Vacansoleil - Vacanorage

Gisteren (woensdagmiddag) lagen we nog even lekker aan het zwembad, er waren wel wat witte wolkjes af en toe maar het was toch wel weer een lekker gezellig weertje.  We besloten om ’s avond nog een avondmarktje te doen hier een half uurtje vandaan.  We kwamen toe in ons stacaravannetje om ons klaar te maken en ineens werden de lucht gelijk een beetje grijs… tarara… Ik dacht dat we zondag het ergste hadden gezien, maar gisteren was het nog net een tikkeltje erger.  Het lawaai was een stuk minder, evenveel foto’s, maar er leek wel een orkaan te passeren. Het regende horizontaal!  Naast ons staat er een boom en die staan nog steeds helemaal scheef.  Die helt echt over naar ons etablissement.  Jan minimaliseerde het probleem en Manau probeerde mij te overtuigen dat die boom al een beetje scheef stond.  NO WAY HOZEEJ, de aarde errond is mega modderachtig van de overvloedige regen en als er een zuchtje wind is beweegt de stam.  Ik schoot in een paniek en op dat moment belt mijn lieve zus.  Ik heb echt zo hard moeten huilen.  En het vlammetje van onzen bulex was ook uit, dus ik dacht nog dat we gingen vergassen ook.  Ik heb een gastrauma opgelopen toen ik klein was, als we het vuur aanstaken hoorde je de gas een secondje lopen en dan liet het waakvlammetje heel het rijtje mooi opflakkeren.  Dat is dus twee keer misgegaan, één keer door mezelf, toen hoorde ik het gas lopen maar het waakvlammetje deed zijn werk niet en toen knalden de vlammen uit de stoof, behalve waar het moest.  De tweede keer was het Nadia, die zag het aankomen en riep “de stove gaat ontploffen!!!!” en we liepen naar buiten terwijl mijn zus onder de douche stond… Nee, Gas en ik  zijn niet de beste vrienden.  Ik was dus redelijk overstuur.  Jan heeft naar de nachtwacht gebeld.  Niet de Nachtwacht van studio 100 natuurlijk, al was dat wel gemakkelijker geweest want die verstaan mij beter.  Diene vent vond hem nu toch ook wa scheef staan en ik spreek niet echt vloeiend Frans maar ik verstond wel dat Jan het helemaal op mij stak, dat ik ongerust was.  De buurman zei (en Français) dat de takken van de boom inderdaad over zijn terras kwamen en nu niet meer.  De Nachtwaker zei dat hij een koordje zou spannen van het terras van de buurman naar de boom om die te stabiliseren, ik vertrouwde het zaakje niet, maar hij kwam met een wreed dikke platte riem af die hij zo kon aanspannen met een ijzeren toestelleke (zo gelijk een muizevalleke dat je moet opkrikken) hij begon dat aan te spannen en dienen boom kwam wat rechter… Ik stel mezelf gerust dat de buurman zijn terras eerst in de lucht vliegt, dat ik daarvan wakker word en dat ik nog snel kan wegvluchten… maar ik denk dat het iets rapper zal gaan.  Hij heeft ook een nieuw vlammetje in onze bulex getoverd.  Onze congé.. ik had gehoopt als een totaal ontspannen huppelende hinde terug te keren maar ik vrees dat het een verlofje is met ups en downs.  Ik hoop dat dienen riem echt niet afschiet.  Ik ervaar toch een klein beetje stress door het hele gegeven. 

Maandag hebben we met heel de camping gekeken en gesupporterd voor de Belgen… er zat daar een dame, die was nu eens zooooo zat, ik heb mijn ogen uitgekeken!!! Ik dacht als die mij zo zie staren schiet ze nog in een collère maar die zat met haar ogen half stok en toen ze van haar wijn wou drinken ging dat in slow motion, ik vond het een staande ovatie waard dat ze dat nog kon mikken.   Die had al een pré-feestje gehad me dunkt, ofwel had ze nen glazen bol en wist ze dat we gingen winnen.  Langs de ene kant vond ik het vrij lachwekkend, langs de andere kant wel triestig voor die twee jonge kinderen… Halverwege de voetbal zijn ze weggegaan, samen met hare vent die ook wel een beetje te diep in ’t glaasje had gekeken.  Ah, zo heeft iedereen wel eens zijn marginaal momentje zeker…

Vacansoleil is hier dus een beetje Vacanorage… mijn eerst ervaring is niet zo goed meegevallen, maar dat lag dus meer door de weergoden.  Al mogen ze hier wel ne keer andere talloren voorzien, die zijn nu doorzichtig, dus gewoon van glas!! Dat is niet goed voor mijn dwangneurose.  Het is precies of je gewoon je eten op de tafel legt!! Dat is gelijk op het werk, er zijn vier kleuren platteau’s, geel, groen, oranje en blauw. Als het paprikasoep is, neem ik geen oranje platteau, als ’t broccolisoep ik pak ik genen groenen platteau, aspergesoep gaat niet op een gele platteau en als ik thuis tomaatjes snij doe ik die nooit in nen roden kom en geraspte wortelen ook niet in een oranje.  En zo heeft iedereen wel een hoeksken af zekers… hahahaha

Vandaag zijn we naar Bordeaux gereden en dat was een supermooie stad!! We zijn vertrokken in de gietende regen maar eens we daar waren hebben we mooi weer gehad… voorlopig is het vrij rustig in de lucht, ik hoop maar dat het zo blijft.

