWEEKEND!!  Dit keer trekken we voor de eerste keer naar hup hup Holland hup!  Koudekerke nabij Zoutelande... Het bijbehorende nummer van BlØf en Geike Arnaert heeft amper twee keer gespeeld tijdens de muziekquiz dus dat viel al bij al nog reuze mee.

Een paar krakken (waaronder ikzelf) gaan met de velo naar bestemming, inclusief overzetje van Breskens naar Vlissingen.  Bij aankomst worden we met complimenten overdonderd en ik vraag mij af of ze wel gezien hebben dat er een batterijtje aan mijne velo hangt, maar gezien de elektrische fiets al goed is ingeburgerd in de familie blijft het respect even groot, zelfs na het opbiechten van de ondersteuning. Eén grote ontmoetingsplaats en een paar huisjes om de zestigtal familieleden in onder te verdelen.  Wreed leuk domein.  Ik kom toe en zie een bende van acht kotertjes rond wat fietsjes en go-carts staan en ik vraag mij af of het schooltje in de buurt op zeeklas is, maar nee hoor, dat zijn allemaal pipootjes van onze familie!! Maar zo leutig, die lijken zo goed op elkaar, het heeft me maar zeven volle minuten gekost om bij iedereen de juiste naam te plakken (figuurlijk).  Het lijstje met de taakverdeling voor den afwas hangt al klaar en ik mag op vrijdagavond, joepie!!! En dat is een welgemeende joepie, want dan ben ik er al vanaf, hahaha... En dan beginnen we er aan, den aperitief... Vanaf 17u werden we verwacht, en beetje bij beetje wordt de familie voltallig.
Hamburgers (veggie en vleesje) tussen een pistoleetje met anjuun (gebakken en gedroogd), ketchup, mosterd en dan ook nog een gezond Grieks slaatje om het schuldgevoel te beperken want er volgt nog een ijsje voor dessert... Tussen 19u en 4u kruipt iedereen in zijn/haar bedje.  Op zaterdag trakteert mijn nichtje Gaea met een ontbijt. De lat ligt hoog, als er nu nog iemand wil trakteren met ontbijt zal er champagne moeten bijzijn wil men dit overtreffen.  Dus ja, om half tien ontbijten en om 11u alweer aan den aperitief...  het middageten werd door niet door iedereen genuttigd.  En ik ben ook eens slim geweest, ik ben eens niet thuisgekomen met een indigestie, hahahaha (aan het aanbod lag het niet, maar ik heb me wat ingehouden)  We gaan te voet naar 't zeetje in de buurt, mijn wandelschoenen staan nog in ex-Waarschoot (Lievegem dus) en tegen dat we er zijn begint mijn hielspoor weer te stekken.  Ik mank verder op mijn pretsandaaltjes.  We doen een zwemmeke in de zee, en zonder decadent te willen klinken, die zee is echt mottig van kleur als ik terugdenk aan de keistranden van Kroätie met het heldere water, maar verstand op nul en goan. Hola, om 17u worden we verwacht voor de aperitief en BBQ van tante Rosa, tante Greet en nonkel Luc... :-)En dan ga ik toch efkes de mist in, niets gegeten sinds het ontbijt, gewandeld en tons krijgt ge ineens een hongerken dus vlieg ik op die aperitiefhapjes en telkens het talloorke leeg was werd er weer bijgevuld, dat had dus geen avance.  Waren onze Buggenhoutse neefjes erbij geweest, dan konden we zeggen dat de ganse familie er was... (maar in ons hartje waren ze erbij hoor :-)) en zoals dat ook luidop werd gezegd, ons meme en pepe zouden fier geweest zijn, heel hun kroost, met (bijna) alle onderkroostjes...traditionelerwijze samen op weekend.  En ja, dan komt den enen al beter overeen met den anderen, allee, ge weet soms wel uit wiens mond wat komt en wie je met een korreltje zout moeten nemen en wie je dan beter een beetje negeert, hahahaha, maar al bij al... iedereen kan door één deur zunne, wel niet tegelijkertijd want met 60 is dat wa moeilijk... Hoezo roepen?? Ik peis dat er een genetisch mankementje is aan de gehoorsbeentjes in onze familie (wablief???) wat nieuw was dit jaar is dat wel volgens leeftijdscategorie moesten gaan eten. Op zich vond ik dat niet zo een goed idee... 't is te zeggen, de kindjes wil ik nog wel laten voorgaan, maar na de kinderen kwamen ineens de zestigplussers, en tons tot 40 jaar en dan pas aan mij!! ... met andere woorden ik moste kik wachten tot de laatste groep... tssss... hahahaha... Heel Zoutelande heeft het geroken dat we barbeque deden peis ik... en dan heb ik samen met mijn sissie een muziek quizje gepresenteerd.  De vrouwen tegen de mannen...Bijna een kleine slappe-lach-onderbreking moeten inlassen, liedje stopt net voor het refrein, je moest de titel en zanger raden in de one-hit-onder-ronde... en ons voadre zat boven het geroezemoes de oplossing van de vraag luidop verder te zingen... Tijdens de doe-opdrachten werd ge-moonwalked, ge-beatboxt, luchtgitaar gespeeld, ge-flosst, Elvis ge-imiteerd... en gelopen gelijk zot om de antwoorden in de micro van de jury te brullen... In de pauze nog het dessert "pastéis de belém", mijne favoriet, nomnom... iedereen kruipt in zijn/haar bedje als de man met de hamer passeert...  En we zien elkaar terug bij het ontbijt, de ene kop ziet er al frisser uit of den anderen.  Terwijl het ontbijtje wordt genuttigd staat de spaghettisaus reeds te pruttelen.  Het ontbijt wordt afgeruimd en tegen elf uur worden de eerste flessen schuimwijn al opengetrokken... met chipkes en toastjes met vegetarische tonijnsalade... wat volgde was bijna een Babylonische spraakverwarring... Iemand had komijnsalade verstaan, iemand anders konijnsalade en ik had het sjuust gehoord, maar in mijn hoofdje klopt er iets nie... vegetarische tonijnsalade??  hahaha... pas op, respect ee, en 't was nog niet slecht ook ;-)  Maar zonder de vegetariërs te bruskeren vind ik het toch een raar gegeven oftewel eet ge tonijn oftewel eet ge geen tonijn... dat is allemaal wel lekker en ik zou ook wel eens vegetarische préparé eten, maar dat is met wurtels, dus ik snap de link niet... Enfin,  daarna  nog een spaghetti Vanaerdaise met vlees, en een  spaghetti Jacobaise voor de vegetariërs. En dan spring ik met mijn schoonbroer op de fiets want we hebben een veerboot te halen.  Die trekt daar een spurtje en ik moet rapper trappen dan mijn elektrische fiets kan... een half uur te vroeg voor dienen boot en een half uur om te bekomen op den boot. En tons weer aan 30km/u verder... Tot in Kaprijke, en dan mocht ik alleen verder... en dan ben ik de weg kwijtgeraakt en kwam ik uit in Eeklo, maar alle wegen leiden naar Lievegem, dus met een kleine kramp in mijn billekes kom ik thuis... De nichten en neven-generatie inclusief kinderen vertrekken op zondag naar huis omdat de kindjes de dag nadien naar school moeten, maar de tante-nonkel-generatie breit er nog de maandag bij... Ik telle kik al af naar volgend jaar ziede, al heeft de smeerlap van de eigenaar intussen een indexatie toegepast op de verhuurprijs zonder enige vorm van schaamtelijke schroom...
Volgend jaar worden dat dus stuten mee choco... 50 tinten choco (nutella, everyday, delichoc, côte d'or, boerinneke, meli choco, balade choco, duo penotti twee kleuren in een potti, zelfgemaakte choco, veganistische choco, vegetarische choco zonder chocolade, hihihi...)

