Verkeerde Walibi - Hittegolf

Vandaag gaat Ube met een paar vrienden naar Walibi. Met mondmasker en al... Zij liever of ik, dus besluiten we om hen te voeren maar toch in de buurt te blijven mocht er een interventie nodig zijn.  We droppen "the guys" af in de kiss and ride zone, en daar werden heel wat jongeren uit de auto gezwierd, hallokes!  Pas op, het was nog een avontuurlijke rit... Toen uitkwam dat Jantje tickets gekocht had voor Walibi HOLLAND!! Pas op, nu mijn zwembad van toppy.nl zonder akkefietjes is geleverd, heb ik alle vertrouwen in onze noorderburen, maar wij waren wel op weg naar Waver.  Er moesten dus een paar telefoontjes gepleegd worden, en aangezien Waver ook wel Wavre wordt genoemd zag ik het niet zitten om dat in het Frans te expliceren, dus Jan en ik doen een position swap. Ik rij, hij probeert dit misverstand te fixen. Gelukkig kijkt hij elke dag naar de Kampionen en regelt hij zonder al teveel moeite. Jan en ik gaan intussen naar Hergé Musée, je weet wel, van Kuifje maar ook van Quick en Flupke (dat wist ik niet) Een klein wist-ge-dat-je... Hergé is eigenlijk George Remi, zijn intialen zijn dus R.G., als je dat op zijn Frans zegt is dat dus Hergé! Tof he!  Ik was al een beetje Kuifje-fan, maar nu apprecieer ik dat nog meer. Een echte aanrader! Ik ga nu ook niet te veel verklappen natuurlijk.

Nadien gaan we een wandelingske doen in het bos van Lauzelle in Louvain-La-Neuve.  Ik hoopte en dacht werkelijk dat het een beetje frisser zou zijn in het bos, maar dat was dik tegen mijne schreper.  De doefheid was onder het dak van het gebladerte geslopen.  Als ik naar boven keek leek het alsof het boven de blaadjes van de bomen er een fris windje stond. (wishfull thinking) Kon ik maar met een lang strootjes tussen die bladeren wat koele adem happen.  Ik hoopte dat ik een dementor zou zien, zoals bij Harry Potter, dan werd het meteen ook een paar graden minder warm.  

Ik probeerde mijn ademhaling onder controle het houden zodat mijn kop niet al te purper werd, maar ik was er al gauw aan voor de moeite. Het bosje lag ook op een bergje.  We deden amper zes kilometer maar de gevoelsafstand was 20 km.  Het hele insectenboek van Eric zoemde rond mijn oren.  Je mocht niet in het bos omdat er te veel mierenhopen lagen, maar die beestjes kropen toch over de wandelpaden, dus je moest toch een beetje tempo maken wou je die roste bijters niet in uw schoenen willen. Ik zweette zo hard dat mij vel niet in staat was om mijn vocht uit te scheiden langs mijn vel, dus moest ik ook vier keer wildplassen. De eerste drie keren ging het nog wel, maar de vierde keer werd het wat moeilijk, ik voelde dat mijn onderbroek helemaal oprolde door mijn natte vel, en hoewel Jan op de uitkijk stond wist ik dat ik in de problemen zou komen mocht daar ineens een lopertje opduiken. Gelukkig ben ik een kei in het snelplassen. Ik moest zoals ik zag aankomen een paar heuse break-dance-moves doen op mijn kleertjes weer op orde te krijgen.  Mijnen erteklop zit in mijn hoofd ik sta op ontploffen.

 Mocht ik niet geplast hebben zou ik deze prachtige paddestoel ook niet gezien hebben... zo een leutig dingske :-p Mijn handen waren zo opgezwollen dat ik geen vuist meer kon maken.  We besloten om over te schakelen naar plan B. Vliegtuigen gaan spotten! In de auto spoot ik toch eens met de AXE deodorant die in het handschoenkastje lag.  Voor het zelfde geld spoot daar gewoon een steekvlam uit want in de auto was het 38 graden. Ik weet dat dat ventenparfum is, maar 't wasdag of stinken... of vergassen, eigenlijk ook niet zo een goed idee om dat ik een auto te doen die heel de tijd staan chaufferen heeft.                                                                

We reden richting Nossegem, daar heb je twee platformen.  Op het eerste zagen we de vliegertjes redelijk ver.  Op het twee platform hadden we meer chance.  De professionele vliegtuigspotters zeiden dat het een kalme dag was.  Aja, ook hier strooide Corona roet in de spottersvreugde.     

De vliegertjes maakten hetzelfde geluid als mijn wasmachine die naar zwiermodus overgaat, dan een beetje gedonder, neusje in de lucht, wieltjes in de doosjes en zjoef... Ik vraag me af waarom ik daar nu zoveel schrik voor heb, maar terwijl ik die vraag stel verdubbeld de zweetproductie van mijn handpalmen en inhaleer ik veel te hete lucht... Nope, ik ben er nog niet klaar voor.  We besluiten om nog één vliegertje te doen en dan te vertrekken om dat zootje ongeregeld te gaan oppikken.  En laat dat nu net een vlieger zijn met Kuifje op!! Ik probeer een foto te trekken maar door mijn gsm zie ik enkel de lucht en het lukt niet om de vlieger in het vizier te krijgen, ik zag geen bal, geen vlieger, geen dementor enkel de zon die mijn verblindde... Zo, de dag was goedgevuld en zo voorbij!  Maar het was gewoon veel te heet.

Op terugweg gaan we nog snel een paar flesjes water halen voor de jeugd in de naftepompe.  Ik heb nog nooit een paar pubers zo blij gezien met een flesje water.  We rijden gezwind naar huis en in Brussel krijgen we een regenvlaagje over ons, ik wou ons dak openzetten maar we rijden niet met een Cabriolet, dus is dat was moeilijk en de temperatuur verminderde dus niet... Dus gaven we maar een extra draaitje aan de airco....

