Heb je zonet iets blinkend zien vliegen met een beetje glas aan en twee AA-batterijtjes in?? Dat kan, want ik heb zonet mijn weegschaal discuswerpgewijs buiten gekieperd!! Als je een vloekfobie hebt kan je maar beter stoppen met lezen want het is mij godverdomme echt spoegende verleed!!
Ik heb een dwangneurose ontwikkeld, eentje waarvan ik elke dag op mijn weegschaal moet gaan staan en dat heeft me tot op heden geen kloten opgebracht... Jaaaaa, ik ben gefrustreerd en ja, het is mijn blog dus ik mag vloeken want ik heb je verwittigd.
Oh ja, ik weet het wel hoor, je mag je niet elke dag wegen, één keer in de week is genoeg...Laat ons nu zeggen dat ik die ene dag in de week telkens hetzelfde weeg of zelfs meer. En dat is niet een verschil van 100 grammetjes per dag he, dat scheelt echt soms tot meer dan ne kilo!!! Daar krijg ik het apeschijt van!! Dan weeg je je, de dag nadien 500g af, de dag nadien 1 kilo bij, de dag nadien 800 gr af, de dag nadien ne kilo bij... Als ik een dagje een min zie kan ik mij daarin berusten maar als ik 's morgens op da spel sta en er is ne kilo bij dan moet ik toch al eens diep ademen om mij te kunnen herpakken en mijn humeur alsnog naar een niveautje hoger te tillen. Zo had ik eens een hele week netjes mij best gedaan met WeightWatchers, de dag voor ik naar de cursus moest was er 1,3kg af... Ik was al heel content... de morgen nadien 1,3 kg bij... OP 1 DAG!!!! en dan moet ik 's avonds op die weegschaal gaan staan, dus moet ik daar nog kleren bijtellen!! Dan is het vooral voelen dat je een hele week voor niets je best gedaan hebt, ofwel moet je je al de hele dag uithongeren en daar doe ik niet aan mee... Ik kan daar van huilen!!! Je kan dan wel zeggen, op lange termijn... tsssss... Nee, op diene moment zakt de moed mij in de schoenen.
Masterchef vind ik een topprogramma, maar ik neem calorieën op door naar dat eten te kijken!! Mijn hypofyse is volgens mij gewoon tielt geslagen. Als ik zo eens over de jaren kijk heeft dat constante gepoog tot diëten mij alleen maar extra kilo's bezorgd. Dat is gelijk ne gepiekten grafiek die enkel stijgt... Ik doe een poging, vijf kilo af... en ineens zijn er zes bij... en ik doe een poging, er zijn er drie af, en ineens zijn er vier bij... allee, ge verstaat het wel he... EN HET IS NIET DAT IK HIER HELE DAGEN ZIT TE SCHRANSEN!!!!
De enen dag kan ik er beter tegen en ik zeg het nu al, als ge bij de reacties gaat beginnen stoefen hoeveel je afgevallen bent dan zal dat vandaag bij mij in mijn verkeerde keelgat schieten want dat wil ik nu echt niet horen. Ik geef toe, mijn karakter is niet zo groot, maar als ik niet "normaal" kan eten dan ben ik ongelukkig, maar dat is dé vraag "wat is normaal eten" vroeger (toen ik nog jong en slank was) aten wij al eens ne cordon bleu of ne chipolata... Maar o wee, als je dat nu eet dan heb je het al zeker zelf gezocht, aja, je moet maar ne light kippenworst eten of ne gestoomde kiekenfilet. Die cordon bleu is misschien wel een echte slechte keuze, maar dan nog... tegenwoordig mogen we geen klassiekers meer eten, nee het moet op zijn minst aangepast zijn door Madam Bekkari (sorry maar die ziet er niet gezond uit, ik heb massa's kilo's te veel, maar zij mag toch ne keer een biefstuk mee een bearnaisesauske eten zunne, van haar recepten krijg je nog een nasale zaagstem ook) En Pascal, tja, die heeft zowat de Montignac van vroeger herschreven met als basis courgetten ten tomatten. (wel lekker, niet kindvriendelijk)
Hoezo, voel je door mijn schrijfstijl hoe lastig ik het heb?? Dat is nu eens de bedoeling ziede. Ik duik hier elk weekend (behalve vorige weekend want ik kon niet bewegen) in mijn wandelschoenen en denk je nu werkelijk dat dat ook maar IETS opbrengt??? Tuurlijk niet!! En nee, nadien rij ik niet naar het frietkot om te compenseren... Dus ik laat het even allemaal los... Ik wil me niet slecht voelen als ik iets eet op het moment dat ik me dik voel, of ik wil niet als ik me slecht voel dat een koekje me beter doet voelen... Emo-eten, je gelooft er in of je vindt het aanstellerij... Wat het is ook, ik heb er alleszins last van. In de maand april ga ik niet löss gehen, maar ik wil geen dieet, geen weegschaal, geen punten tellen, geen calorieën tellen. Als ik BFF hoor wil ik terug aan "Best Friend Forever" denken en niet aan "Beeing Fat Forever" vanaf 2 april gaan we terug drie weken elektrische fietsen testen, en ik zal proberen om op terugweg mijn aandrijving te beperken... Maar of dat dat zal helpen?? Pffff...
Hellofresh, lekker, gezond en gevarieerd. 100g vlees per persoon of 120g vis per persoon (ongebakken, dus daar schiet niet veel van over geloof me) en toch...
Mijn schildklier is ook ok, mijn bloedwaarden zijn perfect... enerzijds mag ik content zijn. Maar het blijft een lastige... Dwars door de JBC tussen al die mooie kleertjes en kleedjes en dan mag jij uit die meter kiezen uit de broeken voor een dik gat. (Lees: twee soorten, blauwe jeans of grijze jeans) En dan moet ik die broekspijpen nog een halve meter afsnijden ook want mijn gat is niet in verhouding tot mijn beenlengte. Ik ga es bellen naar dienen professor Nys uit topdokters als hij mijn benen niet een beetje kan verlengen, en naar dienen Hollander om wat blokjes tussen mijn ruggengraat te timmeren dat ik een beetje groter ben... geen ijzeren blokjes he, dat weegt te veel...
En wat sommigen nu eens de grootste uitvlucht zullen vinden komt er nu aan, 't is ook maar omdat ik het gelezen heb, maar slapen is heel belangrijk om te vermageren... En daar heb ik het toch weer niet getroffen zeker??? Enfin...
Ik laat het los, vanaaaaaaaaf..... NU!!!
Groetjes van jullie BFF...
Sylvie
x
PS, ik hoop maar dat je gelezen hebt ik geen nood heb aan succesverhalen :-)
woensdag 28 maart 2018
zaterdag 24 maart 2018
Er is een blokkade op de W40...
Er is een acute blokkade opgetreden op de W40 (Wiewie-expresweg, 40 jaar) ergens tussen de afrit van de schedel en het staartebeentje.
Zondag had ik al een klein gevoel dat mijn rug vast zat... Dat is mijn zwak plekje natuurlijk. Iedereen heeft dat wel... de enen krijgt rap maagpijn, de andere kan niet kakken, nog iemand anders zijn bloeddruk slaat tilt of krijgt hartkloppingen. Als ik een beetje stress ontwikkel slaat zich dat gelijk een soort kalkaanslag op mijn trapeziumspier. Als het te erg wordt dan krijg ik daar nog eens een surplus van spanningshoofdpijn bij. Jan heeft mij op zondag, maandag en dinsdag tijdens de eerste tien minuten van Thuis (de beste Vlaamse soap van de hele wereld) een massageke gegeven. Ik zat op mijn gat op het tapijt, en hij zat in de zetel. Dat is wat ik omschrijf als deugdzeer. Enerzijds brandt het in op je spieren en zeg ik constant "ai", maar langs den andere kant doet het ook wel deugd.