Hallo vriendjes, en vriendinnetjes,
dat was het dan alweer,
hallo vriendjes, en vriendinnetjes,
tot de volgende keer maar weer... (Bassie en Adriaan)

Groetjes,
Nichtje uit Lievegem

Sylvie op de rommelmarkt...

6 juli 2019, Beekse Feesten, Rommelmarkt... mijn laatste rommelmarkt EVER!!
Nee, ik was niet van plan om mega-winsten te realiseren door een zestal uurtjes voor mijn deur mijn spulletjes te verkopen die ik niet meer gebruik, die ongebruikt bleven, of die ik gewoon beu ben.
Ik nam me zelfs voor om mijn meest vrijgevige denkbeeldige pet op te zetten.
Om 8 uur is het officiële startsein om je kraam op te bouwen en om 10 uur is de rommelbeurs aangekondigd als geopend voor het publiek.
Om zeven uur is er al een veel te grote bedrijvigheid in 't straat en dus begin ik er ook maar al aan. (djeezes, ik ben sjuust uit mijne bedde)

De multifunctionaliteit van de bakken van de Collect en Go is weeral bewezen.
Iemand komt me vragen of ik oude munten heb? Du-uh, doe eens de moeite om in mijn kot te kijken, dan zal je zien dat ik GEEN oude munten heb. Het is prachtig weer. Ik deel een stand (zes meter) met mijn pa en Nadia... er zijn koffiekoeken dus no stress... er lijkt wel veel volk te passeren en daar zit het mooie weer ook wel voor iets tussen.
Ik heb geleerd dat je de rommelmarktklandizie kunt indelen in verschillende groepen... Diegene die vroeg komen om grote slagen te doen (ge weet wel, die die dan meedoen aan "rijker dan je denkt" en een vaas scoren op de rommelmarkt voor 10 euro en die blijkt dan 5000 euro waard te zijn) daarnaast heb je ook de verzamelaars, zoals de gemakzuchtigen met zijn muntenverzameling of ne stripper :-) (lees: iemand die strips verzameld)... Of gelijk Jan die op zoek gaat naar iemand die de waarde van de Panini-boeken nog niet kent in de hoop een Paninischat te scoren.
Je hebt ook de mensen die gewoon komen voor de sfeer en gezelligheid, die niet eens kijken, maar gewoon tussen de kraampjes kuieren en hopen om af en toe es een klapke te kunnen doen met een oude bekende... dat kan ik best wel af, hahahaha zelfs al is dat niet goe voor mijne verkoop ee...
Dan is er een bepaalde groep die behoren tot de afbiedingscultuur... ik had dat al snel in 't snotjes dus vroeg ik eerste twee euro om te kunnen eindigen op den euro die ik voor ogen had... maar soms was het alle schaamte voorbij, in het kot van mijn pa stonden sommige zaken geprijsd.  Een grote kastrol voor 8 euro... weet je wat die probeert te opperen?? 1 euro!!! echt wel... daar gaat mijn pissigheidsmeter de hoogte van in.  Op een bepaald moment vergeten ze toch de waarde van de spullen die voor hen staan.  Nogal een geluk dat ik mijn emotionele waarde niet had meegeteld of ik had niets verkocht, hahahaha
Maar bijvoorbeeld een portemoneetje en handtas van Kipling, perfecte staat, ik vroeg respectievelijk 1 en 3 euro... die draait daar nu toch met haar ogen terwijl haren vent zegt "dat is wel wa veel he voor zo een portemoneetje"... Dienen eye-roll was er echt te veel gaan, het enige wat ze nog van mij kon krijgen was nen toek op hare neus voor 5 cent.  Ik smijt het nog liever in mijne vuilbak!!
Dat zijn van die typische rommelmarktafschuimers ;-) een heel etuitje vol met stukken van 10 en 20 cent... Of diegene die hun kinderen inzetten om over de prijs te onderhandelen... "kijk eens in uw portemoneetje hoeveel centjes je nu nog hebt" tsssss...
Er stond een hamburgerkot schuin over ons, maar om kwart voor twaalf ging dat dicht??... heel bizar... Ik maakte tegen 13u een spaghettietje (ge weet wel, in de rapte met miracollisaus, gehakt, voorgesneden groentjes ;-) ik heb nog van die kartonnen pastabekers staan en we zitten op een rijtje spaghetti te eten, ik peis dat er nog mensen op zoek zijn naar dat pastakot, hahahaha, onnozelaars, voor 20 cent heb je sjuust ne legen beker...
Het mooie weer krijgt ons humeur niet kapot zenne... in de namiddag blaast een felle windstoot het rekje waar Manau wat blousjes heeft aangehangen omver, knal op het kot van mijne gebuur, maar rinkelen dat dat deed, ik meen dat heel haar kraam gebroken was... Eens ik alle kledinsstukken één voor één voorzichtig van haar tafel nam bleek het nog mee te vallen, één talloorke met een schelferke af... Gelukkig had ik al heel de dag dat mevrouwtje ook al wa klap (praat) gegeven en kon ze mijn niets aanrekenen voor diene schelfer omdat wel als het ware een beetje van een vriendschapsband hadden, hihihi...
Volgend jaar komt ze weer en ze gaat dezelfde plaats vragen, maar 't zal zonder mij zijn zenne...
Ik steek het op de facebookgroepen "weggeefgroep", "plaatsnaam geeft weg"... Je ziet het zo... Okee, dat er te veel weggesmeten wordt, en ja, ik heb daar ook al veel opgezet dat ze kwamen halen en dan ik blij was dat mijn attributen nog een nieuw leven kregen... Maar op den duur willen ze alles voor niets...
Ik sta hier met een bureau van Ube, in Ikea 140 euro, er is niets aan (aja, Ube is niet zoooo een grote student) ik heb die op een "te koop" groep gezet voor 40 euro MET bureaustoel... NIEMAND wil dat nog... Maar mocht ik hem hier sebiet op een weggeefgroep zetten hebben er ineens 50 mensen een acuut bureautekort...
Nee hoor, je moet het niet zien dat ik gewoon vies ben omdat het wat tegengevallen is. Ik heb me nog geamuseerd hoor!  Ook leuke mensen gezien :-) Ik heb al chance dat ik mijn standgeld heb terugverdiend, hahahaha... Ik was echt doodmoe, en met mijn keigoeie oordopjes van bij mijnen apotheek heb ik nog betrekkelijke goed geslapen... dus ben ik zowiezo rijker dan ik denk... hahaha...

Leasefietsen is gezond... jaarverslag :-)