Zo, dat was het dan alweer...

Groetjes van Sylvie Zweetsnor

#nogsteeds33graden

It's Raining Men

Het beloofde niet veel goeds te worden op de  buien-app-jes.  Ik poogde nog verder te zoeken tot ik eentje gevonden had met volle zon, maar dan moest ik sjoemelen met mijn locatie...

Jan had de auto nodig dus ik mocht in de ochtend ook al een miezerregen trotseren...  Nu beloofde dat gelijk wel een stevig regenbuitje te worden. Ik steek mijn t-shirt goed in mijn broek zodat ik onderweg gene spaarpot heb aan mijnen achterkant :-), ik doe mijn jasje helemaal dicht, mijn cirkelsjaal er helemaal over zodat ik geen onverwacht trekgat heb, ik steek mijn handschoenen netjes in mijn mouwen...
Ik kom aan den uitgang van de ondergrondse garage en ik zie de bui al letterlijk en figuurlijk hangen.  Het is wat het is. De regen is koud en koude regen kletst al harder tegen uw gezicht dat warme regen, ik denk zelfs dat er af en toe een hagelbolleke tussenzat.  Ik zit nog geen vijf minuten op mijn fiets en mijn horloge trilt (dus ik word gebeld) mijn nieuwsgierigheid zorgt ervoor dat ik mijn linkermouw optrek en mijn handschoen naar beneden doe (daar gaan mijn vestimentaire voorbereiding) ik zie dat het Ube is, ik trek mijn rechterhandschoen uit om mijne gsm uit mijn zak te vissen en wil opnemen dus moet ik mijn andere handschoen ook weer uittrekken... dus ben ik grandioos te laat om op te nemen... grrrrr... Ik heb mij al meerdere keren voorgenomen om niet altijd op te nemen als 't mij niet echt past (bijvoorbeeld als ik in een regenbui aan het fietsen ben) maar de gedachte dat het eens dringend kan zijn neemt de bovenhand, al had ik beter moeten weten... "Mama, waar staan die pannenkoekjes?" Door mijn sjaal en mijn helm waar ik mijn GSM heb tussengewurmd roep ik veel te luid "welke pannenkoekjes"... "aja, die kleintjes" Ube roept gelijk terug... Nee, logisch denken doet hij niet, die pannenkoekjes staat al een week in de frigo, mss zijn die intussen slecht... nee hoor, misschien heeft mama ze bij het servies gezet, of tussen de waspoeder, of naas de washandjes... Tsssss... dat is hetzelfde met fruit, ik koop fruit, en als het op is vragen ze er naar, of als de bruine kleur overheerst op de banaan willen ze gele banaantjes eten... Ik rij verder en ik vloek een beetje binnensmonds.  De binnenkant van mijn mouw is nu ook nat.  Langs de Vaart nog een windje dat uit tegengestelde richting komt dabei, joepie! Er rijdt enen voor mij, ik zweer het, aan de achterkant van zijne fiets spuit een fontein recht in mijn sm... gezicht! Die druppels uit zijn fietsspoor bundelen zich en spatten tot ver boven mijn stuur. Mocht er "Trevi" op zijne fiets staan ik gooie al mijn roste centjes naar zijn achterwiel #trevifontein.
Mijn regenbroek uit den Decatlon is ca va hoor, maar bij ernstige regen loopt na een tijdje regen in langs de naad, zo tussen mijn benen, en ik voel dat het zover is, de insijpeling is begonnen!  Dat is dan net alsof ik in mijn broek heb geplast... Met dat verschil dat het dan niet warm is, hahaha...Ik heb natuurlijk elke rode licht... Ik kom op  de oprit en ik bel aan de deur, ik sta te kijken door de vierkantjes van de voordeur en Ube komt op zijn duuzende gemakje de trap af, ziet mij staan en begint gelijk nen onnozelaar een showke te doen voor die ruitjes  (ik sta nog steeds in de regenbui)...in plaats van de deur open te doen (dat is toch nen aap soms, grrrr)  Hoezo nat TOT mijn onderbroek? Neenee, nat TOT EN MET mijn onderbroek... En mijn wit onderbroek ziet nu blauw door mijn jeansbroek, die nota bene al een paar keer is gewassen. Zo, intussen is Jan ook onderweg naar huis, in een droge warme auto met een gezellige muziekje op de achtergrond... Maar ik heb wel 6,24 euro fietsvergoeding verdient, hahahaha... yihaa!!! Ingeborg zou fier op me zijn "door de wind, door de regen, dwars door alles heen" en Tena Lady mag me altijd sponseren, eentje voor aan de buitenkant van mijn onderbroek, en over 20 jaar eentje voor aan de binnenkant van mijn onderbroek ;-)

Uitgeregende groetjes
Sylvie

Slaaptherapie en fietsvapeurs...