Tijdens het schrijven van dit blogje heb ik (maar) vijf keer door het raam gekeken als dienen boom nog niet schever staat dan de keer ervoor… het is officieel, ik heb een scheve-bomen-trauma opgelopen… L

Zo, morgen zijn we er hopelijk weer, met meer (lees:beter) weer!!! Grrr…

Groetjes,

Vrouwtje Theelepel

Remember de begintune… ik ken het nog vanbuiten!!!

Een lepel is een ding, daar kun je pap mee roeren, je gebruikt hem ook om de baby mee te voeren, gewoon heel handig maar je moet je niet vergissen, je zult wel zien dat er ook rare theelepels zijn… zeg mij waar die is, ik zoek al zoveel jaar, een lepel van goud, hij moet er zijn maar wie vertelt me waaar?? Daarmee tover ik een glimlach op je wangen, (waaangen) die gouden lepel schittert in mijn droom… (in mijn droom)… 

Ik was er bijna geweest!!!

Deze nacht vreesde ik dat het mijn laatste nacht was…  Ik dacht dat ik al eens een zwaar onweer had ondergaan.  OMG, ik kon mezelf nog net overtuigen dat het geen apocalyps was maar het scheelde echt niet veel.  Het goot water, ik weet in een stacaravan klinkt het misschien allemaal wel iets luider dan op een betonnen geisoleerd dakje, maar ik hoorde geen druppels, dat was gelijk je een onuitputtelijke emmer uitgoot.  Ik dacht met momenten dat het dak ging instorten door de neerslag.  En bliksemen!!! Dat waren ZEKER 10 flitsen per seconde!! En dat gedonder, ik deed echt bijna in mijn broek, ik had hier bijna het rampenplan afgekondigd.  Zulke knallen, zo van die krakers die blijven doorbulderen tot een andere kraker het overneemt.  De Jean was er ook niet gerust in.  We zitten met alle caravantjes op een helling en gelijk ik nogal een worst-case-scenario-denker ben, zag ik al een modderstroom heel den boel meesleuren, recht het dal in.  Ik overwoog even of de auto die een eind verderop op de parking stond geen beter optie zou zijn.  De wind, tja, het waaide wel, maar nu niet in die mate dat er brokstukken voorbijvlogen.  Even keek ik door het gordijntje (dat is zo een gordijntje dat maar net op de cm is uitgesneden, dus veel moeite moest je niet doen) maar dat hield ik niet lang vol, ik heb altijd schrik dat ik één of andere schim zie staan terwijl het weerlicht.  Dat heeft een vol uur geduurd.  Ik was echt kweet niet hoe bang.  Eindelijk werd het dan wat rustig, maar de weergoden dachten “dienen broekschijter gaan we nog eens liggen hebben” en twee uur later was ’t weer van dat.  Leuk, zo het bijna Zuiden van Frankrijk… Jan keek op zijn GSM om te zien hoe lang het nog zou duren en er was inderdaad één kotje knalrood, recht boven onze kop!!

Ik heb dus geen bal geslapen, ik hoop deze nacht op een rustiger klimaat, maar het is vandaag weer snikheet geweest dus ik reken er niet op.

Onze eerste vakantie met Vacansoleil.  Leuk, zo allemaal dezelfde kotjes, maar wel veeeeel kleiner als pakweg een centerparcs.  Er is één ruimte waar ik me zonder mij ernstig te kwetsen kan bukken en dat is in de centrale ruimte.  Met twee passeren is ook uit den boze.  En dat ligt niet aan mijn gat, het is echt smallekes, maar veel schikken we niet binnen te zitten. De WC rolhanger hangt linksachter de WC, als ge eens wilt dat het wreed in uwen nek schiet moet je eens al zittend een velleke proberen aftrekken J Wij, luxepaardjes, hebben airco gevraagd en daarmee ben ik supertevreden.  En we hebben twee badkamers!! Hahaha, dat is een beetje onlogisch.  Vandaag boodschappen gedaan in de Auchan, ik had keiveel mee voor keiweinig geld!! Dat scheelt een hoop met dat winkelke hier op de camping… (de profiteurs)  Voor één keer in mijn leven heb ik mijn Europese Ziekteverzekeringskaart mee, maar daarnet sneed ik samen met de bistro een schel af mijnen vinger, maar een simpel lakske heb ik niet mee. Ik heb het flapje dan maar gewoon toegelegd… Ik durf te wedden dat ik daar de komende uren OVERAL mee aan haper!!