Vandaag een dagje niet werken... joehoew, nog eens tijd om een blogje te schrijven, en in mei leggen alle vogels een ei, en ben ik nog steeds heel blij (met mijnen velo met elektrische batterij)
Ik zou een boek kunnen schrijven, maar ik zal me een beetje inhouden. Maar na een jaartje fietsen is het tijd voor een mini-verslagje...  Een jaar leasefietsen in drie thema's dus: "gaat da nui regenen of nie", "gaat dienen onnozelaar nui op de velopad blijven staan of niet" en "amai, dienen egel is ook wel wreed opengespetst" :-) Met andere woorden, tip tap top, de voor- en nadelen zitten in dit blogje verstopt.
Een leasefiets krijg je niet zomaar he, je moet beloven op je communiezieltje dat je een bepaald aantal dagen met de fiets zal komen.  Ik heb een vet contract getekend waarin staat dat ik 80 dagen met de fiets zou komen... als bedanking voor het beste gezondheidsfonds van de hele wereld en omdat dat nu eens net was wat ik nodig had, heb ik daar een "happy hour" van gemaakt en heb ik er streversgewijs meer dan het dubbele gedaan.  Enkel als de temperatuur onder nul ging, we wakker werden van de regen op het dak in plaats van onze wekker of Frank waarschuwde voor een code oranje (wat dan meestal nog geen waar was ook) dan namen wij nog eens de auto.  Het is dus echt een gewoonte geworden.  160 dagen, dat zijn 320 ritjes enkel, ik ben misschien vijf keer echt doorweekt geweest.  Voor ons regenachtig Belgenlandje valt dat nog mee toch?  Zo een beetje motregen, daar kan mijn vest wel tegen. Maar als het 's morgens regende, dan namen we meestal wel de auto, als je met de fiets vertrokken was moest je 's avonds natuurlijk wel terug.  Het is wel zo dat wij glijdende uurtjes hebben en als ik op punt sta om te vertrekken en het wolkendek kleurt iets te grijs naar mijn goesting of er verschijnt een rood vlekje op de buienradar, dan wachtte ik gewoon een half uurke... Als het al wat kouder was zat ik het eerste half uurtje wel met tintelende billen maar ik maakte mezelf wij dat dat goed was voor mijn cellulitis. Aja, wat betreft mijnen BMI, dat scheelt dus zelfs geen 100 grammekes op heel dat jaar... grrrr... ik versta dat niet goed, vroeger deed ik "niets", en nu doe ik "iets", misschien komt dat omdat ik om half zes na mijn fietstocht uitgehongerd thuiskom en ik dan alles in mijnen mond steek wat ik tegenkom, hahahaha...
Ik ben wel een beetje ongeduldiger geworden in het verkeer met de auto, van zodra ik moet aanschuiven schiet ik al in stress- en vloekmodus.  De files zijn er echt langer op geworden! Wat niet wil zeggen dat ik op de fiets niet kan vloeken hoor.  Ik heb in het afgelopen jaar twee keer echt een manoeuvre moeten doen waarbij ik wreed kon geaccidenteerd zijn mocht ik niet zitten opletten hebben.  Eén keer met een bus van de Lijn, de fietspad loopt in een vierkantje rond de bushalte, en de bus vertrekt zonder te kijken en rijdt over de hoek van het fietspad, ik zet mijn vuist op de deur van de bus om mij enerzijds af te duwen, en om eens vies te kijken naar de chauffeur maar er zaten 50 schoolkinders op dienen buus, dus die hoorde mij zelfs niet.  #eyeroll En een keer toen een dame de hoofdweg wou oprijden... ik had het in 't snotje dat ze mij niet had gezien, ik dacht even dat ik de verdwijnjas van Harry Potter aanhad, die keek door mij en geef nu toe, mij zie je echt wel afkomen hoor #eyeroll2... maar die reed gewoon door, remmen getest en gelukkig goed bevonden.
Ook zo van die automobilisten die op de hoofdweg willen rijden maar die denken dat hun auto maar tot aan hun voorruit loopt, en die niet beseffen dat er nog ne neus aan hun auto hangt waar de motor inzit.  Dus dan staat heel diene voorkant op de fietspad en tons is't paniek zenne, ze kunnen niet meer achteruit of vooruit, soms houden ze dan eens het handje voor de mond (dat kan ik nog af), soms wuiven ze een verontschuldigend (dan lach ik wel eens dat het geen probleem is), of soms kijken ze ineens heel strak voor zich uit, niet bougeren of niets. (grrrrrr). Ik draag onder mijn helm een buffke, zeker als het wat fris is, maar dat hangt over mijn oren.  Onze fietsende speed-pedelec-vrienden die komen dan met zo een machine afgevlogen (ik zou eerlijk waar niet zo snel durven fietsen) en dan staat daar zo een tuuterke op dat te evenaren is met het piepke als mijnen vaatwas gedaan heeft, dus echt keistil!  Dat hoor je dus niet als er auto's naast mij staan te draaien in de file ;-), waarschijnlijk ook omdat ze al 20 meter op voorhand aan het tuuteren zijn. Dan vraag ik mij eerst af of ik een opstoot heb van tinitus, en tegen dat ik dan besef dat er iemand achter mij zit zijn die verzekers al wat kwaad omdat ik niet snel genoeg opzij ga :-)