Onlangs werd ik er op geattendeerd dat het lang geleden was dat ik een blogje schreef.  Waarop mijn sissie zei "ge kunt niet blijven schrijven over uwen vélo"...Whuuuutt?? Daar kan ik een encyclopedie over schrijven... bijvoorbeeld dat ik vandaag de kaap van 8000 kilometer heb overschreden :-) 
Vandaag volgde ik les twee van de slaaptherapie in UZ Gent.  Nadien reed ik met mijn fietsje naar huis... in de gietende regen...  Aan de Loop in Gent (Ikea) gaat het fietspad door een tunneltje en splitst dat een paar keer, ik rij zodanig rap dat het op het gevoel is dat ik de fietsroute kies, ik zie nog net op tijd het pijltje en gelukkig zit ik sjuust. Ik ben zo al geen held in den donkeren maar toen tussen de brug van Drongen en Vinderhoute de straatverlichting niet aanstond deed ik bijna in mijn regenbroek!! Aan mijn linkerkant voorbij zoevende auto's en rechtst naast mij een donker struikgewas! Ik hoorde vanallen en schrok van mijn eigen schaduw. Ik reed 34km/u en mijn fiets gaat normaal maar tot 28 dus ik heb serieus gestampt van de voare. Toen ik steken kreeg in mijn borstkas kreeg was ik al blij dat het aan de rechterkant was, dus wist ik al dat het geen attak was. Het zweet brak mij serieus uit maar ik moest gelijk wel een beetje vertragen!! Dus insijpelende nattigheid van de regen en uitsijpelende nattigheid van het zweet. Toen ik aan het laatste stukje N9 zat was de regen omgetoverd tot een beetje nevelregen en ik had geen tegenwind. Mijn bolide sneed het fietspad als het ware in twee, ik fietste vlotjes de laatste kilometertjes maar kwam toch pompaf thuis... hoezo goed slapen???
Les 1 was trouwens een kennismakingsronde en een algemene inleiding.  Lees: ik heb niets nieuws gehoord.  Wat de kennismakingsronde betreft, één kind viel me wreed tegen... Ze kwam ten eerste te laat en zei nog genen pardon, en ten tweede "ik slaap een maand niet goed"... dat is eigenlijk naar de weight watchers gaan als je 100 gr te veel weegt... tsssss... we mochten een slaapdagboekje bijhouden deze week... dat heb ik heel nauwkeurig gedaan.Vandaag leerden we wat "slaaprestrictie" is, en worden we ook aangeraden om dat toe te passen.  
Eigenlijk is het de bedoeling dat je van de tijd die je in je bed ligt 85% effectief slaapt.  En laat dat nu net het probleem zijn... Slaaprestrictie is de tijd dat je in je bed ligt gaan inkorten zodat de kwaliteit van de slaap verbetert.  Dus dat je pijp zodanig uit is dat je koste wat het kost zult slapen... en diep!!  Door je dagboek bij te houden kan je je slaapefficiëntie berekenen. Iedereen kreeg een gepersonaliseerde slaaptijd en ik heb niet zo goed gescoord dus mag ik bijna niet meer in mijn bedde liggen!  Ik heb toch nog een beetje moeten onderhandelen om toch nog een half uurtje meer slaaptijd te krijgen. Ik heb nog mega-chance dat ik een goede nacht heb gehad eergisteren of ik moest nog langer opblijven!  Elke dag op 't zelfde uur in mijn bed en elke dag op hetzelfde uur opstaan, dus ook in het weekend mag ik om 6:30 uit mijnen nest.  (vanaf week twee mag ik één dag één uurtje langer slapen) en eigenlijk mag ik maar om 00:30 gaan slapen :-(  Dus... als ik de slappe lach heb om een scheet, als ik je neus afbijt, als ik er 's morgen dubbel zo oud uitzie (64, hahahaha NOT) of als ik bleit terwijl er niets triestig is... je weet hoe het komt.  Ik mag overdag geen dutjes doen.  

Ik had mijn collega's gezegd dat moest ik toch plots aan mijn bureau hangen snurken dat ze voorzichtig mijn badge moeten pakken die aan mijn broek hangt, gaan uitprikken zodat ik niet onterecht arbeidstijd wordt uitbetaald terwijl ik lig te knurren, maar dat ze mijn in geen geval moesten wekken... Dus deze regel wordt tijdelijk geschrapt.  Als ik langer dan een 20 microseconden wacht met knipperen met mijn ogen moeten ze mij een dzjoefte op mijn kop geven.  Als het goed gaat mag ik per week mijn slaaptijd verlengen met een kwartiertje.  Joepie!!! Gelukkig mag TV kijken wel :-)
Het is nu 23:00 en ik zou het nog anderhalf uur moeten trekken... :-s... Misschien nog een paar keer kijken naar de herhaling van het journaal...NOT!!

Slaapwel schatjes... en als jullie in slaap dommelen, denk dan eens aan mij... dat ik daar geld voor zou geven... #zieligdoenbijslaapproblemenmag

Zielige Wiewie

Familieweekend 22.0

Het laatste weekend van augustus is het tijd voor het jaarlijkse FAMILIEWEEKEND!!  Dit keer trekken we voor de eerste keer naar hup hup Holland hup!  Koudekerke nabij Zoutelande... Het bijbehorende nummer van BlØf en Geike Arnaert heeft amper twee keer gespeeld tijdens de muziekquiz dus dat viel al bij al nog reuze mee.