De woensdag zat ik op mijn werk en als ik naar mijn scherm keek (wat ik dus moet doen of ik kan niet werken) voelde ik gelijk dat er iets in mijn nekwervel niet goed zat. Ik durfde mij ook niet uit te rekken want ik dacht dat het er helemaal zou inschieten. Ik had wel wat moeite om mijn hoofd rechtop te houden, mijn hoofd woog gelijk zwaarder dan anders :-) De donderdag was het gelijk wel beter denk ik, ofwel kan ik het mij niet herinneren.
Gisteren denk ik dat het wel oké ging, tot deze nacht rond een uur of twee. Ik wil mij draaien in mijn bed en ik kan niet!!! Het is niet dat tijdens dit manoeuvre iets vastgeklikt was, het moet van ervoor geweest zijn terwijl ik lag te slapen. Jan was uitgeweest dus ik wou hem niet sebiet wakkermaken.
Ik trek aan mijn haar om mijn hoofd te verschuiven en in 50 stappen ben ik dan toch gedraaid. Zeer!!! Ik lag helemaal niet goed, maar dat had mij zoveel moeite gekost ik zag het niet sebiet zitten van een retourtje te doen. Ik lag dus klaarwakker. Tegen vier uur ben ik uit mijn bedde gestrompeld terwijl ik 1000 keer "ai" heb gemompeld, op zoek naar een Brufen in de keuken. Na een uur begon ik het wel in het snotje te hebben dat het niet met een pilleke zou overgaan. Ik herkende dat gevoel van die keer dat ik in de douche mijn haar stond te wassen en ineens stond ik geblokkeerd. Toen is den dokter moeten komen en heeft me een pikuurtje moeten geven. Ik tel af, den dokter van wacht kan je toch niet midden in de nacht opbellen, ik ben nu niet in acuut levensgevaar. Mijn ene arm tintelt wel lichtjes dus panikeer ik een beetje. Om half zeven tokkel ik op Jan zijn rug. Die had waarschijnlijk gehoopt om een keer uit te slapen. Op mijn pijnschaal geef ik mezelf een dikke acht. We bellen om 7 u de dokter van wacht en om 8u mogen we langsgaan. Ik moet mij op mijn buik rollen en achterwaarts af het bed geraken (dat was van Jan zijn invalshoek geen schoon zicht denk ik, gelukkig had ik een pyjamaatje aan) Ik geraak niet in de auto!!! Ik zit op mijn stoel maar mijn hoofd hangt nog buiten, ik moest vooroverbuigen tot aan het dashboard en zo kon ik mijn hoofd naar binnen draaien. Het is altijd vervelend als je niet naar je eigen dokter kan gaan. Aan de manier waarop ik binnenga bij de nieuwe dokter was nog veel uitleg overbodig. (en Jan had de situatie ook al kort geschetst toen hij belde). Een piekuur in mijn gat. Ze pakt een spuit en ik heb echt geen schrik van naalden of spuiten, maar ik vraag toch efkes "is dat niet een heeeeel dikke naald?" maar dat was om haar vloeistof mee op te trekken, nadien zette ze een subtieler naadje op de spuit. Recht in mijn cellulitis... De volgende zes dagen mogen de lieve mensen van het Wit-Gele Kruis dat nog eens overdoen en ik word doorverwezen naar de Chiropractor... En laat nu zeggen dat ik pro-Chiro ben, ik heb er al zestien jaar ingezeten, hahaha... Ooooh, de leukste tijd van mijn leven!! Soit, ik krijg nog pilletjes waar ik groggy van word, dus in combo met mijn slaappilletje hoop ik stiekem dat ik hier de komende zes dagen knock-out lig 's nachts. We zijn nu acht uren verder en ik kan alweer bewegen, lees, wreed voorzichtig. Sinds ik kijk naar topdokters hoop ik toch dat de pijn overgaat met wat medicatie want als diene Hollander met zijn hamer en beiteltje begint... Hallokes... Het komt goed, dat voel ik wel, maar daarmee kan ik dit weekend niet gaan wandelen, en ik vind dat redelijk vervelend, vooral omdat het zo schoon weer is. En ook de voorstelling van Jan Jaap Van Der Wal zie ik aan mijn neus voorbijgaan. die houten stoeltjes in het Capitool zijn voor het moment "not done"
Weet je wat ik het allervervelendste vind aan heel dit verhaal? Oorzaak: stress... En oké, meestal kan ik dat dan ook wel verklaren... was ik een kip, dan was ik een stresskip, of ook soms wel eentje zonder kop, of een heerlijk sappig kipje aan 't spit :-p en als ik dwaas doe een soepkieken...maar nu is het precies onderbewuste stress? Ik vraag me af waarom ik mij opjaag? Ik kan mezelf wel onder mijn voeten geven... Enfin, morgen nog een dagje op 't gemak en maandag dartel ik naar het beste ziekenfonds van de hele wereld!! Binnenkort start het leasingsprogramma voor de elektrische fietsen. in april mogen we nog es een paar weken testen en dan is het voor echt!!! Dan ga ik met mijn eigen lease-(elektrische) velo naar Gent (en terug). Dat zal mij ook wel deugd doen, een beetje bewegen voor en na 't werk. Dat komt mijn spiertjes ten goede, dat denk ik oprecht. Als ik mijn positieve bril opzet dan voel ik dat ik nog nooit zo zen zal geweest zijn... Met mijn haren (stroot) in de wind langs de vaart trappen (maar niet te hard want mijn batterijtje voorziet een beetje ondersteuning) zonneke op mijn smoel, vogeltjes die kwetteren, eendjes op de vaart, bejaarden die in de weg rijden... En ja, dan ook de dagen dat ik kletsnat thuiskom... hahaha...
Zo, dat hebben we ook weer gehad... Nu lig ik al comfortabel in mijn zetel, als denk ik dat mijn pose niet ideaal is, maar kom... als ik stillig voel ik praktisch geen zeer... pijnschaal 3/10, de enige keer dat je een buis kunt toejuichen.
Ik wens jullie een weekend vol plezier, vreugde, goe weer en genot,
wees niet te geweldig of voor je 't weet zit je met 't verschot.
Groetjes, Piet Snot :-)
Zondag had ik al een klein gevoel dat mijn rug vast zat... Dat is mijn zwak plekje natuurlijk. Iedereen heeft dat wel... de enen krijgt rap maagpijn, de andere kan niet kakken, nog iemand anders zijn bloeddruk slaat tilt of krijgt hartkloppingen. Als ik een beetje stress ontwikkel slaat zich dat gelijk een soort kalkaanslag op mijn trapeziumspier. Als het te erg wordt dan krijg ik daar nog eens een surplus van spanningshoofdpijn bij. Jan heeft mij op zondag, maandag en dinsdag tijdens de eerste tien minuten van Thuis (de beste Vlaamse soap van de hele wereld) een massageke gegeven. Ik zat op mijn gat op het tapijt, en hij zat in de zetel. Dat is wat ik omschrijf als deugdzeer. Enerzijds brandt het in op je spieren en zeg ik constant "ai", maar langs den andere kant doet het ook wel deugd.
De woensdag zat ik op mijn werk en als ik naar mijn scherm keek (wat ik dus moet doen of ik kan niet werken) voelde ik gelijk dat er iets in mijn nekwervel niet goed zat. Ik durfde mij ook niet uit te rekken want ik dacht dat het er helemaal zou inschieten. Ik had wel wat moeite om mijn hoofd rechtop te houden, mijn hoofd woog gelijk zwaarder dan anders :-) De donderdag was het gelijk wel beter denk ik, ofwel kan ik het mij niet herinneren.
Gisteren denk ik dat het wel oké ging, tot deze nacht rond een uur of twee. Ik wil mij draaien in mijn bed en ik kan niet!!! Het is niet dat tijdens dit manoeuvre iets vastgeklikt was, het moet van ervoor geweest zijn terwijl ik lag te slapen. Jan was uitgeweest dus ik wou hem niet sebiet wakkermaken.