Morgen bezoeken we Perigueux (als het nog toegankelijk is, wie weet is er vannacht een modderstroom) J Maar eerst naar de match kijken België-Japan… er staat hier een groot scherm, maar dat is bijna verplicht gezien het hier “regent” van de Belgen… (ook dat nog)

Qua zwemfaciliteiten is het hier he-le-maal mijn ding!!! Veel verschillende zwembadjes, de badjes met 10 cm water met stinkpamperkes in kunnen we overslaan, wij nemen het diepe en de wildwaterbaan.  Ik amuseer me te pletter J Je moet er af in zo een opblaasbaren band (8,95 per stuk, grrrrr) toch even gekeken of iemand met een vergelijkbaar BMI dat heeft getrotseerd.  Maar dan was ik niet meer te stoppen ee… Het is wel nen eind van het einde naar het begin (mee trapkes en al) dus dat vermindert het schuldgevoel van den dagelijksen aperitief… Congé is congé zeg ik dan…

Enfin, ik kruip sebiet in het douchekotje ik hoop maar dat ik niets laat vallen of ik moet Jan roepen en zal mij moeten afdrogen in de gemeenschappelijke ruimte denk ik, woehahaha…

Zo, zoals jullie kunnen lezen gaat het mij hier wel goed af hoor, zonet kwam er een vogelke vlak naast mij een chipje pakken, oooh, dat vond ik keiplezant!!  Toen ik siste dat Jan moest komen kijken riep hij tot drie keer toe ‘k weet nie hoe luid “Wadde??” vanuit de mini-living… tssssss… ik heb er gelukkig ne foto van…

Wie weet blijf ik hier wel J ik laat het nog weten!!(tuurlijk blijf ik niet, ik kan mee moeite Frans klappen)

Au revoir!!!

Beaucoup de salutations et de bisous

xxx

Stoefen is het nieuwe fier zijn...

Zo, het stinkt hier verschrikkelijk naar beerkar… want eigen stoef stinkt en ik ga stoefen, dus als je er niet tegen kunt stop maar met lezen… ’t is te zeggen, ik ga niet stoefen ik ben gewoon fier op mijzelf, maar meestal komt dat stoeferig over, dus hang ik hier efkes algelijk de stoefkonte uit…

Ik heb 1000 kilometer gereden met mijn leasefiets!! 1000!!! Duust gelijk dat we zeggen… Mille gelijk de Fransen zeggen, de Mille van millejaarde dat is toch veel he… 1000 kilometer minder in den auto gezeten!! Ik weet het wel hoor, er zijn al heel wat mensen die dat al jaaaaren doen. En in theorie ben ik ook maar ne semi-fietser… (zo een beetje ne plantrekker die doet alsof, hahaha) maar toch groei ik een beetje van fierheid, en dat is weer horizontaal dus dat is weer nefast voor mijnen BMI…

Wat wel een beetje vervelend is, als je eens gezond wil doen en je neemt een doosje frisse aardbeien mee, dat die door de fietstocht precies al een paar dagen extra zijn gerijpt.  Lees: onappetijtelijk.  En je moet niet denken dat ik te geweldig fiets, want mijn collega heeft dat ook, zelfs ons bananen zijn dubbel zo bruin als we aankomen op het werk.  Ik heb al gedacht van een beetje geleisuiker over mijn aardbeitjes te strooien dan heb ik tegen de middag een heerlijk confituurke…Stel dat ik ’s morgens een tupperwareke pak, ik gooi daar wat pijnboonpitten, olijfolie, basilicum, ne teen look en Parmesaan in,  eens goed doorknallen op de borduren, en tegen den avond heb ik vermoedelijk en met een beetje chance een superlekkere pesto… En als ik mijn fantasie helemaal de vrije loop laat gaan dan neem ik ne pot met druiven, ik giet er wat suiker en gist op, ik zwier dat in mijne fietszak (bij voorkeur met een beetje zon op voor de gisting) af en toe doe ik een rondje blote voeten in de pot en na een paar weekjes heb ik een heerlijke bio-wijn “Château Rijsselaere.”