Een paar krakken (waaronder ikzelf) gaan met de velo naar bestemming, inclusief overzetje van Breskens naar Vlissingen.  Bij aankomst worden we met complimenten overdonderd en ik vraag mij af of ze wel gezien hebben dat er een batterijtje aan mijne velo hangt, maar gezien de elektrische fiets al goed is ingeburgerd in de familie blijft het respect even groot, zelfs na het opbiechten van de ondersteuning. Eén grote ontmoetingsplaats en een paar huisjes om de zestigtal familieleden in onder te verdelen.  Wreed leuk domein.  Ik kom toe en zie een bende van acht kotertjes rond wat fietsjes en go-carts staan en ik vraag mij af of het schooltje in de buurt op zeeklas is, maar nee hoor, dat zijn allemaal pipootjes van onze familie!! Maar zo leutig, die lijken zo goed op elkaar, het heeft me maar zeven volle minuten gekost om bij iedereen de juiste naam te plakken (figuurlijk).  Het lijstje met de taakverdeling voor den afwas hangt al klaar en ik mag op vrijdagavond, joepie!!! En dat is een welgemeende joepie, want dan ben ik er al vanaf, hahaha... En dan beginnen we er aan, den aperitief... Vanaf 17u werden we verwacht, en beetje bij beetje wordt de familie voltallig.
Hamburgers (veggie en vleesje) tussen een pistoleetje met anjuun (gebakken en gedroogd), ketchup, mosterd en dan ook nog een gezond Grieks slaatje om het schuldgevoel te beperken want er volgt nog een ijsje voor dessert... Tussen 19u en 4u kruipt iedereen in zijn/haar bedje.  Op zaterdag trakteert mijn nichtje Gaea met een ontbijt. De lat ligt hoog, als er nu nog iemand wil trakteren met ontbijt zal er champagne moeten bijzijn wil men dit overtreffen.  Dus ja, om half tien ontbijten en om 11u alweer aan den aperitief...  het middageten werd door niet door iedereen genuttigd.  En ik ben ook eens slim geweest, ik ben eens niet thuisgekomen met een indigestie, hahahaha (aan het aanbod lag het niet, maar ik heb me wat ingehouden)  We gaan te voet naar 't zeetje in de buurt, mijn wandelschoenen staan nog in ex-Waarschoot (Lievegem dus) en tegen dat we er zijn begint mijn hielspoor weer te stekken.  Ik mank verder op mijn pretsandaaltjes.  We doen een zwemmeke in de zee, en zonder decadent te willen klinken, die zee is echt mottig van kleur als ik terugdenk aan de keistranden van Kroätie met het heldere water, maar verstand op nul en goan. Hola, om 17u worden we verwacht voor de aperitief en BBQ van tante Rosa, tante Greet en nonkel Luc... :-)En dan ga ik toch efkes de mist in, niets gegeten sinds het ontbijt, gewandeld en tons krijgt ge ineens een hongerken dus vlieg ik op die aperitiefhapjes en telkens het talloorke leeg was werd er weer bijgevuld, dat had dus geen avance.  Waren onze Buggenhoutse neefjes erbij geweest, dan konden we zeggen dat de ganse familie er was... (maar in ons hartje waren ze erbij hoor :-)) en zoals dat ook luidop werd gezegd, ons meme en pepe zouden fier geweest zijn, heel hun kroost, met (bijna) alle onderkroostjes...traditionelerwijze samen op weekend.  En ja, dan komt den enen al beter overeen met den anderen, allee, ge weet soms wel uit wiens mond wat komt en wie je met een korreltje zout moeten nemen en wie je dan beter een beetje negeert, hahahaha, maar al bij al... iedereen kan door één deur zunne, wel niet tegelijkertijd want met 60 is dat wa moeilijk... Hoezo roepen?? Ik peis dat er een genetisch mankementje is aan de gehoorsbeentjes in onze familie (wablief???) wat nieuw was dit jaar is dat wel volgens leeftijdscategorie moesten gaan eten. Op zich vond ik dat niet zo een goed idee... 't is te zeggen, de kindjes wil ik nog wel laten voorgaan, maar na de kinderen kwamen ineens de zestigplussers, en tons tot 40 jaar en dan pas aan mij!! ... met andere woorden ik moste kik wachten tot de laatste groep... tssss... hahahaha... Heel Zoutelande heeft het geroken dat we barbeque deden peis ik... en dan heb ik samen met mijn sissie een muziek quizje gepresenteerd.  De vrouwen tegen de mannen...Bijna een kleine slappe-lach-onderbreking moeten inlassen, liedje stopt net voor het refrein, je moest de titel en zanger raden in de one-hit-onder-ronde... en ons voadre zat boven het geroezemoes de oplossing van de vraag luidop verder te zingen... Tijdens de doe-opdrachten werd ge-moonwalked, ge-beatboxt, luchtgitaar gespeeld, ge-flosst, Elvis ge-imiteerd... en gelopen gelijk zot om de antwoorden in de micro van de jury te brullen... In de pauze nog het dessert "pastéis de belém", mijne favoriet, nomnom... iedereen kruipt in zijn/haar bedje als de man met de hamer passeert...  En we zien elkaar terug bij het ontbijt, de ene kop ziet er al frisser uit of den anderen.  Terwijl het ontbijtje wordt genuttigd staat de spaghettisaus reeds te pruttelen.  Het ontbijt wordt afgeruimd en tegen elf uur worden de eerste flessen schuimwijn al opengetrokken... met chipkes en toastjes met vegetarische tonijnsalade... wat volgde was bijna een Babylonische spraakverwarring... Iemand had komijnsalade verstaan, iemand anders konijnsalade en ik had het sjuust gehoord, maar in mijn hoofdje klopt er iets nie... vegetarische tonijnsalade??  hahaha... pas op, respect ee, en 't was nog niet slecht ook ;-)  Maar zonder de vegetariërs te bruskeren vind ik het toch een raar gegeven oftewel eet ge tonijn oftewel eet ge geen tonijn... dat is allemaal wel lekker en ik zou ook wel eens vegetarische préparé eten, maar dat is met wurtels, dus ik snap de link niet... Enfin,  daarna  nog een spaghetti Vanaerdaise met vlees, en een  spaghetti Jacobaise voor de vegetariërs. En dan spring ik met mijn schoonbroer op de fiets want we hebben een veerboot te halen.  Die trekt daar een spurtje en ik moet rapper trappen dan mijn elektrische fiets kan... een half uur te vroeg voor dienen boot en een half uur om te bekomen op den boot. En tons weer aan 30km/u verder... Tot in Kaprijke, en dan mocht ik alleen verder... en dan ben ik de weg kwijtgeraakt en kwam ik uit in Eeklo, maar alle wegen leiden naar Lievegem, dus met een kleine kramp in mijn billekes kom ik thuis... De nichten en neven-generatie inclusief kinderen vertrekken op zondag naar huis omdat de kindjes de dag nadien naar school moeten, maar de tante-nonkel-generatie breit er nog de maandag bij... Ik telle kik al af naar volgend jaar ziede, al heeft de smeerlap van de eigenaar intussen een indexatie toegepast op de verhuurprijs zonder enige vorm van schaamtelijke schroom...
Volgend jaar worden dat dus stuten mee choco... 50 tinten choco (nutella, everyday, delichoc, côte d'or, boerinneke, meli choco, balade choco, duo penotti twee kleuren in een potti, zelfgemaakte choco, veganistische choco, vegetarische choco zonder chocolade, hihihi...)