Ik trek aan mijn haar om mijn hoofd te verschuiven en in 50 stappen ben ik dan toch gedraaid. Zeer!!! Ik lag helemaal niet goed, maar dat had mij zoveel moeite gekost ik zag het niet sebiet zitten van een retourtje te doen. Ik lag dus klaarwakker. Tegen vier uur ben ik uit mijn bedde gestrompeld terwijl ik 1000 keer "ai" heb gemompeld, op zoek naar een Brufen in de keuken. Na een uur begon ik het wel in het snotje te hebben dat het niet met een pilleke zou overgaan. Ik herkende dat gevoel van die keer dat ik in de douche mijn haar stond te wassen en ineens stond ik geblokkeerd. Toen is den dokter moeten komen en heeft me een pikuurtje moeten geven. Ik tel af, den dokter van wacht kan je toch niet midden in de nacht opbellen, ik ben nu niet in acuut levensgevaar. Mijn ene arm tintelt wel lichtjes dus panikeer ik een beetje. Om half zeven tokkel ik op Jan zijn rug. Die had waarschijnlijk gehoopt om een keer uit te slapen. Op mijn pijnschaal geef ik mezelf een dikke acht. We bellen om 7 u de dokter van wacht en om 8u mogen we langsgaan. Ik moet mij op mijn buik rollen en achterwaarts af het bed geraken (dat was van Jan zijn invalshoek geen schoon zicht denk ik, gelukkig had ik een pyjamaatje aan) Ik geraak niet in de auto!!! Ik zit op mijn stoel maar mijn hoofd hangt nog buiten, ik moest vooroverbuigen tot aan het dashboard en zo kon ik mijn hoofd naar binnen draaien. Het is altijd vervelend als je niet naar je eigen dokter kan gaan. Aan de manier waarop ik binnenga bij de nieuwe dokter was nog veel uitleg overbodig. (en Jan had de situatie ook al kort geschetst toen hij belde). Een piekuur in mijn gat. Ze pakt een spuit en ik heb echt geen schrik van naalden of spuiten, maar ik vraag toch efkes "is dat niet een heeeeel dikke naald?" maar dat was om haar vloeistof mee op te trekken, nadien zette ze een subtieler naadje op de spuit. Recht in mijn cellulitis... De volgende zes dagen mogen de lieve mensen van het Wit-Gele Kruis dat nog eens overdoen en ik word doorverwezen naar de Chiropractor... En laat nu zeggen dat ik pro-Chiro ben, ik heb er al zestien jaar ingezeten, hahaha... Ooooh, de leukste tijd van mijn leven!! Soit, ik krijg nog pilletjes waar ik groggy van word, dus in combo met mijn slaappilletje hoop ik stiekem dat ik hier de komende zes dagen knock-out lig 's nachts. We zijn nu acht uren verder en ik kan alweer bewegen, lees, wreed voorzichtig. Sinds ik kijk naar topdokters hoop ik toch dat de pijn overgaat met wat medicatie want als diene Hollander met zijn hamer en beiteltje begint... Hallokes... Het komt goed, dat voel ik wel, maar daarmee kan ik dit weekend niet gaan wandelen, en ik vind dat redelijk vervelend, vooral omdat het zo schoon weer is. En ook de voorstelling van Jan Jaap Van Der Wal zie ik aan mijn neus voorbijgaan. die houten stoeltjes in het Capitool zijn voor het moment "not done"
Weet je wat ik het allervervelendste vind aan heel dit verhaal? Oorzaak: stress... En oké, meestal kan ik dat dan ook wel verklaren... was ik een kip, dan was ik een stresskip, of ook soms wel eentje zonder kop, of een heerlijk sappig kipje aan 't spit :-p en als ik dwaas doe een soepkieken...maar nu is het precies onderbewuste stress? Ik vraag me af waarom ik mij opjaag? Ik kan mezelf wel onder mijn voeten geven... Enfin, morgen nog een dagje op 't gemak en maandag dartel ik naar het beste ziekenfonds van de hele wereld!! Binnenkort start het leasingsprogramma voor de elektrische fietsen. in april mogen we nog es een paar weken testen en dan is het voor echt!!! Dan ga ik met mijn eigen lease-(elektrische) velo naar Gent (en terug). Dat zal mij ook wel deugd doen, een beetje bewegen voor en na 't werk. Dat komt mijn spiertjes ten goede, dat denk ik oprecht. Als ik mijn positieve bril opzet dan voel ik dat ik nog nooit zo zen zal geweest zijn... Met mijn haren (stroot) in de wind langs de vaart trappen (maar niet te hard want mijn batterijtje voorziet een beetje ondersteuning) zonneke op mijn smoel, vogeltjes die kwetteren, eendjes op de vaart, bejaarden die in de weg rijden... En ja, dan ook de dagen dat ik kletsnat thuiskom... hahaha...
Zo, dat hebben we ook weer gehad... Nu lig ik al comfortabel in mijn zetel, als denk ik dat mijn pose niet ideaal is, maar kom... als ik stillig voel ik praktisch geen zeer... pijnschaal 3/10, de enige keer dat je een buis kunt toejuichen.
Ik wens jullie een weekend vol plezier, vreugde, goe weer en genot,
wees niet te geweldig of voor je 't weet zit je met 't verschot.
Groetjes, Piet Snot :-)
vrijdag 16 maart 2018
Wiewie gaat Klassiek...
Gisteren ben ik naar een voorstelling gegaan in Muziekcentrum Bijloke in Gent. Niet de soort optredens dat ik gewoon ben :-) Maar na mijn eerste Opera vorig jaar, die mij ook keigoed is bevallen wou ik deze uitnodiging niet afslaan. Het is alweer mijn collega (ik zal zijn naam een klein beetje vervormen zodat hij onherkenbaar blijft) Plom Tovie die mij wil laten proeven van een ander soort muziek, hij sleurt me niet mee naar zware stukken opera waar hij weet dat ik in slaap val, maar hij weet wat ik aankan, zo blijkt! :-)
Eerst gaan we iets eten in Baskuul, een wreed leutig restaurantje daar rechtover. Bart was er ook bij... No stress, schoon op tijd... alhoewel ik toch altijd last heb van een pies-stressken. Stel je voor dat je dringend moet, dan moet IEDEREEN op dezelfde rij rechtstaan!! Aja, zo van die klapstoelkes. De voorstelling duurt een uur en een kwart, dat stelt me een beetje gerust. En dat ik anders uren op een festival sta zonder te plassen, dat zit echt tussen mijn oren, als ik weet dat ik niet kan, dat heb ik het flassen.Schoon gebouw dat dat toch is!! Mijn staartbeentje fluistert mij toe dat de stoeltjes toch een ietsiepietsie te hard zijn. Ik kijk rond en we zijn toch weer bij de jongste helft van het publiek. (Lees in de top 5 van de jongste veulentjes)
"STILL - A staged Recital: oude muziek in dialoog met dans", met deze titel en en klein filmpje uit de voorstelling moest ik het doen, maar ik was wel curieus. Eén luitspeler (toen Plom dit de eerste keer zei verstond ik Luidspreker, hahaha) dat is dus iemand die op een grappig bolvormig gitaarke speelt (luit), één zangeres en 2 dansers, waarvan één schone kerel met een kleurplaat (tattoo) op zijn lijf.
Iemand komt vertellen dat één danser forfait moest geven wegens niersteentjes en een dringende ziekenhuisopname. Oooooh, ik weet hoe zeer dat kan doen, dus ik vergeef die kerel. Alhoewel zo een beetje springen en dansen moet toch wel goed zijn, kwestie van da steentje te doen zakken.