Mijne reiger is een paar dagen vermist geweest en ik was al in ne grote paniek, het gras langs de vaart was zo hoog geworden dat ik hem al een paar dagen niet kon spotten.  Ik ga nu ook niet al rechtstaand fietsen hoor, “elektric Spinning” hihi… dat komt mijn knietjes niet ten goede. Nu hebben ze dat gras afgemaaid en heb ik weer schoon overzicht. Ik heb mezelf gebombardeerd tot de conciërge van de Lieve…    Even vreesde ik ervoor dat Reigertje de grasmaaiïng niet had overleefd #reigergehakt… Maar gisteren heb ik hem terug gezien, in mijn fantasie stak hij zijn duim omhoog en knipoogde hij om te laten zien dat alles ok was, hahaha

Ik heb naast het woon-werk-verkeer ook wel al een paar tripjes gedaan ( tripjes zoals in tripjes met de fiets he, geen experimentjes met verdachte kruiden en poeders waar je begint van te hallucineren) maar ik heb ook al een paar overbodige kilometers gedaan…  Ik ontbreek het pro-actief-denkend-gen, ik heb last van het verstrooidheidsvirus en ook af en toe van het vergetelheidssyndroom.  Gelukkig is Jan nog thuis ’s morgen en werkt die bij toeval ook bij het beste gezondheidsfonds van de hele wereld.  Ik heb al meerder keren moeten bellen (want hij vertrekt iets later) “Poepie, kan je nog eens mijn oplaadkabel meebrengen want ik heb maar twee streepkes niet meer” , “Poepie, kan je eens een reservebroek meebrengen want het is hier nu toch beginnen gieten”, “Poepie, ik ben mijn brooddoos vergeten” of zelfs “Poepie ik ben mijn volledige fietstas vergeten”… Als hij dan één keer naar mij belt is het van “Waar zijn mijn autosleutels, in uw sjakosje zeker, ge kunt zien dat ge weer naar huis komt”… Je merkt meteen dat zijn bericht veel kordater overkomt dus dat ik mijn kar mocht keren. (20 km extra!! Aja, want hij kon den otto niet starten)  Als ik mijn arm strekte dan kon ik met mijn vingertoppen al aan Gent… grrr… Dat hij zijn sleutelhanger de week voordien af zijn sleutels heeft gedaan waardoor het onderscheid tussen onze sleutelbossen daardoor miniem was, dat deed niet terzake zenne..., dus ja, twee sleutelbosjes in mijn fietstas.

In de fietsenstalling op het werk gaat het ook al eens mis. Ik zet mijn fiets in het kotje op min twee, er zijn intussen al een paar van dezelfde fietsen in de running.  Dus ik kom op een avond in de garage, ik zie mijn fiets, ik hang mijn tas er aan, en ik wil mijn sleutel in het voorziene gleufje steken maar dat gaat niet… ik besef algauw dat het mijn fiets niet is, de mijnen staat een meter verder… Ik ga naar mijn fiets, ik vertrek en na vijf minuten fietsen stel ik vast dat mijn fietstas nog aan die andere fiets hangt… ggggr… Misschien moet ik een gans boeket bloemen aan mijn stuur hangen ipv één subtiel wit bloemeke. Of zo een kadertje gelijk in de auto “ik denk aan je” waar je dan een foto kan insteken ...ne foto van Jan??? Ik dacht het niet, eentje van de immer knappe Eden Hazard.  

Een andere keer stond ik volop in mijn voorbereiding voor mijn terugrit en er komt een collega binnen en staan we wat te tetteren, ik leg mijnen helm op de bagagedrager van de fiets naast mij… je ziet het al aankomen zeker, ik ben alweer vijf minuten aan het fietsen en ik voel heel wat weerstand ter hoogte van mijn pruik… Dzju, helm vergeten, dus doen we nog een retourtje…

Maar allemaal met de grote glimlach ee…

BAAAAM 1000 km... mocht ik nu op zijn minst eens 1000 grammekes afvallen, zo gewoon, voor de moeite maar nee hoor... Op dat vlak is het een behoorlijke tegenvaller. Maar ik ben wel 1000 keer zo gelukkig als ik onderweg ben!! 

Ik ben alvast met een overdreven fiere glimlach, een zalig zonnetje en helemaal zen het weekend ingefiets...

Ik wens jullie allemaal een heel fijn weekend... (en sorry voor de stank ;-))

#leasefiets #woonwerkverkeer #gezondheidsfonds #fietsenisleuk

Fiere groetjes,

de stoefer...

Sylvie

Bell-Amuse(ment) in Bellem...