Mocht ik mijn fietstraject afleggen door heel de weg gewoon in het midden van het fietspad te rijden dan hangt mijnen fiets uit elkaar tegen dat ik in Gent ben. De kwaliteit van de fietspaden laat echt te wensen over en ik vraag me toch af hoe er zoveel glas op het fietspad kan liggen?  Een rode strook (fietspad) of een groene bol (glascontainer), groter kan het contrast toch niet zijn? En putten in de baan?  Intussen weten we die snoodaards wel al goed liggen, maar af en toe dient er zich eentje onverwachts aan en dan knal je daar recht in.  Om die reden hebben de mensen van de fietswinkel gisteren mijn fietsje meegenomen naar hun atelier. Normaal komen ze de fietsen herstellen terwijl wij aan het werk zijn (topservice!!) maar in mijn achterwiel (velg of zante) zitten kleine barstjes en ik heb een nieuw achterwiel nodig.  Dus ben ik deze week fietsloos en zal ik de auto moeten nemen.   Zal ik eens een gepeperde brief schrijven naar de gemeente Lievegem en Stad Gent? Af en toe laat mijn dieptezicht het wel eens afweten en dan schat ik de diepte van een borduur misschien iets verkeerd in.   Aan de Vaart in Gent bestaat het fietspad uit van die betonnen blokken die normalerwijze mooi op elkaar moeten aansluiten, maar daar zit dus om de vijf meter een verschil van minstens ne centimeter. Ik kan maar moeilijk om de vijf meter mijn poep opheffen, dat is ten eerste een heel belachelijk zicht en ten tweede "hoe ga jij naar het werk?" "spinning-style", zo zonder op uw zadel te zitten :-)
Toen ik in het tweede middelbaar zat hebben we in de les biologie eens een dissectie gedaan van het konijn... Ik weet dat ik met moeite mijn huig onder controle kreeg... maar in het afgelopen jaar heb ik de helft van de cast uit de Fabeltjeskrant uitgesmeerd gezien over het wegdek.  Als ik in de verte al iets zie op de baan zeg ik tien keer tegen mezelf "niet kijken, niet kijken, niet kijken,..." en ik kijk!!! Grrrr.. mijn nieuwsgierigheid neemt de bovenhand en mijn ontbijt durft al eens van richting veranderen bij het zien van al die ingewandjes.  Een paar weken geleden zag ik een vos!! Ik had dat nog nooit gezien!! (ge moet daarvoor zo oud geworden zijn) Die zag er net zo uit als de vos Smirre uit Nils Holgerson... een rosse schijn en een pluimstaart. Ik had liever gehad dat hij naast mijn fiets huppelde in slow motion, zodat ik het dier in volle glorie kon aanschouwen, maar hij lag in de greppel, mooi diertje, jammer...  :-( Maar de hoofdvogel (nee het was eigenlijk geen vogel) was toen ik met Jan langs de N9 fietste in ik ineens mijn knieën kon optrekken tot boven mijn stuur van het verschieten. Er lag een hertje in de graskant!! Ik dacht eerst dat het een geit was aangezien ik sjuust dienen buik zag, maar Jan heeft zijn kar nog eens gekeerd en zag dat het een hert was.  Gezien Kerstdag nog iets te veraf is heb ik via FB gevraagd wie ik kon verwittigen om dat diertje op te halen.  Ik zag het niet zitten om elke dag te zien hoe dat beestje één werd met de natuur. Ik werd er op gewezen dat het een ree was... maar als ik daar dan het verkleinwoord van neem "er ligt een reetje in de graskant" dan vind ik dat wat raar klinken, hihihi... De dag nadien werd het diertje weggehaald.
Je ziet maar, elke dag een nieuw avontuur op de fiets... En of ik het tweede jaar opnieuw met de fiets kom!  Het wordt zomer ziede, de mooie dagen komen er weer aan.  Binnenkort nemen we terug de toeristische route (die is wel 4 km langer, maar dat is een fietspadje om u tegen te zeggen) Het vliegen-in-oogbol-percentage ligt dan wel iets hoger.  Dan mag ik het puntje van mijn zakdoek niet vergeten meenemen. En nog eens goeiedag zeggen aan mijne reigermaat. Maar zo na het werk langs de Lieve met de wind in mijn pruik... (fietshelm) OOOH, helemaal zen...
Zo, dat was het dan... als je overweegt om met de fiets naar het werk te komen en je komt uit richting Lievegem, ik kan je een stafkaart bezorgen met alle gevaarlijke kruispunten en alle putten in de baan... de glaspartijen zijn helaas een variabele factor :-)