Chapeau dat ze de voorstelling laten doorgaan. Heel af en toe kon je wel zien waar die tweede danser mankeerde in het stuk. Stiekem hoopte ik dat het niet de tattoodanser was die uitgevallen is... :-p Schuin voor mij zit een dame, die is verzekers naar de kwaffeur geweest... Ne permanent zo hoog of iets, als er iets rechts van het podium gebeurde zag ik er geen bal van. Ze zouden dat moeten verbieden. Een plieksken, ok, maar dat haar zo in de lucht zetten??... :-)
Alle lichten gaan uit en ik had een beetje schrik. Ineens zie ik een witte schim, ik hoop dat de andere mensen dat ook zien. Lijkt een scene uit Poltergeist... De dame komt op en begint een potje te zingen, gelukkig gaan de lichten aan. Daar krijg ik dus wel kippenvel van. Die heeft een klankkast ingeslikt!! Wat een geluid!!! Ja, daar ben ik van onder de indruk. Het probleem is, dat ik als ik een voorstelling zie en ik ken de mensen niet, dan geef ik ze een denkbeeldige naam om zo te onthouden wie dat wie is. De luitspeler noem ik in mijn hoofdje pornosnor... ik denk dat dit geen verder uitleg vereist. Af en toe doet die danser wat vreemd en ik zou bijna in een slappe lach schieten maar ik kijk efkes rond en iedereen kijkt bloedserieus. Ik probeer een verhaal te zoeken, maar dat is niet de bedoeling hoorde ik nadien. Er zat toch wel een beetje tristesse in de meeste liedjes... De getatoeëerde danser doet zijn kleren uit... en doet een kleedje aan... Tijdens dit gebeuren valt het mij toch op dat dat één spier is met een beetje inkt op hier en daar. Als hij de zangeres op zijn ene schouder heeft en daarmee over het podium schuifelt zie je welke controle hij heeft over zijn mooie lichaam. Er gebeuren rare dingen op de bühne...Ik geef toe, soms snapte ik het niet helemaal...
"Het geheel dient zich aan in 12 continu transformerende tableaux die de weemoedige liederen intensifiëren. Juan Kruz Diaz de Garaio Esnaola’s typisch poëtische en minimalistische taal wisselt de melancholische en reflectieve momenten af met een speels surrealisme."
Zo, als je bovenstaande nog eens leest kan je je wel inbeelden dat ik met mijn bek open de voorstelling heb verlaten. Ik heb er wel van genoten, 't is te zeggen, ik kan dit omschrijven als één van de meest bizarre dingen die ik ooit heb gezien. Moest je zeggen, volgende week kijken naar Temptation Island of nog eens zo een voorstelling doen... ik kies voor de voorstelling!! We zijn nu één dag verder en ik weet nog steeds niet in welk vakje ik dit in mijn hersentjes moet klasseren. Het is precies een film met een open einde, ik kan daar ook niet mee om!! Daarna nog iets gedronken en dan naar huis. Ik heb er niet van kunnen slapen!! (haha, dat zal toeval zijn)
Wat heb ik geleerd, dat je af en toe es iets moet doen dat net buiten je comfortzone ligt! Bij mij is dat alleen maar meegevallen, maar mijn tweede naam is natuurlijk fexibility... :-p
Zo, alweer een verhaaltje bij in mijn blogdagboekje...
We gaan een rustig weekend in ziede... alles op mijn tempo!! En vooral een beetje slaap inhalen denk ik :-)
Geniet van jullie weekend x
Eerst gaan we iets eten in Baskuul, een wreed leutig restaurantje daar rechtover. Bart was er ook bij... No stress, schoon op tijd... alhoewel ik toch altijd last heb van een pies-stressken. Stel je voor dat je dringend moet, dan moet IEDEREEN op dezelfde rij rechtstaan!! Aja, zo van die klapstoelkes. De voorstelling duurt een uur en een kwart, dat stelt me een beetje gerust. En dat ik anders uren op een festival sta zonder te plassen, dat zit echt tussen mijn oren, als ik weet dat ik niet kan, dat heb ik het flassen.Schoon gebouw dat dat toch is!! Mijn staartbeentje fluistert mij toe dat de stoeltjes toch een ietsiepietsie te hard zijn. Ik kijk rond en we zijn toch weer bij de jongste helft van het publiek. (Lees in de top 5 van de jongste veulentjes)
"STILL - A staged Recital: oude muziek in dialoog met dans", met deze titel en en klein filmpje uit de voorstelling moest ik het doen, maar ik was wel curieus. Eén luitspeler (toen Plom dit de eerste keer zei verstond ik Luidspreker, hahaha) dat is dus iemand die op een grappig bolvormig gitaarke speelt (luit), één zangeres en 2 dansers, waarvan één schone kerel met een kleurplaat (tattoo) op zijn lijf.
Iemand komt vertellen dat één danser forfait moest geven wegens niersteentjes en een dringende ziekenhuisopname. Oooooh, ik weet hoe zeer dat kan doen, dus ik vergeef die kerel. Alhoewel zo een beetje springen en dansen moet toch wel goed zijn, kwestie van da steentje te doen zakken.
Chapeau dat ze de voorstelling laten doorgaan. Heel af en toe kon je wel zien waar die tweede danser mankeerde in het stuk. Stiekem hoopte ik dat het niet de tattoodanser was die uitgevallen is... :-p Schuin voor mij zit een dame, die is verzekers naar de kwaffeur geweest... Ne permanent zo hoog of iets, als er iets rechts van het podium gebeurde zag ik er geen bal van. Ze zouden dat moeten verbieden. Een plieksken, ok, maar dat haar zo in de lucht zetten??... :-)
Alle lichten gaan uit en ik had een beetje schrik. Ineens zie ik een witte schim, ik hoop dat de andere mensen dat ook zien. Lijkt een scene uit Poltergeist... De dame komt op en begint een potje te zingen, gelukkig gaan de lichten aan. Daar krijg ik dus wel kippenvel van. Die heeft een klankkast ingeslikt!! Wat een geluid!!! Ja, daar ben ik van onder de indruk. Het probleem is, dat ik als ik een voorstelling zie en ik ken de mensen niet, dan geef ik ze een denkbeeldige naam om zo te onthouden wie dat wie is. De luitspeler noem ik in mijn hoofdje pornosnor... ik denk dat dit geen verder uitleg vereist. Af en toe doet die danser wat vreemd en ik zou bijna in een slappe lach schieten maar ik kijk efkes rond en iedereen kijkt bloedserieus. Ik probeer een verhaal te zoeken, maar dat is niet de bedoeling hoorde ik nadien. Er zat toch wel een beetje tristesse in de meeste liedjes... De getatoeëerde danser doet zijn kleren uit... en doet een kleedje aan... Tijdens dit gebeuren valt het mij toch op dat dat één spier is met een beetje inkt op hier en daar. Als hij de zangeres op zijn ene schouder heeft en daarmee over het podium schuifelt zie je welke controle hij heeft over zijn mooie lichaam. Er gebeuren rare dingen op de bühne...Ik geef toe, soms snapte ik het niet helemaal...
"Het geheel dient zich aan in 12 continu transformerende tableaux die de weemoedige liederen intensifiëren. Juan Kruz Diaz de Garaio Esnaola’s typisch poëtische en minimalistische taal wisselt de melancholische en reflectieve momenten af met een speels surrealisme."
Zo, als je bovenstaande nog eens leest kan je je wel inbeelden dat ik met mijn bek open de voorstelling heb verlaten. Ik heb er wel van genoten, 't is te zeggen, ik kan dit omschrijven als één van de meest bizarre dingen die ik ooit heb gezien. Moest je zeggen, volgende week kijken naar Temptation Island of nog eens zo een voorstelling doen... ik kies voor de voorstelling!! We zijn nu één dag verder en ik weet nog steeds niet in welk vakje ik dit in mijn hersentjes moet klasseren. Het is precies een film met een open einde, ik kan daar ook niet mee om!! Daarna nog iets gedronken en dan naar huis. Ik heb er niet van kunnen slapen!! (haha, dat zal toeval zijn)
Wat heb ik geleerd, dat je af en toe es iets moet doen dat net buiten je comfortzone ligt! Bij mij is dat alleen maar meegevallen, maar mijn tweede naam is natuurlijk fexibility... :-p
Zo, alweer een verhaaltje bij in mijn blogdagboekje...
We gaan een rustig weekend in ziede... alles op mijn tempo!! En vooral een beetje slaap inhalen denk ik :-)
Geniet van jullie weekend x
zaterdag 24 februari 2018
Sprotjestocht in Zulzeke...
Vandaag beloofde het ideaal wandelweertje te worden, en niettegenstaande mijn maag wreed overstuur was van een etentje gisterenavond, besloot ik toch een stapje in de wandelwereld te zetten.