Hallo vriendjes, en vriendinnetjes,
dat was het dan alweer,
hallo vriendjes, en vriendinnetjes,
tot de volgende keer maar weer... (Bassie en Adriaan)

Groetjes,
Nichtje uit Lievegem

Sylvie op de rommelmarkt...

6 juli 2019, Beekse Feesten, Rommelmarkt... mijn laatste rommelmarkt EVER!!
Nee, ik was niet van plan om mega-winsten te realiseren door een zestal uurtjes voor mijn deur mijn spulletjes te verkopen die ik niet meer gebruik, die ongebruikt bleven, of die ik gewoon beu ben.
Ik nam me zelfs voor om mijn meest vrijgevige denkbeeldige pet op te zetten.
Om 8 uur is het officiële startsein om je kraam op te bouwen en om 10 uur is de rommelbeurs aangekondigd als geopend voor het publiek.
Om zeven uur is er al een veel te grote bedrijvigheid in 't straat en dus begin ik er ook maar al aan. (djeezes, ik ben sjuust uit mijne bedde)

De multifunctionaliteit van de bakken van de Collect en Go is weeral bewezen.
Iemand komt me vragen of ik oude munten heb? Du-uh, doe eens de moeite om in mijn kot te kijken, dan zal je zien dat ik GEEN oude munten heb. Het is prachtig weer. Ik deel een stand (zes meter) met mijn pa en Nadia... er zijn koffiekoeken dus no stress... er lijkt wel veel volk te passeren en daar zit het mooie weer ook wel voor iets tussen.
Ik heb geleerd dat je de rommelmarktklandizie kunt indelen in verschillende groepen... Diegene die vroeg komen om grote slagen te doen (ge weet wel, die die dan meedoen aan "rijker dan je denkt" en een vaas scoren op de rommelmarkt voor 10 euro en die blijkt dan 5000 euro waard te zijn) daarnaast heb je ook de verzamelaars, zoals de gemakzuchtigen met zijn muntenverzameling of ne stripper :-) (lees: iemand die strips verzameld)... Of gelijk Jan die op zoek gaat naar iemand die de waarde van de Panini-boeken nog niet kent in de hoop een Paninischat te scoren.
Je hebt ook de mensen die gewoon komen voor de sfeer en gezelligheid, die niet eens kijken, maar gewoon tussen de kraampjes kuieren en hopen om af en toe es een klapke te kunnen doen met een oude bekende... dat kan ik best wel af, hahahaha zelfs al is dat niet goe voor mijne verkoop ee...
Dan is er een bepaalde groep die behoren tot de afbiedingscultuur... ik had dat al snel in 't snotjes dus vroeg ik eerste twee euro om te kunnen eindigen op den euro die ik voor ogen had... maar soms was het alle schaamte voorbij, in het kot van mijn pa stonden sommige zaken geprijsd.  Een grote kastrol voor 8 euro... weet je wat die probeert te opperen?? 1 euro!!! echt wel... daar gaat mijn pissigheidsmeter de hoogte van in.  Op een bepaald moment vergeten ze toch de waarde van de spullen die voor hen staan.  Nogal een geluk dat ik mijn emotionele waarde niet had meegeteld of ik had niets verkocht, hahahaha
Maar bijvoorbeeld een portemoneetje en handtas van Kipling, perfecte staat, ik vroeg respectievelijk 1 en 3 euro... die draait daar nu toch met haar ogen terwijl haren vent zegt "dat is wel wa veel he voor zo een portemoneetje"... Dienen eye-roll was er echt te veel gaan, het enige wat ze nog van mij kon krijgen was nen toek op hare neus voor 5 cent.  Ik smijt het nog liever in mijne vuilbak!!
Dat zijn van die typische rommelmarktafschuimers ;-) een heel etuitje vol met stukken van 10 en 20 cent... Of diegene die hun kinderen inzetten om over de prijs te onderhandelen... "kijk eens in uw portemoneetje hoeveel centjes je nu nog hebt" tsssss...
Er stond een hamburgerkot schuin over ons, maar om kwart voor twaalf ging dat dicht??... heel bizar... Ik maakte tegen 13u een spaghettietje (ge weet wel, in de rapte met miracollisaus, gehakt, voorgesneden groentjes ;-) ik heb nog van die kartonnen pastabekers staan en we zitten op een rijtje spaghetti te eten, ik peis dat er nog mensen op zoek zijn naar dat pastakot, hahahaha, onnozelaars, voor 20 cent heb je sjuust ne legen beker...
Het mooie weer krijgt ons humeur niet kapot zenne... in de namiddag blaast een felle windstoot het rekje waar Manau wat blousjes heeft aangehangen omver, knal op het kot van mijne gebuur, maar rinkelen dat dat deed, ik meen dat heel haar kraam gebroken was... Eens ik alle kledinsstukken één voor één voorzichtig van haar tafel nam bleek het nog mee te vallen, één talloorke met een schelferke af... Gelukkig had ik al heel de dag dat mevrouwtje ook al wa klap (praat) gegeven en kon ze mijn niets aanrekenen voor diene schelfer omdat wel als het ware een beetje van een vriendschapsband hadden, hihihi...
Volgend jaar komt ze weer en ze gaat dezelfde plaats vragen, maar 't zal zonder mij zijn zenne...
Ik steek het op de facebookgroepen "weggeefgroep", "plaatsnaam geeft weg"... Je ziet het zo... Okee, dat er te veel weggesmeten wordt, en ja, ik heb daar ook al veel opgezet dat ze kwamen halen en dan ik blij was dat mijn attributen nog een nieuw leven kregen... Maar op den duur willen ze alles voor niets...
Ik sta hier met een bureau van Ube, in Ikea 140 euro, er is niets aan (aja, Ube is niet zoooo een grote student) ik heb die op een "te koop" groep gezet voor 40 euro MET bureaustoel... NIEMAND wil dat nog... Maar mocht ik hem hier sebiet op een weggeefgroep zetten hebben er ineens 50 mensen een acuut bureautekort...
Nee hoor, je moet het niet zien dat ik gewoon vies ben omdat het wat tegengevallen is. Ik heb me nog geamuseerd hoor!  Ook leuke mensen gezien :-) Ik heb al chance dat ik mijn standgeld heb terugverdiend, hahahaha... Ik was echt doodmoe, en met mijn keigoeie oordopjes van bij mijnen apotheek heb ik nog betrekkelijke goed geslapen... dus ben ik zowiezo rijker dan ik denk... hahaha...