Tot zover deze lezing (leasing)
Amen

Bastille@Sportpaleis

Gisteren gingen Manau en ik onder de noemer moeder-dochter-momentje naar het optreden van Bastille in het grootste paleis van België (al is het niet de beste concertzaal, maar daar krijg je natuurlijk wel veel fans ingepropt en dat scheelt al een hele stress bij de voorverkoop) We vertrekken ruim op tijd en rijden tot de P+R van Merksem, dat is eerst passeren voorbij het Sportpaleis en dan met de tram een teutje terug. (dan zitten we maar 7 minuutjes op de tram van vanuit Melsele zijn dat er 40)  We komen goed op tijd toe en hadden afgesproken om een frietje te stekken, dat zat dan zo in mijn hoofd maar we springen het eerste kot binnen als je uit de tram komt en dat zijn geen frieten, dat zijn van die bijna-kwart-patatten. Nieje, geef mij maar de gewoontjes, en als 't van die kwartjes zijn heb ik die liever meer gekruid... enfin, voor de rest ben ik niet kieskeurig zenne...
We gaan naar binnen en zetten ons nog efkes op ons gat.  Ik ga op zoek naar de lockers, 10 euro!!! 5 euro waarborg, maar 5 euro om te gebruiken, dat zijn toch schurken daar in Antwerpen.