We beslisten om eens te gaan eten, ik had eerst gezegd dat Jan mij eens mocht verrassen, maar zijn inspiratie gaat niet verder dan de restaurantjes die we al gedaan hebben :-)
Dus ik steek mijn grijze hersencelletjes aan en binnen de fractie van een seconde heb ik al een idee... Als 't over eten gaat, dan ben ik er als de heerlijke hoevekippen bij... Eigenlijk omdat een jeugdvriendinnetje Gudrun net op haar Facebook de menu heeft gezet van Bell-Amuse in Bellem, het restaurant van haar zusje.  Oooooh, dat was al helemaal mijn ding en het water kwam mij al in de spreekwoordelijke bek bij het bekijken van de menu, behalve die babykreeft, daar krijg ik uitslag van.  De laatste keer dat ik dat voorhad is wel 20 jaar geleden, misschien is dat allergietje er uitgegroeid, maar ik zie het toch niet zitten om dan nog eens te testen dus pas ik voor de kreeftjes.
We mogen nog buiten aperitieven en ik krijg een fleeceken (keigezellig!) Ik vraag mij nen Gin tonic... Het was ne fermen (lees: ik ben nog steeds niet gewend van te drinken) en dienen Gin stijgt linea recta naar mijne kop. Ik heb hem moeten meenemen tot voorbij het voorgerecht en het zat efkes in mijn hoofd. Ik durfde niet te gaan plassen want ik dacht dat ik het interieur zou meesleuren op mijn pad.  Van toiletten geklapt, sjieke weecees zunne!!! (proper, heerlijke geurstokjes doch niet te overweldigend, sjuust gepast :-)) Een halve liter spa en een voorgerecht later kwam ik weer bij. Mevrouwtje Bell-Amuse was supervriendelijk en had het hele zaaltje superhard onder controle!!.
Als voorgerecht nam ik carpaccio van tonijn... Dat is de eerste keer dat ik een tonijntje als carpaccio eet, en nu durf ik dat nooit meer te eten want lekkerder dan dit kan het echt niet worden.  Volgens mij heeft die chef last van het Sergio-syndroom... TOP-niveau, ik moest mijn ogen ervan dichtdoen om mij af te sluiten van de rest van de wereld, "me and my tune" dat was keilekker! Jan had voor de kreeft gekozen en dus mocht ik ne keer nie proeven ook, tsss...

Als hoofdgerecht Iberico varkenshaasje met asperges, boontjes en broccoli en aardappelkubusjes, en een graanmosterdsausje. Ik heb zonet gegoogled dat dat een Spaans varken is... "hola supermercado de la bancos por aqui" Dat bordje kon zo in de Libelle lekker!! Wa schoon servies was me dat daar ook.  Het dessert was dan ook de perfecte afsluiter, panna cotta van aardbei, granité van sinaas en yoghurt.  Bij het eerste hapje granité zat ik bijna tegen de plafond, dzjuu dat was koud, mijn tanden hadden dit niet zien aankomen.  Tijd voor de keislechte (van smaak) tandpasta van paradontax...
We bestelden nog een koffie en kregen nog elke twee koekjes en een neuzeken, en ook nog een mini-crème brullée... Ik zei nog tegen Jan dat het koekje naar spoegsel smaakte opdat hij dan zou zeggen dat hij het niet moest hebben en dat ik het dan kon binnenspelen, hahaha, maar 't pakte niet... Hij nam een neusje vast en zei "er staat een "G" op"... toen ik zei dat dat de "G" van G-spot was heb ik het wel gekregen, woehahaha... (Sorry, dat is het resultaat als je humor en gin mixt)
Ik zat zo vol of een ei...Conclusie: we gaan dat meer doen!! (maar niet elke week ee)  Diene menu kan je nog heel de maand krijgen, dus als je ne keer wat "sex on the plate" wil, of een "culinair orgasme" dat is daar the place to be!!
Morgen is het noodzakelijk dat ik een wandelingske doe... "alwadammehetten emme het" zou Kenji Minogue zeggen...
Vandaag heb ik voor de eerste keer in mijn leven ne velo gekuist!!! (de mijnen) als je morgen iets ziet blinken op de velopad, 't is wiewie...
Zo, mijn weekend is toch al goed ingezet... ik hoop voor jullie 't zelfste :-)

x

Wiewie doet een standje...

Voor het eerst in heel mijn leven maakte ik vandaag deel uit van het CM promo-team!! Ik vond dat toppie, je weet wel, van het beste gezondheidsfonds van de hele wereld!
Een tweetal weken geleden werd mij de vraag gesteld of ik dat zag zitten, omdat ik soms wel eens enthousiast durf te zijn... tja, als je met een complimentje smijt krijg je van mij (bijna) alles gedaan :-)
Een paar dagen ervoor kreeg ik een echt draaiboek doorgestuurd en werd me gevraagd welke maat ik had voor ons uniform (een schoon polootjen)... dan pas werd ik wel zenuwachtig. Ik dacht dat ik dat helemaal van buiten moest blokken!! Ik zou dit met twee collega's doen, maar op het onverwachts kwam ook één van onze directeuren meedoen.  Toen werd ik écht bleek van de stress... hahaha, nee hoor, ze is echt een heel lieve :-) Al moet ik toegeven zo onbekende mensen aanspreken, ik heb toch de eerst vijf minuten de spreekwoordelijke kat een beetje uit de Torfswinkel gekeken.  Een beetje roderen gelijk ze zeggen. Maar eens de drempel overschreden heb ik er van genoten.