Ik begrijp dat niet, iedereen neemt voorgerecht en hoofdgerecht, en ik ben de enige die daar heel de nacht van rechtop moet zitten in mijn bedde... inclusief motilium... ik denk dat om 23u mijn spijsverteringsstelsel gewoon stilvalt. Ik heb dan nog genen Irish coffee gedronken of nen dessert gegeten... Soit, deze morgen een half chocoboterhammeke gegeten dat ik niet flauwval en we vertrekken richting Oudernaarde. Jan zwiert mij daar uit den auto ter hoogte van Zulzeke en ik kan mijn tochtje doen terwijl hij twee keer de koers in één seconde voorbij ziet zoeven.
Dat was daar ne start om "u" tegen te zeggen!!! Ik dacht efkes dat ik in de Ardennen zat... Knal omhoog, in de modder tussen de bomen, dat was bijna paracommando-style. Het was zo steil naar boven de moed zakte een beetje in mijn schoenen, terwijl mijn schoenen in de modder zakten. Ik liep zodanig voorovergebogen dat ik bijna met mijnen neus in de modder zat, zoooo stijl was het!! Okee, ik liep misschien wel wreed voorover en mijn benen zijn niet in verhouding breedte-lengte, daar kan het ook aan liggen. Je zag ook overal van die uitslierspoortjes en het heeft niet veel gescholen of ik was een paar keer op mijn bek gegaan. Het enige voordeel is, als je steil omhoog gaat, dat je nadien weer moogt beginnen dalen, tja, af en toe ben ik ook al eens miss positivo, maar zelfs op de rustpost was de steile start hot topic! Ik was echt buiten adem. Om een beetje te bekomen nam ik af en toe een foto, maar ik moest redelijk veel bekomen en mijn beschikbare opslagruimte werd ruimschoots overschreden, hahaha, geen waar hoor... Ik besefte wel nog eens dat mijn cellulitis dat ik mag meesleuren niet in mijn voordeel speelt.
Ze roepen dat de Vortex voor vriestemperaturen zorgt, maar ik had een t-shirt met lange mouwen, korte mouwen, nen fleecetrui,een veste, ne sjaal en een mutse aan maar dat was alweer dusdanig overkleed.
Mijn vest in mijn veel te klein rugzakje gepropt en dat leek nen bal die ik op mijne rug had. Mijn muts efkes uitgedaan maar toen ik van richting veranderde sneed de wind mijn oren er bijna af!! Vlug mijn mutske terug aan. De andere wandelaars waren heel vriendelijk. Tja, soms zeg je goedendag en krijgt ge niets weere, tja, ze kunnen niet zeggen dat ik niet vriendelijk ben :-p
Mijn maagje lijkt zich te herstellen, die autorit had er ook geen goed aan gedaan. Halverwege staat een bordje "rustpost over 100 meter", ik kom achter den draai en ik zie een kerkhof, waar op ik per toeval op een graf lees "hier rust..." ik vond dat toch een beetje vreemd... ik weet zelfs niet of ik dat nu om te lachen vond of niet. Ik drink een cola zero en doe een praatje met een vriendelijk koppel. Ik begin aan het tweede deel. Zo wandelen, op 't gemak, zonder stress en al... tot Jan een bericht stuurt "Ik ben er over een kwartier" !!! Terwijl ik nog vier kilometer moet doen!!! Mijn opgejaagdheidshormoon activeert zich en ik schiet daar nu toch in ne versnellingspas!! De laatste 100 meter stuurt hij nog een bericht "ge moet u niet haasten hoor, ik ben naar de koers aan het kijken op mijnen gsm"... grrrrrrr... Sprotjestocht... ik heb geen sprotjes gespot want er waren geen sprotjes te spotten, anders waren het gespotte sprotjes. Maar toen ik aan het einde kwam kreeg iedere deelnemer drie gerookte sprotjes. Met de kop en staart er nog aan. Ik heb er gelijk wel zin in maar ik kijk rond hoe ik daar moet aan beginnen!! Ik zie een vrouw en die bijt gewoon in de zijkant van da buiksken. Verstand op nul, keilekker, maar nadien heb je een staartje en de kop, met een visgraatje ertussen... ik durfde niet kijken naar dienen kop, want stel je voor dat dienen sprot een oogske trekt!!
Ik heb nog een stuutje gegeten ook, maar ik heb de indruk dat mijn maag toch nog een beetje moet bekomen. De sprotilium heeft niet geholpen :-)
Vanavond nog een kwiske doen, al hoop ik dat ik niet in slaap donder want ik heb deze nacht geen oog toegedaan, en ik hoop nog minder dat ik den boel daar moet onderspuigen.
morgen rustdag :-)
Zo, onmeugende* groetjes
Sylvie
(*= een beetje onpasselijke)
zondag 18 februari 2018
Van wandelen in Zwalm word je kalm... uiteindelijk...
Van wandelen in Zwalm word je kalm... en dat is maar goed ook! Ik was al helemaal keigefrustreerd toen ik daar aankwam. Van tijd tot tijd is mijn lontje al wa kort :-) Ik kon me vaag herinneren hoe ik naar Zwalm moest rijden, maar de GPS die ik blindelings vertrouwde voor de laatste keer in mijn leven, vertelde me dat ik langs de Makro moest passeren... Wat dat vrouwmens van de GPS niet weet is dat Gavere helemaal openligt. Ze stuurt me op zo ne lange weg en ik zie autootjes heen en weer rijden, en net voor je de dwarse straat opmoet (na ne kilometer) staat er nen bulldozer dwars over de baan. Wel, dat is nu eens mensenkloterij. Ik zag de auto's vlak na de bulldozer voorbijzoefen, maar ik mocht mijn kar keren en helemaal rondrijden. Ik word dus straatje in straatje uitgestuurd en telkens kwam ik op diezelfde baan, ik werd er een beetje verkeersagressief van. Ik schakel dan maar over op de app Waze en dat spel weet tenminste de wegomleggingen te omzeilen. Maar die stuurde me dan knal op de smalle straatjes waar de wandeling doorliep, dus moest ik slalommen tussen de wandelaars. Ik vond dat ik een beetje chance verdiende en vlak bij de inschrijving gaat er iemand weg, en ik rijd gezwind op het vrijgekomen parkeerplaatsje... De zon schijnt en er is keiveel volk!!
Ik moet echt aanschuiven om me in te schrijven. Ik heb die pijlkes niet gevolgd hoor, ik liep gewoon mee met den hoop :-)
De Vlaamse Ardennen zijn gewoon zalig om te wandelen, alhoewel zo wa valsplat is toch wel wa lastig maar ik heb goede benen vandaag, hahahaha... Ik heb intussen geleerd dat je soms beter een beetje verder rijdt om een mooiere wandeling te doen. Aalter... ook schoon, maar toch meer een betonwandelingske... Ik liep daar nu eens zo op mijn gemak, met de zon in mijn muilke... Ik was al gelijk wa overkleed. De rustpost was in een kerkje, die waren niet voorzien op zoveel volk en dat liep daar een beetje in het achthonderd. Eén WC!! Ze hadden geen stromend water, dus wasten ze af in van die spoelbakken. Er werden glazen aangevoerd op ne kletsnatte plateau waar het schuim nog van afdroop en daar werd dan weer veel te geweldig cola zero ingegoten dat je één cm cola had en 10 cm schuim, inclusief afwasschuim. Ik heb daar ooit een een kleine dwangneurose van opgelopen. Mijn tong was eens helemaal rood en mijn gehemelte (muilplaag ;-)) en dat bleek door een vuil glas te zijn waar ik uit gedronken had, ook in zo een tent waar ze veel te lang wachtten om het water te verversen... ik kies dus altijd voor een blikje of flesje als het even kan... bweikes, ik hoop maar dat ik het morgen niet zitten heb, want ontsmettingsalcohol mag niet voor tournée Minérale. (Ik heb trouwens al één keer gezeurd, 't is te zeggen, ik was al van mijnen gin aan het slurpen toen het mij inviel dat het eigenlijk niet mocht... als straf doe ik vijf dagen langer Tournée..) Ik krijg een smsje van mijn dochter en ik ben zo geconcentreerd aan het antwoorden en intussen mis ik ne pijl en hoor ik mijn buurvrouw roepen (Gratienne, is ook bij de leukste wandelclub van de hele wereld, jaja, zo met een lidkaart en al, en een wandeldagboeksken) ik doe een praatje en loop verder. Ineens zie ik bitterweinig volk rond mij, dus ja, mocht ik weerkeren... een kilometertje extra dus..Maar ik ben alweer volledig zen... De vitamine D doet mij deugd. Mijne neus moet overdrijven met de opname van de vitamine D en het lijkt of ik verbrand bent. Ik denk zo stiekem dat het zonnetje iedereen heeft deugd gedaan... Het is toch al een heel ander gevoel. Ik heb er echt heel erg van genoten. Een beetje me-time...