Eens de menigte rechtstaat en naar voor schuift schuiven we mee en ik zie gewoon keigoed, en ik besef tegelijkertijd dat ik tussen de bakvissen sta.  Dat is dan mooi meegenomen, geen grote exemplaren in de buurt die nog kunnen opschuiven om zo mijn zicht te belemmeren, ik geef mijn positie een goeie acht op tien.  Manau staat achter mij, en eigenlijk zou dat omgekeerd moeten zijn, maar dat bakviske is een beetje groter dan mij. Naast ons staat ene wreed te stinken. Pas op, ik kan ook eens stinken naar 't zweet, maar dat was niet te doen.  Leuk om een schoon topke aan te doen om Dan Smith te proberen binnendoen, maar als er niets van stof onder uw oksel zit en ge zijt ne zweter, echt, veel keure maakt ge al niet meer :-) Het was ook keiheet!! Achter ons viel iemand flauw en twee rijen voor ons stond er ene te spuigen, olé. Ze zijn niet veel niet meer gewoon het tegenwoordig. Voorprogramma, mjaaa... dat is beter om de tijd wat sneller te laten passeren maar daarmee is 't gezegd. Het optreden begint en ik krijg het warm in Smith zijn plaats, ne hoodie met zijn kap op met een klak erbij.  Hjj staat daar zijn eerste nummer te springen maar hij was precies nog niet goed opgewarmd want zijn zangkwaliteit ging een beetje de mist in door zijn intense dansmoves. Maar dan zegt hij drie zinnetjes in het "Vlaams" zoals hij onze taal benoemd (ik ben al blij dat hij geen aaaaaantwaaaarps zei) en hij scoorde voor sympathie meteen een grote onderscheiding.  Nadien was het wel beter, echt chapeau hoor, over dat podium heen en weer en dan toch nog iets van deftige klanken kunnen produceren. Ik heb ervan genoten, 't is ook een schone vent he... De drummer leek wel de tweelingbroer van Benny Claessens (geslacht De Pauw #Metoo) ik werd ook gelukkig van hoe de die-hard-fans ieder nummer volledig meezongen.  Ik heb liever dat ze een zinnetjes vals zingen (Manau) dan dat ze staan stinken.  Toen hij zijn trui uitdeed had ik zin om de ziel uit mijn lijf te tieren maar ik wou mijn lieve dochter niet in verlegenheid brengen.  Hij had een "gebatiekte" T-shirt aan, en ik werd terug gekatapulteerd naar mijn chiro-tijd, waar we een witte t-shirt knoopten en met touwen samenbonden om dan in kleurstof te laten weken en dan kreeg je dezelfde puntige cirkels als op de T-shirt van Dan.  Al was zijn exemplaar met verschillende kleuren al voor gevorderden :-) En we moesten allemaal door de knieën, en dan springen, en dan dansen. Ik wou niet onderdoen maar mijne rug fluisterde dat ik 40+ was en ik heb mij halverwege het optreden nen brufen moeten pakken. Als dat geen reality-check is, in my face... Ik zal 't mogen uitleggen bij mijn kinesiste woensdag. We staan te wachten op de tram en er komt een tram toe met al betrekkelijk veel volk op die op de ruiten aan het bonken zijn, een bende uitzinnige (dronken) voetbalfans. Wij staan ter hoogte van de laatste wagon waar nog een beetje plaats is en vinden het verdacht dat wij als bijna enige opstappen.  Maar 't is zeker de juiste tram.  Manau stelt mij gerust. Zij is immers de tram-en busexperte.  Vooraan in de tram gaat het er nogal hevig aan toe. We gaan er nog steeds van uit dat die een overwinning aan het vieren zijn al wordt de sfeer wel grimmiger.  De tram stopt, wat zwaailichten rond de tram en ineens is het stil.  Voor we het beseffen werden de hooligans gearresteerd (enfin diegene die het niet op een lopen hebben gezet) Toen we afstapten zagen we dat er van de eerst twee tramcoupés eigenlijk niet veel overschoot, ze hadden het trammetjes afgebroken... Triestig zenne...
Wat nog triestig is (maar niet zo triestig als "voetbal een feest") is dat ik nog moest plassen en Manau een dorstje had, en ik aan een tankstation 70 cent.... 70 CENT moest geven om te mogen plassen... Dat is 28 BEF!!! Sorry, ik kan het niet afleren om alles om te zetten, hahaha...
Cruise Control naar huis want de onderkant van mijn voeten waren oververhit :-)
Ik denk dat ik 21 dagen de tijd heb om te recuperen, tons ga ik eens mijn beste Italiaans bovenhalen en ga ik eens een Eros Ramazzottietje doen.