Om 9u maakten we onze stand klaar aan het Krugercentrum in Eeklo.  Het was een beetje bewolkt en heel veel volk was er niet echt.  Onze positie was niet ideaal en de mevrouw van het tea-roomke vertelde ons dat het meeste volk in de namiddag pas om boodschapjes kwam in Eeklo. Verdorie, hadden we dat geweten... Desalniettemin hebben we toch wel wat mensen kunnen bereiken.  Binnen het kwartier stond er al iemand van de pers voor een fotoronde (mijn favoriete onderdeel...not :-))We speelden een quizke met de voorbijgangers, we lazen een paar mythes voor en dan moesten de kandidaten raden of het waar was of niet.  Met zo van die buzzer-drukknoppen. We willen eigenlijk duidelijk maken aan de mensen dat je sommige dingen niet zomaar van het internet mag plukken dat je toch beter eens op betrouwbare sites gaat zien (wat betreft gezondheid), zoals de betrouwbaarste site van de hele wereld: www.cm.be... Ik moet eerlijk toegeven dat ik het leuker vond als de mensen het NIET juist hadden, dan kon ik gelijk met nog meer overtuiging vertellen hoe de vork aan de steel zat.  98% van de ondervraagden (ik sla er ne slag in hoor, ik heb ze niet geteld) denkt dat selder de potentie verhoogt.  We hebben dus echt wel heel wat mensen teleurgesteld ook hihi...  Behalve die ene man die (voor de grap) zei dat hij nu gelukkig kon stoppen met hele dagen selder te eten en hij keek naar zijn vrouwtje en ze lachte... (de deugnieten) Maar gelukkig is selder wel keigezond, in een soepje, met een dipsausje of over een mosselken. Normaalgezien kreeg enkel de winnaar een zak van CM met een heerlijke groene selder in, met ne stylo erbij (en 't zijn van dedie die keigoed schrijven, die perfect in de hand liggen, mooi van design, ideale puntdikte en ze maken geen plekken), de nodige informatiefolders en een kaartje van handgeschept papier met bloemzaadjes in,  dit moest je dan onder de grond planten (in de lucht planten zou wa moeilijk zijn) en met een beetje geluk pluk je binnen de kortste tijd niet alleen je eigen geluk maar ook een zelfgekweekt boeketje blommekes.  Zorgen voor elkaar dragen wij nu eenmaal hoog in het vaandel en daarom kregen ook de verliezers hetzelfde pakketje mee voor het geleverde enthousiasme.  Door de dame die toch even dubbelcheckte in de bakken of haar gekregen exemplaar wel de door haar beoogde grootte had, en of er toch geen groter selderijtje lag deed me even met mijn mond vol tanden staan, maar ik herpakte mij binnen de 20 microseconden...Het was een deugd op zich om te zien hoe mijn collega-consulent (en ik gebruik een fictieve naam) Crans De Haemer de mensen aansprak en overtuigde om eens tot bij onze stand te komen.  Nancy en Sofie namen vooral de uitleg  over ons nieuw project "Gezonde Buurt" voor hun rekening. Er stond eigenlijk nog een keischone knalgroene buurtbank, die kon je winnen als je een leuk Gezonde Buurt idee had... Ik denk dat ik zelf nog eens ga brainstormen want zo een bankje zou wel op mijn terras passen :-p  Het is wel een feit, door onze mooie stand zijn we weer gezien vandaag... de tijd was heel snel voorbij, dus dat wil zeggen dat ik mij niet staan vervelen heb. Voor herhaling vatbaar?? Das zeker da!!
(als ik nog mag :-)  Sebiet nog mijn eigen selder (die ik eerlijk heb gekregen) in stukjes snijden en in mijn diepvriesje proppen nadat ik eerst nog een seldersmoothie maak voor Jan... aja, sjuust, dat heeft geen invloed... hahaha