Leasefietsen is gezond... jaarverslag :-)

Vandaag een dagje niet werken... joehoew, nog eens tijd om een blogje te schrijven, en in mei leggen alle vogels een ei, en ben ik nog steeds heel blij (met mijnen velo met elektrische batterij)
Ik zou een boek kunnen schrijven, maar ik zal me een beetje inhouden. Maar na een jaartje fietsen is het tijd voor een mini-verslagje...  Een jaar leasefietsen in drie thema's dus: "gaat da nui regenen of nie", "gaat dienen onnozelaar nui op de velopad blijven staan of niet" en "amai, dienen egel is ook wel wreed opengespetst" :-) Met andere woorden, tip tap top, de voor- en nadelen zitten in dit blogje verstopt.
Een leasefiets krijg je niet zomaar he, je moet beloven op je communiezieltje dat je een bepaald aantal dagen met de fiets zal komen.  Ik heb een vet contract getekend waarin staat dat ik 80 dagen met de fiets zou komen... als bedanking voor het beste gezondheidsfonds van de hele wereld en omdat dat nu eens net was wat ik nodig had, heb ik daar een "happy hour" van gemaakt en heb ik er streversgewijs meer dan het dubbele gedaan.  Enkel als de temperatuur onder nul ging, we wakker werden van de regen op het dak in plaats van onze wekker of Frank waarschuwde voor een code oranje (wat dan meestal nog geen waar was ook) dan namen wij nog eens de auto.  Het is dus echt een gewoonte geworden.  160 dagen, dat zijn 320 ritjes enkel, ik ben misschien vijf keer echt doorweekt geweest.  Voor ons regenachtig Belgenlandje valt dat nog mee toch?  Zo een beetje motregen, daar kan mijn vest wel tegen. Maar als het 's morgens regende, dan namen we meestal wel de auto, als je met de fiets vertrokken was moest je 's avonds natuurlijk wel terug.  Het is wel zo dat wij glijdende uurtjes hebben en als ik op punt sta om te vertrekken en het wolkendek kleurt iets te grijs naar mijn goesting of er verschijnt een rood vlekje op de buienradar, dan wachtte ik gewoon een half uurke... Als het al wat kouder was zat ik het eerste half uurtje wel met tintelende billen maar ik maakte mezelf wij dat dat goed was voor mijn cellulitis. Aja, wat betreft mijnen BMI, dat scheelt dus zelfs geen 100 grammekes op heel dat jaar... grrrr... ik versta dat niet goed, vroeger deed ik "niets", en nu doe ik "iets", misschien komt dat omdat ik om half zes na mijn fietstocht uitgehongerd thuiskom en ik dan alles in mijnen mond steek wat ik tegenkom, hahahaha...
Ik ben wel een beetje ongeduldiger geworden in het verkeer met de auto, van zodra ik moet aanschuiven schiet ik al in stress- en vloekmodus.  De files zijn er echt langer op geworden! Wat niet wil zeggen dat ik op de fiets niet kan vloeken hoor.  Ik heb in het afgelopen jaar twee keer echt een manoeuvre moeten doen waarbij ik wreed kon geaccidenteerd zijn mocht ik niet zitten opletten hebben.  Eén keer met een bus van de Lijn, de fietspad loopt in een vierkantje rond de bushalte, en de bus vertrekt zonder te kijken en rijdt over de hoek van het fietspad, ik zet mijn vuist op de deur van de bus om mij enerzijds af te duwen, en om eens vies te kijken naar de chauffeur maar er zaten 50 schoolkinders op dienen buus, dus die hoorde mij zelfs niet.  #eyeroll En een keer toen een dame de hoofdweg wou oprijden... ik had het in 't snotje dat ze mij niet had gezien, ik dacht even dat ik de verdwijnjas van Harry Potter aanhad, die keek door mij en geef nu toe, mij zie je echt wel afkomen hoor #eyeroll2... maar die reed gewoon door, remmen getest en gelukkig goed bevonden.
Ook zo van die automobilisten die op de hoofdweg willen rijden maar die denken dat hun auto maar tot aan hun voorruit loopt, en die niet beseffen dat er nog ne neus aan hun auto hangt waar de motor inzit.  Dus dan staat heel diene voorkant op de fietspad en tons is't paniek zenne, ze kunnen niet meer achteruit of vooruit, soms houden ze dan eens het handje voor de mond (dat kan ik nog af), soms wuiven ze een verontschuldigend (dan lach ik wel eens dat het geen probleem is), of soms kijken ze ineens heel strak voor zich uit, niet bougeren of niets. (grrrrrr). Ik draag onder mijn helm een buffke, zeker als het wat fris is, maar dat hangt over mijn oren.  Onze fietsende speed-pedelec-vrienden die komen dan met zo een machine afgevlogen (ik zou eerlijk waar niet zo snel durven fietsen) en dan staat daar zo een tuuterke op dat te evenaren is met het piepke als mijnen vaatwas gedaan heeft, dus echt keistil!  Dat hoor je dus niet als er auto's naast mij staan te draaien in de file ;-), waarschijnlijk ook omdat ze al 20 meter op voorhand aan het tuuteren zijn. Dan vraag ik mij eerst af of ik een opstoot heb van tinitus, en tegen dat ik dan besef dat er iemand achter mij zit zijn die verzekers al wat kwaad omdat ik niet snel genoeg opzij ga :-)