Saluti e fino a tardi,
Buana Domenica x

40-45 The Musical

Op 13 oktober 2018 boekte ik peperdure tickets voor de Musical van Studio 100 40-45.  Zo eens met vier personen gaan kijken én een parkingticket kost omtrent 280 euro!! Op dat moment stond het nog niet vast welke cast je te zien zou krijgen.  Ik hoopte dat het niet met Nathalie Meskens zou zijn.  Ik ken die niet persoonlijk, maar ik heb het er zo niet voor. Ik ken haar vooral als aansteller op TV en niet echt als musicalactrice. Toen ik dan hoorde dat Laura Tesoro ook zou meespelen wou ik al een terugbetaling aanvragen van mijn ticket ;-)) maar ik had superveel geluk, Jelle en Clara Cleymans, James Cooke, Peter Van De Velde (Jaques uit thuis), Marleen Merckx (Simonneke uit thuis) en de grote klassebak Jo De Meyere.  We rijden naar Puurs, dat spel ligt knal in het industriepark.  Ik moet zeggen, meneer Verhulst heeft van die loods een uiterst aangename entree gemaakt uiteraard met een hapje en een drankje en een betaalsysteem waar je per 5 euro een kaart kunt opladen en waar een drankje 3,5 kost... die zien daar wel al af en toe een half eurootje in hun zakken verdwijnen door deze manier van afrekenen. Misschien wel wat te weinig WC's, maar dat is het enige minpuntje. Ik had Ube bijna een lappetette verkocht toen hij zei dat hij er niet zoveel zin in had.
Beetje stress want het duurt een kleine twee uur en ge moogt niet gaan piesen. Ik zag ooit een musical in 2007 met dezelfde Jelle Cleymans "Kuifje" voor de rest is het musicalgegeven mij onbekend.  Gert Verhulst himself  (op scherm) legt uit dat je een koptelefoontje moet aandoen en dat de tribunes verschuiven.
Lichten uit, het spel begint.  De tribune beweegt en ik vind dat dat nogal met horten en stoten is... en na een halve minuut valt alles uit, in onze koptelefoontjes klinkt een vriendelijke mevrouw "beste bezoeker, wegens een technisch probleem wordt de voorstelling tijdig stilgelegd, wij hervatten de voorstelling over 5 minuten" er wordt gelachen in de zaal, het lijkt wel een grap maar het is bittere ernst... De lichten blijven allemaal uit en dat vind ik toch een beetje griezelig, we zitten in de stekkedonkeren. Gelukkig is het inderdaad binnen de vijf minuten opgelost én is het niet midden in het "spektakel", want dat was het echt.   De tribunes schieten meteen in gang en efkes weet ik niet of wij bewegen of de plafond aan het draaien is.  Ik kan dat met geen woorden beschrijven hoe spectaculair het was. Okee, er zijn een stuk of zes hoofdrolspelers, en ik dacht precies  in mijn hoofdje dat we het daarmee moesten doen, maar ineens staat er 50 man beneden te zingen en echt, ik kreeg er zowaar een dikke krop van in de keel en 't spel was nog maar net begonnen.  OMFG (Oh My Fucking God)!! Hoe schoon was dat.  Ik ben misschien een over-emotionele duif, misschien ook door mijn chronisch slaaptekort, maar ik heb echt zo hard moeten huilen!! Zo stiekem he... gelukkig had iedereen een koptelefoon op zodat ze mijn gesnotter niet opmerkten (en Jan heeft ook efkes moeten wenen). Had ik het op voorhand geweten ik had mij wat beter voorzien want ik moest het dus doen met één papieren zakdoeksken! Ik zat he-le-maal in het verhaal!! Bij de geweerschoten sprong ik een halve meter uit mijn stoel... Het was echt prachtig!! Die Jelle Cleymans kan nogal zingen, en met zoveel emotie, en diene James Cooke, ik ken die sjuust als onnozelaar (waar ik me wel ziek mee lach) van bij Gert Late Night, die deed al van alles in de musicalwereld maar die kan echt waar een serieus nootje zingen, echt dikke respect!! Die tribunes rollen heen en weer, attributen en komen aan en afgereden, wat en supermooie special effecten. We kunnen eigenlijk besluiten dat het zijn geld meer dan waard was. En dat die dat dus elke dag minstens twee keer spelen!! Ik durf natuurlijk niet te veel te verklappen voor de mensen die nog moeten gaan, maar tegen het einde zingt Jelle een superemotioneel nummer, en met die mooie muziek op de achtergrond is dat ook een staande ovatie waard, maar ik doe even mijn koptelefoon af, dan hoor je niets meer, 't is te zeggen, dan hoor je Jelle gewoon zingen zonder muziek, en dan vraag ik mij af of hij zelf de muziek hoort in zijn oortje of zo.  Die zingt daar met zoveel gevoel en ik hoor enkel zijn stem, puur... daar word ik gelukkig van ziede... mijn traankanaaltjes worden opnieuw getriggerd door deze waarneming. TOPCAST, bij het applaus kreeg ik het alweer wa lastig :-) Ik ben echt weggeblazen en overdonderd   Ik heb mij de CD gekocht om nog eens na te genieten... Van zodra we in de auto zaten zei Ube "misschien kunnen we nu al eens luisteren naar de ceedee?" Halverwege de rit naar huis beseft Manau pas dat het gezang live werd gebracht, zij dacht aan een playbackshow of zo :-)))) Kortom, ze hebben er ook van genoten. Dit deed echt deugd aan mijn hartje.
Okee, na het zien deze Musical met al die figuranten begrijp ik wel dat dat niet betaald is met 20 euro per ticket.
Mocht je nu zeggen een combiticket voor de Lokerse Feesten of nog eens naar de musical gaan... Euh... ik zou 't niet sebiet weten... Voor wie nog twijfelt, dit moet je ZEKER doen!!! Boeken die handel!!