Na de wandeling rij ik terug naar huis... ik begrijp dat de motorrijders ook blij zijn dat het zonnig is maar dienen die voor mij reed en zo over de baan zwalpte had ik toch bijna een tikkie gegeven.
Ik probeer me te beheersen en probeer nog een beetje na te genieten mijnen tocht...
Heb ik het al gezegd?? Wandelen is TOP!!! :-)
Groetjes
S x
De Vlaamse Ardennen zijn gewoon zalig om te wandelen, alhoewel zo wa valsplat is toch wel wa lastig maar ik heb goede benen vandaag, hahahaha... Ik heb intussen geleerd dat je soms beter een beetje verder rijdt om een mooiere wandeling te doen. Aalter... ook schoon, maar toch meer een betonwandelingske... Ik liep daar nu eens zo op mijn gemak, met de zon in mijn muilke... Ik was al gelijk wa overkleed. De rustpost was in een kerkje, die waren niet voorzien op zoveel volk en dat liep daar een beetje in het achthonderd. Eén WC!! Ze hadden geen stromend water, dus wasten ze af in van die spoelbakken. Er werden glazen aangevoerd op ne kletsnatte plateau waar het schuim nog van afdroop en daar werd dan weer veel te geweldig cola zero ingegoten dat je één cm cola had en 10 cm schuim, inclusief afwasschuim. Ik heb daar ooit een een kleine dwangneurose van opgelopen. Mijn tong was eens helemaal rood en mijn gehemelte (muilplaag ;-)) en dat bleek door een vuil glas te zijn waar ik uit gedronken had, ook in zo een tent waar ze veel te lang wachtten om het water te verversen... ik kies dus altijd voor een blikje of flesje als het even kan... bweikes, ik hoop maar dat ik het morgen niet zitten heb, want ontsmettingsalcohol mag niet voor tournée Minérale. (Ik heb trouwens al één keer gezeurd, 't is te zeggen, ik was al van mijnen gin aan het slurpen toen het mij inviel dat het eigenlijk niet mocht... als straf doe ik vijf dagen langer Tournée..) Ik krijg een smsje van mijn dochter en ik ben zo geconcentreerd aan het antwoorden en intussen mis ik ne pijl en hoor ik mijn buurvrouw roepen (Gratienne, is ook bij de leukste wandelclub van de hele wereld, jaja, zo met een lidkaart en al, en een wandeldagboeksken) ik doe een praatje en loop verder. Ineens zie ik bitterweinig volk rond mij, dus ja, mocht ik weerkeren... een kilometertje extra dus..Maar ik ben alweer volledig zen... De vitamine D doet mij deugd. Mijne neus moet overdrijven met de opname van de vitamine D en het lijkt of ik verbrand bent. Ik denk zo stiekem dat het zonnetje iedereen heeft deugd gedaan... Het is toch al een heel ander gevoel. Ik heb er echt heel erg van genoten. Een beetje me-time...
Na de wandeling rij ik terug naar huis... ik begrijp dat de motorrijders ook blij zijn dat het zonnig is maar dienen die voor mij reed en zo over de baan zwalpte had ik toch bijna een tikkie gegeven.
Ik probeer me te beheersen en probeer nog een beetje na te genieten mijnen tocht...
Heb ik het al gezegd?? Wandelen is TOP!!! :-)
Groetjes
S x
vrijdag 9 februari 2018
Wiewie in het ziekenhuis...
OOOH, ik voel een lang blogje opborrelen, want ja, ik heb veeeeeeel tijd. Ik zit hier zowaar in het zeteltje met mijn laptopje op mijn schoot.
Gisteren was een "bewogen" dagje, alhoewel "bewegen" het enige is wat ik niet gedaan heb... ik denk dat ik maximum 500 stappen heb gezet, en toch een spierscheur, maar daar kom ik later nog op terug :-)
Gisteren had ik om 9:00 u een afspraakje in de dagkliniek van AZ Alma. Ik kreeg een kamertje toegewezen waar ik bijna claustrofobie in kreeg. Het deed me denken aan de tijd van het medisch onderzoek van de lagere school, zo een paskot met twee deuren aan weerskanten waar je op het bankje moest zitten wachten met je onderbroek en hemdje aan tot de andere deur openging. Met dat verschil dat er nu sjuust een bed inpaste en dat ik een modieuze schort kreeg... ahum... Ik heb daar twee uur en drie kwart gezeten (samen met Jan)... ik had niet meer gegeten en gedronken van de avond ervoor en toch ben ik in die tijd zeker 10 keer naar 't wc gemoeten. (stresspieskes, hahaha) dat waren geen druppeltjes he, echt... ik dacht dat ik op den duur mijn weinige hersenvocht ging uitpiesen!! Ik vraag me nog steeds af vanwaar dat bleef komen. Bericht aan de weightwatchers, ik heb geen overgewicht, ik hou gewoon extreem veel vocht op :-)) Om naar de wc te gaan mocht ik in mijn designschortje door de gang (waar iedereen passeerde) tsss... Om kwart voor 12 kwamen ze mij halen en werd ik in de voorbereidingsafdeling gedropt. Ik heb daar nog een uur en een kwart gelegen! Ijskoud was het daar dus twee keer moeten zeggen dat ik moest plassen, hahahaha... ik kreeg mijn deken maar over mij tot aan mijn oksels want ze hadden de onderkant van dat deken zo hard vastgestoken dat ik dat niet loskreeg, en de verpleger die mijn aders deed springen bij een eerte poging om den baxter te steken had de papieren op mijn benen gelegd ook dus ik moest nog stilliggen ook. Dat is een grote ruimte met gordijntjes tussen, naast mij lag een dement dametje en ze vroegen haar 150 keer hetzelfde, na een paar keer kon ze het zelf herhalen. Ik zweer het, ik lach daar nie mee, respect voor die verpleegster en hoe ze er mee omging. Ze hebben mij ook zeker 10 keer mijn naam en geboortedatum gevraagd, mijn armbandje gecontroleerd, mijn allergie opgevraagd...Ik hoorde iemand vertellen dat hij geen algemene verdoving wou maar plaatselijk omdat hij er de laatste keer niet goed was uitgekomen... Dat wil je dus niet horen op die moment. De anesthesiste kwam langs en ik was een beetje op mijn gemak, al sloeg mijn hart nog steeds 100 (dat zag ik op dienen bak door de knijper op mijnen vinger) het zag er een strenge uit, al een beetje van leeftijd... toch liever dit dan een jonkie die het nog moet leren. Er was een spoedgeval tussengekomen maar ze verzekerde me dat het binnen het half uur aan mij zou zijn. Er komt weer iemand binnengelopen, die trekt met een spuit een flesje leeg en die wil dat in mijn baxter doen, ik panikeer en vraag of dat de verdoving al is, en ze schiet in de lach... Nee, ontstekingsremmers... ze heeft mijn ongeruste ondertoon duidelijk opgemerkt en ze stelt me gerust dat ze dat wel begrijpen dat ge jezelf volledig uit handen moet geven als je onder narcose moet. Ik zeg dat ze dat niet persoonlijk moeten nemen, maar dat ik ga blij zijn als het voorbij is. dan zegt zij: "moest ik moeten binnenkomen ik zou ook schrik hebben hoor" ik voel een beetje begrip en dat stelt met gerust, maar ze gaat verder: "en ik zie hier dan nog hele dagen hoe de operaties er aan toe gaan"... en dat was er weer te veel aan... Ik dacht dat ik een beetje rustiger werd maar mijn hartslag was nog steeds 98. Dan nog een laatste plasje en dan was het aan mij... ze voerden me in de operatiekamer en mijnen dokter was de beensteunen aan het bed aan het vijzen.. olé... ik mocht op de tafel gaan liggen. dat was daar ijskoud. De anestesiste was er terug