Geniet nog van jullie weekend!!!
Sylvie
x

Elektrische fiets is voor mieten... leve de watermaatschappij

Dat ik nog steeds supercontent ben met mijn fiets dat staat als een reiger op het water in de vroege uurtjes langs de Lieve.  Ik hoop maar dat ik niet begin te groeien van fierheid, want het zal weer in de breedte zijn, in plaats van in de hoogte en dat is niet zo goed voor mijnen BMI.
Zal ik hieronder eens een voorbeeld geven van de conversaties waar mijn haar van rechtkomt (en ook een beetje stoom uit mijn oren en rook uit mijnen neus :-)
Andere: "ah, ge rijdt gij met de fiets naar Gent?" (verwonderd)
Ik: "Ja, dat is echt keiwijs" (met een intonatie om "u" tegen te zeggen)
Andere: "en hoeveel kilometer is het?"
Ik: "de vogelvluchtroute 13km en de toeristische route 17,8 km, maar 't is wel nen elektrische ee"
Andere: "Ah, dan moet ge dus niet fietsen..." en de bewondering valt als een muntje van 10 cent in de vergeetput van de Citadel in Dinant.
Anderhalf uur per dag op nen home-trainer zitten maakt precies meer indruk dan met een elektrische fiets rijden... eigenlijk is dat toch een beetje een openlucht-home-trainer. Ik denk dat er nog mensen zijn die denken dat dat met een plastiek hendeltje en koordje is dat je gelijk een benzine-grasmachiene moet in gang trekken en dat je dan de voetjes niet meer moet bewegen.  Dat klopt dus langs geen kanten.... Mijn speekselproduktie valt stil waardoor mijn mond zo droog wordt als een verpulverde kurk van een wijntje van 20 jaar oud, mijn zweetproductie stijgt zachtjes maar het loopt niet uit de hand, behalve als ik de garage binnenrijd. En dat is dan zowel de garage op het werk als mijn eigen garage.  Dan krijg ik een intense fietsvapeur, vooral ter hoogte van mijne kop en de dagcrème die ik 's morgens in mijn gezichtje heb gemasseerd wordt terug langs mijn poriën naar buiten gestuwd.  Of ik de korte of de lange weg neem hangt af van de weergoden.  Gisteren reed ik langs de N9, amai, je moet toch wel goed opletten hoor, ik was bijna overreden!! Aja, 't madammeke zat niet te kijken en ik had het in 't snotjen 't is te zeggen ze keek NAAST haar om zonder te stoppen op de N9 te rijden en ik reed al voor haren auto, toen ze voor haar keek schrok ze zich kapot.  Ik heb een beleefd, doch duidelijk gebaar gemaakt dat ze ne keer een beetje rustiger mag rijden en vooral VOOR haar mag kijken ;-)  Ik reed rechtdoor op de velopad, dus ik heb voorrang.
Intussen al 362 kilometer op mijnen teller op 15 dagen tijd, dat is dus wel al ne keer van Knokke tot in Luxemburg, dus als het ware het hele land doorkruist!! Dat is dus 362 km dat ik minder in den otto gezeten heb en met mijn beentjes een beetje heb rondgedraaid. (aja, want elektrisch fietsen is maar een beetje doen alsof, hahaha)  Zelfs mijn ellebogen doen er zeer van, maar dat is waarschijnlijk van een beetje te rap te willen rijden en van op te trekken... Mijn bolide kan 28 km/u en in tegenwind wil ik niet altijd afgeven :-) #macho #patsergedrag (enkel als ik het fietspadje naast de vaart alleen voor mezelf heb hoor, ik ben een hoffelijke fietser :-)) echt wel!!!
Vorige week kreeg ik van de lieve mensen van de watermaatschappij een rekeningske van 853 euro. Ik had mijn waterstand niet tijdig doorgegeven en daarom hadden zij een "raming" gemaakt die langs geen kanten overeenkwam met de realiteit.  Ge moest al wreed uw best doen om zo een uit de hand gelopen raming te kunnen bekomen.  Jan heeft vandaag gebeld... "wij doen dat om een reactie bij de klant uit te lokken"???!!! WTF?? Dan nog zonder pardon er nog ferm voor uitkomen ook!! Maar ge moet niet te hard van uwen neus maken ook of ze draaien de kraan toe :-) Heb je dat nui al geweten... Enfin, ze hebben nu de juiste meterstand genoteerd en gaan een nieuw factuurke maken.  Ik hoop dat het niet dezelfde pee is die de ramingen berekend.
In niet zo blijde verwachting van deze briefwisseling dus... sebiet een beetje TEC7 tussen mijn boate spuiten ziede.

Ik weet niet hoe het bij jullie zit, maar ik begin het weekend al een beetje te ruiken, en het schijnt da t het een behoorlijk mooi weertje zal zijn... woehoew!

vrolijke groetjes
Sylvie

(fiets)kers op de (leasing)taart...

Bij deze beloof ik plechtig dat dit het laatste fietsblogje is dat ik op jullie loslaat.  Lezen is uiteraard geen verplichting!! Mei is al rijkelijk bezaaid met hoogdagen, maar vandaag was het voor mij persoonlijk een überhoogdag!! 7 mei is vanaf heden "Nationale-Sylvie-heeft-een-leasefiets-dag!!"