Ik ben er nog altijd een beetje van gepakt zelfs...

Wiewie gaat in de MRI of NMR

21 dagen geleden maakte ik op advies van mijn neurologe een afspraak voor een MRI van de hersenen. In die 21 dagen kreeg ik spontaan zweethanden en -voeten toen dat onderwerp weer ter sprake kwam.  10 jaar geleden ging ik met mijn knie onder de MRI, dat leek een bunker van een toestel met een smalle buis in.  Toen werd ik er ingeschoven, maar doordat mijn knie moest gemagnetiseerd worden bleef mijn kop nipt uit het toestel, ik moest mijn kin gewoon een beetje in de lucht steken en dan kon ik nog naar adem happen uit de kamer.  De idee dat ik dat nu in de omgekeerde richting in dat spel zou geschoven worden brachten me in een gevoel van zwaar onbehagen.

Geef mijn tien spuiten, dat vind ik niet erg, maar een kwartier in nen tunnel waarbij je adem in je gezicht weerkaatst, nope... De vriendelijke neurologe zag meteen dat ik in paniekmodus schoot en schreef met samen met de doorverwijsbrief een kalmeringspilleke voor.
Gisteren heb ik geslapen hoor... Ik had een nachtmerrie over MRI's die bestonden uit kokers die op een pin stonden en tijdens het onderzoek ook nog eens draaiden zoals een kompasnaald in een kompas.  Ik stond op en ik was superzenuwachtig.  Mijn ademhaling ging te snel en ik was misselijk.  Jan heeft een dag congé gepakt.  Door die medicatie mocht ik niet meer met de auto rijden.
Ik nam de aangegeven dosis en we vertrokken naar het ziekenhuis. Een vragenlijst invullen.  Ik schrijf op dat ik een stukje titanium in mijn kop heb en ze willen toch nog eens dubbelchecken of dat geen probleem is.  Ja hoor, een kleine paniekaanval deed mijn traankanalen openzetten. Alle schuivertjes uit mijn pruik en rode ogen, de verpleegster zag meteen dat ik niet echt in mijn comfortzone zat. Pas op, ik ben niet de enige die daar niet voor staat te springen. Gezien Jan absoluut niet zwanger kan zijn mag hij mee met mij tot aan het toestel en mag hij bij me blijven.  Dat kalmeert me wel.  Ik kan nogal op zijn kap zitten, en hij op de mijne, maar ik was blij dat hij er was.
Ze komen me halen en ik heb de indruk dat die medicatie nog niet aan het werk is.  nog een geluk dat ik kousen aanheb of ik slierde uit over mijn eigen angstzweetvoeten. Ik stap binnen in de ruimte voor het onderzoek en dat toestel ziet er minder vierkant uit dan hetgeen in mijn gedacht. Het is meer een spaceship-ronde-poort. De doorsnede van het toestel is minder diep dan mijn laatste ervaring, maar toch nog redelijk benauwd... maar omdat het vlug moet gaan heb ik geen tijd om uit mijne paniek te bekomen. Ik lig neer, koptelefoon op en er wordt een soort masker om mijn gezicht gezet dat iets te dicht zit naar mijn comfortabiliteitsgevoel :-)  Maar er zit wel een spiegeltje op, als mijn ogen ongecontroleerd openschieten zie ik niet hoe dicht de buis wel zit, maar zie ik mijn eigen tenen.  Ik probeer me op het lawaai van de machine te concentreren, precies Tiësto die een vette dansschijf aan het maken is, als je al die geluiden over elkaar zet heb je een mega-hit voor de kokoriko... Ik moet mijn best doen om mijn ogen niet open te doen.
Jan wrijft om de zoveel tijd eens met zijn vinger over mijn scheenbeen.  Vooral als ik diep geademd heb, om te zeggen van "rustig blijven"... Als de machine even stilviel bewoog ik mijn teen op en neer, Jan begreep dat weer en wreef over mijn been "ja ik ben er nog"  Echt, ik voelde me als een klein kind... ik heb soms een felle bek, maar dat moeten ze mij niet te veel laten doen hoor.
Na een klein kwartiertje komt de verpleger " 't is gedaan" ik doe mijn ogen open en ik zie dat ik nog in die buis zit, gelukkig binnen de microseconde zie ik mezelf naar buiten geschoven worden.  Terwijl ik zo snel mogelijk af die tafel wil springen voel ik me toch een beetje dizzy... We drinken nog iets in de cafetaria en ik trakteer mezelf op een eclair omdat ik het overleefd heb en omdat ik niet op de paniekknop heb geduwd, hahahahaha... nu kan ik er mee lachen hoor, maar ik weet nog heel goed hoe het een halve dag geleden was... maar dan werd ik toch een beetje door die medicatie ingehaald.  Thuisgekomen, in de zetel en een uur geslapen!!! Joatjoat... wa game nui krijgen...
Nu nog een slaaptest en dan krijg ik mijn rapport he... Ik hoop op een grote onderscheiding
Met andere woorden voor een rondje speleologie moet ge mijn niet meevragen hoor...

Special thanks to Jantje Van Daele xxx