en ik vroeg of ze er heel de tijd ging blijven... (ik was echt keibang) ze stelt met gerust en de verpleegster zegt dat ik aan leuke dingen moet denken. De vorige keren moest ik aftellen van tien tot ... maar nu werd ik gelijk wa raar en dacht ik :"heeft die nu al die verdoving ingespoooooo..." en toen was ik vertrokken... Die dacht verzekers , laten we dat paniekerig dametje hier maar snel platspuiten. De ingreep heeft 20 minuutjes geduurd, maarja, ik moest ook niet vol lucht gespoten worden omdat ze niet tussen mijn orgaantjes moesten peuteren, of ze moesten niet door vel (en vet) snijden of ze waren al een kwartier bezig voor ze een beetje bloed zagen ;-))) Gezien er al twee kinderen de doorgang zijn gepasseerd vermoed ik dat dat een makkie was ;-) Mijn eerste herinnering nadien was een zwart beeld en ademtekort, ik denk dat ze een buisje uit mijn keel haalden en toen ging het weer beter... Ik hoorde al vanalles, ik deed mijn ogen open maar ik zag wreed troebel. Ik lag op de recovery... in mijn bedje... Hoe ik daar ingeraakt ben weet ik niet. Als je zo buiten westen ligt weeg je waarschijnlijk nog meer... ik hoop maar dat ik die verpleegsters geen hernia heb bezorgd. In mijn fantasie staan er in de gang twee knappe kleerkasten van venten met bloot zonnebankgebruind bovenlijf die de dames terug in het bedje leggen :-p Het was wel duidelijk dat mijn oren eerst weer aanschoten en daarna pas mijn zicht. Ik kon mij alweer bewegen maar ik was wel een beetje duizelig (nadien bleek dat mijn bloeddruk een beetje te laag was) Ik lig daar te bekomen en naast mij gaat een bedje weg en komt weer een ander bedje... een Marie-Jeanne... een verpleger en twee verpleegster staan te roepen "Marie Jeanne!!" en ze lachen zich een breuk en imiteren Willy Naessens... "Marie Jeanne, waar is mijn kostuum" Marie Jeanne ligt nog goed te knurren precies. Ik vraag me af of ze zo naar mij staan roepen hebben ook want dat kan ik me niet herinneren. Hoe vreemd is dat, een half uur van de wereld niet meer weten?! Ik dacht, ik doe hier nog vijf minuten mijn ogen toe, maar toen ik ze weer opendeed waren we alweer een half uur verder. Tegen vier uur denk ik mocht ik naar de kamer, ik drink mijn colaatje leeg en anderhalf uur later mag ik naar huis!! Ik stap uit de lift en omdat mijn spieren eigenlijk niet zijn opgewarmd voel ik een klakske in mijn kuitspier en ik kan bijna niet meer stappen. Twee weken geleden ga ik een steile helling op met ne zware velo in mijn handen. (een helling in de parking van het werk) ik voel een neepke in mijn kuit en ik voel een ambetantigheidje als ik stap, maar ik ben er niet door belemmerd. Af en toe voel ik het maar het is draaglijk. Nu is het dus weer gebeurd maar iets straffer dan de eerst keer dus loop ik gelijk ne mankepoot de kliniek uit... Dus heb ik een scheur in mijn kapotte spier en een kapotte spier in mijn scheu... woehahaha, sorry, het is wa plat maar het kwam ineens in mijn hoofd... lachen is het beste medicijn, buiten mijn slaappilletjes gerekend... Nog goed dat ik niet te wild mag zijn, dan is goed voor mijn kuitje ook.
Zo, we gaan nog een beetje rusten... maar de verveling begint al toe te slaan hoor...
Maak er een fijn weekend van!!
Groetjes
Sylvie
Gisteren was een "bewogen" dagje, alhoewel "bewegen" het enige is wat ik niet gedaan heb... ik denk dat ik maximum 500 stappen heb gezet, en toch een spierscheur, maar daar kom ik later nog op terug :-)
Gisteren had ik om 9:00 u een afspraakje in de dagkliniek van AZ Alma. Ik kreeg een kamertje toegewezen waar ik bijna claustrofobie in kreeg. Het deed me denken aan de tijd van het medisch onderzoek van de lagere school, zo een paskot met twee deuren aan weerskanten waar je op het bankje moest zitten wachten met je onderbroek en hemdje aan tot de andere deur openging. Met dat verschil dat er nu sjuust een bed inpaste en dat ik een modieuze schort kreeg... ahum... Ik heb daar twee uur en drie kwart gezeten (samen met Jan)... ik had niet meer gegeten en gedronken van de avond ervoor en toch ben ik in die tijd zeker 10 keer naar 't wc gemoeten. (stresspieskes, hahaha) dat waren geen druppeltjes he, echt... ik dacht dat ik op den duur mijn weinige hersenvocht ging uitpiesen!! Ik vraag me nog steeds af vanwaar dat bleef komen. Bericht aan de weightwatchers, ik heb geen overgewicht, ik hou gewoon extreem veel vocht op :-)) Om naar de wc te gaan mocht ik in mijn designschortje door de gang (waar iedereen passeerde) tsss... Om kwart voor 12 kwamen ze mij halen en werd ik in de voorbereidingsafdeling gedropt. Ik heb daar nog een uur en een kwart gelegen! Ijskoud was het daar dus twee keer moeten zeggen dat ik moest plassen, hahahaha... ik kreeg mijn deken maar over mij tot aan mijn oksels want ze hadden de onderkant van dat deken zo hard vastgestoken dat ik dat niet loskreeg, en de verpleger die mijn aders deed springen bij een eerte poging om den baxter te steken had de papieren op mijn benen gelegd ook dus ik moest nog stilliggen ook. Dat is een grote ruimte met gordijntjes tussen, naast mij lag een dement dametje en ze vroegen haar 150 keer hetzelfde, na een paar keer kon ze het zelf herhalen. Ik zweer het, ik lach daar nie mee, respect voor die verpleegster en hoe ze er mee omging. Ze hebben mij ook zeker 10 keer mijn naam en geboortedatum gevraagd, mijn armbandje gecontroleerd, mijn allergie opgevraagd...Ik hoorde iemand vertellen dat hij geen algemene verdoving wou maar plaatselijk omdat hij er de laatste keer niet goed was uitgekomen... Dat wil je dus niet horen op die moment. De anesthesiste kwam langs en ik was een beetje op mijn gemak, al sloeg mijn hart nog steeds 100 (dat zag ik op dienen bak door de knijper op mijnen vinger) het zag er een strenge uit, al een beetje van leeftijd... toch liever dit dan een jonkie die het nog moet leren. Er was een spoedgeval tussengekomen maar ze verzekerde me dat het binnen het half uur aan mij zou zijn. Er komt weer iemand binnengelopen, die trekt met een spuit een flesje leeg en die wil dat in mijn baxter doen, ik panikeer en vraag of dat de verdoving al is, en ze schiet in de lach... Nee, ontstekingsremmers... ze heeft mijn ongeruste ondertoon duidelijk opgemerkt en ze stelt me gerust dat ze dat wel begrijpen dat ge jezelf volledig uit handen moet geven als je onder narcose moet. Ik zeg dat ze dat niet persoonlijk moeten nemen, maar dat ik ga blij zijn als het voorbij is. dan zegt zij: "moest ik moeten binnenkomen ik zou ook schrik hebben hoor" ik voel een beetje begrip en dat stelt met gerust, maar ze gaat verder: "en ik zie hier dan nog hele dagen hoe de operaties er aan toe gaan"... en dat was er weer te veel aan... Ik dacht dat ik een beetje rustiger werd maar mijn hartslag was nog steeds 98. Dan nog een laatste plasje en dan was het aan mij... ze voerden me in de