Mocht ik mijn fietstraject afleggen door heel de weg gewoon in het midden van het fietspad te rijden dan hangt mijnen fiets uit elkaar tegen dat ik in Gent ben. De kwaliteit van de fietspaden laat echt te wensen over en ik vraag me toch af hoe er zoveel glas op het fietspad kan liggen?  Een rode strook (fietspad) of een groene bol (glascontainer), groter kan het contrast toch niet zijn? En putten in de baan?  Intussen weten we die snoodaards wel al goed liggen, maar af en toe dient er zich eentje onverwachts aan en dan knal je daar recht in.  Om die reden hebben de mensen van de fietswinkel gisteren mijn fietsje meegenomen naar hun atelier. Normaal komen ze de fietsen herstellen terwijl wij aan het werk zijn (topservice!!) maar in mijn achterwiel (velg of zante) zitten kleine barstjes en ik heb een nieuw achterwiel nodig.  Dus ben ik deze week fietsloos en zal ik de auto moeten nemen.   Zal ik eens een gepeperde brief schrijven naar de gemeente Lievegem en Stad Gent? Af en toe laat mijn dieptezicht het wel eens afweten en dan schat ik de diepte van een borduur misschien iets verkeerd in.   Aan de Vaart in Gent bestaat het fietspad uit van die betonnen blokken die normalerwijze mooi op elkaar moeten aansluiten, maar daar zit dus om de vijf meter een verschil van minstens ne centimeter. Ik kan maar moeilijk om de vijf meter mijn poep opheffen, dat is ten eerste een heel belachelijk zicht en ten tweede "hoe ga jij naar het werk?" "spinning-style", zo zonder op uw zadel te zitten :-)
Toen ik in het tweede middelbaar zat hebben we in de les biologie eens een dissectie gedaan van het konijn... Ik weet dat ik met moeite mijn huig onder controle kreeg... maar in het afgelopen jaar heb ik de helft van de cast uit de Fabeltjeskrant uitgesmeerd gezien over het wegdek.  Als ik in de verte al iets zie op de baan zeg ik tien keer tegen mezelf "niet kijken, niet kijken, niet kijken,..." en ik kijk!!! Grrrr.. mijn nieuwsgierigheid neemt de bovenhand en mijn ontbijt durft al eens van richting veranderen bij het zien van al die ingewandjes.  Een paar weken geleden zag ik een vos!! Ik had dat nog nooit gezien!! (ge moet daarvoor zo oud geworden zijn) Die zag er net zo uit als de vos Smirre uit Nils Holgerson... een rosse schijn en een pluimstaart. Ik had liever gehad dat hij naast mijn fiets huppelde in slow motion, zodat ik het dier in volle glorie kon aanschouwen, maar hij lag in de greppel, mooi diertje, jammer...  :-( Maar de hoofdvogel (nee het was eigenlijk geen vogel) was toen ik met Jan langs de N9 fietste in ik ineens mijn knieën kon optrekken tot boven mijn stuur van het verschieten. Er lag een hertje in de graskant!! Ik dacht eerst dat het een geit was aangezien ik sjuust dienen buik zag, maar Jan heeft zijn kar nog eens gekeerd en zag dat het een hert was.  Gezien Kerstdag nog iets te veraf is heb ik via FB gevraagd wie ik kon verwittigen om dat diertje op te halen.  Ik zag het niet zitten om elke dag te zien hoe dat beestje één werd met de natuur. Ik werd er op gewezen dat het een ree was... maar als ik daar dan het verkleinwoord van neem "er ligt een reetje in de graskant" dan vind ik dat wat raar klinken, hihihi... De dag nadien werd het diertje weggehaald.
Je ziet maar, elke dag een nieuw avontuur op de fiets... En of ik het tweede jaar opnieuw met de fiets kom!  Het wordt zomer ziede, de mooie dagen komen er weer aan.  Binnenkort nemen we terug de toeristische route (die is wel 4 km langer, maar dat is een fietspadje om u tegen te zeggen) Het vliegen-in-oogbol-percentage ligt dan wel iets hoger.  Dan mag ik het puntje van mijn zakdoek niet vergeten meenemen. En nog eens goeiedag zeggen aan mijne reigermaat. Maar zo na het werk langs de Lieve met de wind in mijn pruik... (fietshelm) OOOH, helemaal zen...
Zo, dat was het dan... als je overweegt om met de fiets naar het werk te komen en je komt uit richting Lievegem, ik kan je een stafkaart bezorgen met alle gevaarlijke kruispunten en alle putten in de baan... de glaspartijen zijn helaas een variabele factor :-)