Om 16:30u mocht ik mijn tweewieler ophalen in de winkel in Astene, om het voertuig te roderen was ik van plan om ermee naar het mooie Waarschoot te fietsen. Vanaf 15u werd ik zo een klein beetje zenuwachtig, je weet wel, zo een beetje "excited".  Het verkeer viel voor één keer mee en we kwamen een paar minuten te vroeg toe.  Een vriendelijke medewerker kwam ons tegemoet.  Ik gaf mijn naam en vertelde waarvoor ik kwam, ik durf te wedden dat hij doorhad hoe hard ik naar dit moment uitkeek!! Hij ging naar de achterkant van de winkel en mijn hart ging nogal... een vreugdehartkloppingske vond plaats toen hij met mijn keimooie fiets binnen kwam!! In theorie is het dus nog niet mijn fiets maar van de vélowinkel, maar allee, zo is mijn huisje ook nog lang niet van mij maar van de bank... Mijn (veel te dure) zakjes hingen aan weerskanten en ik heb nu eens zoooo goed gekozen!! Ik lachte zo breed dat ik er spleetogen van kreeg en het vreugdetraantje werd daardoor uitgesmeerd over mijn oog waardoor ik het nog net niet hoefde weg te pinken, hahaha, (dat laatste is wat overdreven, maar ik was dus wel zooo blij!) De jongeman geeft mij de nodige uitleg en ik sta te popelen om dat ijzeren paardje te betreden. Nog even ondertekenen (ik heb eerlijk gezegd niet gezien wat ik ondertekend heb, al denk ik dat het een kopie van de offerte was, ik zat al volledig op mijnen velo!)  De helm uit de doos gehaald, dat felblauw is misschien wel een tikkeltje te fel, maar ze kunnen mij maar gezien hebben!! Ne flikkerlicht op mijn achterhoofd voor als het donker is.  Ik span het bandje aan, en ik ben blij dat ik geen adamsappel heb want het spant gelijk een beetje aan mijn keel.
Ik heb gehoord dat er reeds meer dan 50 fietsen zijn verkocht, ik hoop maar dat er ook 50 helmen zijn besteld.  Het is niet omdat jij kan fietsen dat iedereen kan fietsen, of dat iedereen kan autorijden.  Ik heb al ne keer een dubbele schedelbreuk gehad door nen brommer  (ah, nu zie ik jullie met jullie ogen draaien, vandaar dat ze soms eens raar doet :-) nee, ik had geen helm aan want ik was te voet) het was geen lachertje en het is bewezen dat een helm vele keren het verschil maakt.  Pas op, ik moet mij daar niet mee moeien maar nu ik dat gezegd heb ben ik moreel verplicht om mijn helm zelf altijd op te zetten, en dat was nu de bedoeling... Dat heet dus een voornemen. Voor mij maakt het niet echt verschil mijn haar staat sowieso in de lucht, of ik nu een helm aandoe of niet.
Na den uitleg zet de medewerker mijn zadel op de vermoedelijk juiste hoogte en ik mag vertrekken!! Ik trek werkelijk op, ik stond bijna op mijn achterwiel!! Twee dames lopen op het fietspad en ik wil bellen, maar ik weet de bel niet staan!!! Het duurde dus twee seconden eer ik mijn bel gevonden heb, tja, zwart op zwart en intussen snelheid minderen, de voetgangsters inschatten... Ik zweefde als een mesje in een pakje zachte boter over het wegdek... Mijn zadel zat supergoed, als zal ik het morgen wel een beetje voelen, maar het is al tien keer beter of het zadeltje bij de testkaravaan.  Ik kwam thuis en ik was niet kapotgefietst. Morgen moet ik naar de chiropractor en ik zou rechtstreeks kunnen rijden maar ik kom eerst naar huis en rij dan met mijn gewone fiets, mijn grootste angst is dat ze mijn supermooie machine gaan stelen.  "The beast" van Trump verdwijnt in het niets als ik naar mijn fiets kijk, "The Beast van Wiewie" dat is pas een geöliede machine!! :-)
Aan alle collegaatjes die er nog over nadenken zet eens een voor- en nadelen in een tabelleken. Als ge wat voordelen te kort komt moet ge mij maar ne keer bellen!! Doe ne keer zot!! Niet denken maar doen... (inclusief helm ;-)) En ik ben niet voor niets met mijn dik gat op den teevee geweest :-)
Binnen twaalf uurkes mag ik mijn poepsjieke ijzerwinkel weer bestijgen.  Ik tel al af... Ik heb gehoord dat er veel zijn met dezelfde fiets dus heb ik alvast een wit nepblommeken aan mijn stuur gehangen. "Dus zie je een bloemetje van witte zijde, dan moogt ge met dendienen niet rijde(n)!!!"

Ik hoop dat iedereen zijn/haar fietsje vlug krijgt en dat je er even blij mee bent of ik :-)
Drie kussen voor het beste gezondheidsfonds van de hele wereld!! Mercie voor de organisatie Katrien en de werkgroep "mobiliteit"... een kort applaus voor mezelf dat ik een supermooie fiets gekozen heb...

Sylvie
PS, heb ik al gezegd dat ik er keiblij mee ben??? :-p