operatiekamer en mijnen dokter was de beensteunen aan het bed aan het vijzen.. olé... ik mocht op de tafel gaan liggen. dat was daar ijskoud. De anestesiste was er terug en ik vroeg of ze er heel de tijd ging blijven... (ik was echt keibang) ze stelt met gerust en de verpleegster zegt dat ik aan leuke dingen moet denken. De vorige keren moest ik aftellen van tien tot ... maar nu werd ik gelijk wa raar en dacht ik :"heeft die nu al die verdoving ingespoooooo..." en toen was ik vertrokken... Die dacht verzekers , laten we dat paniekerig dametje hier maar snel platspuiten. De ingreep heeft 20 minuutjes geduurd, maarja, ik moest ook niet vol lucht gespoten worden omdat ze niet tussen mijn orgaantjes moesten peuteren, of ze moesten niet door vel (en vet) snijden of ze waren al een kwartier bezig voor ze een beetje bloed zagen ;-))) Gezien er al twee kinderen de doorgang zijn gepasseerd vermoed ik dat dat een makkie was ;-) Mijn eerste herinnering nadien was een zwart beeld en ademtekort, ik denk dat ze een buisje uit mijn keel haalden en toen ging het weer beter... Ik hoorde al vanalles, ik deed mijn ogen open maar ik zag wreed troebel. Ik lag op de recovery... in mijn bedje... Hoe ik daar ingeraakt ben weet ik niet. Als je zo buiten westen ligt weeg je waarschijnlijk nog meer... ik hoop maar dat ik die verpleegsters geen hernia heb bezorgd. In mijn fantasie staan er in de gang twee knappe kleerkasten van venten met bloot zonnebankgebruind bovenlijf die de dames terug in het bedje leggen :-p Het was wel duidelijk dat mijn oren eerst weer aanschoten en daarna pas mijn zicht. Ik kon mij alweer bewegen maar ik was wel een beetje duizelig (nadien bleek dat mijn bloeddruk een beetje te laag was) Ik lig daar te bekomen en naast mij gaat een bedje weg en komt weer een ander bedje... een Marie-Jeanne... een verpleger en twee verpleegster staan te roepen "Marie Jeanne!!" en ze lachen zich een breuk en imiteren Willy Naessens... "Marie Jeanne, waar is mijn kostuum" Marie Jeanne ligt nog goed te knurren precies. Ik vraag me af of ze zo naar mij staan roepen hebben ook want dat kan ik me niet herinneren. Hoe vreemd is dat, een half uur van de wereld niet meer weten?! Ik dacht, ik doe hier nog vijf minuten mijn ogen toe, maar toen ik ze weer opendeed waren we alweer een half uur verder. Tegen vier uur denk ik mocht ik naar de kamer, ik drink mijn colaatje leeg en anderhalf uur later mag ik naar huis!! Ik stap uit de lift en omdat mijn spieren eigenlijk niet zijn opgewarmd voel ik een klakske in mijn kuitspier en ik kan bijna niet meer stappen. Twee weken geleden ga ik een steile helling op met ne zware velo in mijn handen. (een helling in de parking van het werk) ik voel een neepke in mijn kuit en ik voel een ambetantigheidje als ik stap, maar ik ben er niet door belemmerd. Af en toe voel ik het maar het is draaglijk. Nu is het dus weer gebeurd maar iets straffer dan de eerst keer dus loop ik gelijk ne mankepoot de kliniek uit... Dus heb ik een scheur in mijn kapotte spier en een kapotte spier in mijn scheu... woehahaha, sorry, het is wa plat maar het kwam ineens in mijn hoofd... lachen is het beste medicijn, buiten mijn slaappilletjes gerekend... Nog goed dat ik niet te wild mag zijn, dan is goed voor mijn kuitje ook.
Zo, we gaan nog een beetje rusten... maar de verveling begint al toe te slaan hoor...
Maak er een fijn weekend van!!
Groetjes
Sylvie
zaterdag 3 februari 2018
Wandelen is top... ;-)
Het was wel meestal op den beton te doen, maar nu was dat niet zo erg, je liep toch grotendeels tussen de velden..(wat al aangenamer is dan langs nen drukken autoweg) Ik kijk toch al uit naar wat beter weer, oooooo, zo in het zonneke... nu is het niet echt koud, maar dienen wind en een klein beetje inspanning zorgen ervoor dat mijn pigmenten in mijn gezicht verkleuren in de richting van donkerrood. Aan de pauze, die mooi in het midden van het parkoer lag in niet al na 5 km als je 13 km moet doen, trek ik die deur open en dat is daar keiheet!!!! Ik ga richting WC, ik trek mijn mutse van mijnen kop, ik kijk in de spiegel, OH BOY... Een aubergine met een bosje stro op is het eerste wat me te binnen schiet. Het is half één dus ik bestel mij een boterhammetje met kaas, ze mochten wel es zeggen dat het keistraffe mosterd was :-) Ofwel had ik te rijkelijk gesmeerd. Aja, mosterd is 0 punten...
Kort na de pauze liep ik langs de Lotusfabriek... OMG, instant happiness!! Ik ga ne keer bellen naar Rituals, dat is het gat in de markt!!! Zo niet sebiet voor binnen, maar zo een dikke geurkaars voor buiten op ne zomeravond, warme lekkere koekskesgeur op je terras... mmm... Ik weet nu niet of het leutig is om daar te wonen, als ge uwen was buitenhangt peis ik dat die ook naar speculooskes riekt en dat is mss net te veel van het goede... Of als ge nen buikgriep hebt... bweurk...
Soit, ik vond het zalig, en na een paar kilometer rook ik het terug!! De wind zal goedgezeten hebben peis ik. Waarschijnlijk heb ik een beetje te diep geïnhaleerd want ik werd plots nostalgisch en euforisch en... ineens schiet mij het rijmke binnen van in de Chiro van 30 jaar geleden :
"een... twee.. drie... vier... vijf... zes...ze-ven, zo gaat het goed, zo gaat het beter alweer een kilometer"
Nie meugelijk, het zat in mijn hoofd en ik zei het heel de tijd op, op de cadans van mijn voetstappen. Ik maakte me de bedenking dat dat in de tijd toch wel kleine kilometerkes waren zunne... op het einde van het zinneke weeral ne kilometer??? Nog sjuust mijn gamelle en mijn ijzeren drinkpulle mankeerde ik nog. Ik kreeg dat dus niet meer uit mijn hoofd!!! Ik heb het zeker 20 keer gezegd. Op een manier heb ik er maar in berust, ik kon dan tenminste niet beginnen piekeren. Maar ineens was het weer uit mijn hoofd... OEF!! Ik heb potverdikke een blijn onder mijn eelt omdat ik mijn wandelkousen niet aanhad. (Lees, ik had die aan uit den decatlon, en normaal van AS Adventure, ze waren duurder, maar duidelijk beter!!)
Gezien Jan naar de Paniniclub ging en dat in Sint Laureins was had hij me afgezwierd en zou me weer ophalen.
Nog vlug langs den Okay... ik heb zonet Vol-au-vent gemaakt, echt waar, sorry dat ik hier stoef, maar hij is zooooo lekker... Miljaarde ik kan goed koken als ik goesting heb... woehahaha...Misschien zou ik me toch beter een beetje toeleggen op madam Bekkari (gezien dat meer zou passen in de WW), ik heb al eens proberen kijken op TV maar haar stem werkt enorm op mijn stresshormoon.
En dat staat dan weer rechttegenover mijne maat Jeroen, die stelt mij op mijn gemak, zit op dezelfde lijn van wat lekker is, maar dienen kluit boter is er te veel aan ee...
Zo, nu een klein beetje genieten van de rust, een humootje lezen... Jan is in zijn plakboekjes bezig dus die hoor ik ook niet het eerste uur :-p
Geniet nog van het weekend
x
Abonneren op:
Posts (Atom)