Tot zover deze lezing (leasing)
Amen

Bastille@Sportpaleis

Gisteren gingen Manau en ik onder de noemer moeder-dochter-momentje naar het optreden van Bastille in het grootste paleis van België (al is het niet de beste concertzaal, maar daar krijg je natuurlijk wel veel fans ingepropt en dat scheelt al een hele stress bij de voorverkoop) We vertrekken ruim op tijd en rijden tot de P+R van Merksem, dat is eerst passeren voorbij het Sportpaleis en dan met de tram een teutje terug. (dan zitten we maar 7 minuutjes op de tram van vanuit Melsele zijn dat er 40)  We komen goed op tijd toe en hadden afgesproken om een frietje te stekken, dat zat dan zo in mijn hoofd maar we springen het eerste kot binnen als je uit de tram komt en dat zijn geen frieten, dat zijn van die bijna-kwart-patatten. Nieje, geef mij maar de gewoontjes, en als 't van die kwartjes zijn heb ik die liever meer gekruid... enfin, voor de rest ben ik niet kieskeurig zenne...
We gaan naar binnen en zetten ons nog efkes op ons gat.  Ik ga op zoek naar de lockers, 10 euro!!! 5 euro waarborg, maar 5 euro om te gebruiken, dat zijn toch schurken daar in Antwerpen.

Eens de menigte rechtstaat en naar voor schuift schuiven we mee en ik zie gewoon keigoed, en ik besef tegelijkertijd dat ik tussen de bakvissen sta.  Dat is dan mooi meegenomen, geen grote exemplaren in de buurt die nog kunnen opschuiven om zo mijn zicht te belemmeren, ik geef mijn positie een goeie acht op tien.  Manau staat achter mij, en eigenlijk zou dat omgekeerd moeten zijn, maar dat bakviske is een beetje groter dan mij. Naast ons staat ene wreed te stinken. Pas op, ik kan ook eens stinken naar 't zweet, maar dat was niet te doen.  Leuk om een schoon topke aan te doen om Dan Smith te proberen binnendoen, maar als er niets van stof onder uw oksel zit en ge zijt ne zweter, echt, veel keure maakt ge al niet meer :-) Het was ook keiheet!! Achter ons viel iemand flauw en twee rijen voor ons stond er ene te spuigen, olé. Ze zijn niet veel niet meer gewoon het tegenwoordig. Voorprogramma, mjaaa... dat is beter om de tijd wat sneller te laten passeren maar daarmee is 't gezegd. Het optreden begint en ik krijg het warm in Smith zijn plaats, ne hoodie met zijn kap op met een klak erbij.  Hjj staat daar zijn eerste nummer te springen maar hij was precies nog niet goed opgewarmd want zijn zangkwaliteit ging een beetje de mist in door zijn intense dansmoves. Maar dan zegt hij drie zinnetjes in het "Vlaams" zoals hij onze taal benoemd (ik ben al blij dat hij geen aaaaaantwaaaarps zei) en hij scoorde voor sympathie meteen een grote onderscheiding.  Nadien was het wel beter, echt chapeau hoor, over dat podium heen en weer en dan toch nog iets van deftige klanken kunnen produceren. Ik heb ervan genoten, 't is ook een schone vent he... De drummer leek wel de tweelingbroer van Benny Claessens (geslacht De Pauw #Metoo) ik werd ook gelukkig van hoe de die-hard-fans ieder nummer volledig meezongen.  Ik heb liever dat ze een zinnetjes vals zingen (Manau) dan dat ze staan stinken.  Toen hij zijn trui uitdeed had ik zin om de ziel uit mijn lijf te tieren maar ik wou mijn lieve dochter niet in verlegenheid brengen.  Hij had een "gebatiekte" T-shirt aan, en ik werd terug gekatapulteerd naar mijn chiro-tijd, waar we een witte t-shirt knoopten en met touwen samenbonden om dan in kleurstof te laten weken en dan kreeg je dezelfde puntige cirkels als op de T-shirt van Dan.  Al was zijn exemplaar met verschillende kleuren al voor gevorderden :-) En we moesten allemaal door de knieën, en dan springen, en dan dansen. Ik wou niet onderdoen maar mijne rug fluisterde dat ik 40+ was en ik heb mij halverwege het optreden nen brufen moeten pakken. Als dat geen reality-check is, in my face... Ik zal 't mogen uitleggen bij mijn kinesiste woensdag. We staan te wachten op de tram en er komt een tram toe met al betrekkelijk veel volk op die op de ruiten aan het bonken zijn, een bende uitzinnige (dronken) voetbalfans. Wij staan ter hoogte van de laatste wagon waar nog een beetje plaats is en vinden het verdacht dat wij als bijna enige opstappen.  Maar 't is zeker de juiste tram.  Manau stelt mij gerust. Zij is immers de tram-en busexperte.  Vooraan in de tram gaat het er nogal hevig aan toe. We gaan er nog steeds van uit dat die een overwinning aan het vieren zijn al wordt de sfeer wel grimmiger.  De tram stopt, wat zwaailichten rond de tram en ineens is het stil.  Voor we het beseffen werden de hooligans gearresteerd (enfin diegene die het niet op een lopen hebben gezet) Toen we afstapten zagen we dat er van de eerst twee tramcoupés eigenlijk niet veel overschoot, ze hadden het trammetjes afgebroken... Triestig zenne...
Wat nog triestig is (maar niet zo triestig als "voetbal een feest") is dat ik nog moest plassen en Manau een dorstje had, en ik aan een tankstation 70 cent.... 70 CENT moest geven om te mogen plassen... Dat is 28 BEF!!! Sorry, ik kan het niet afleren om alles om te zetten, hahaha...
Cruise Control naar huis want de onderkant van mijn voeten waren oververhit :-)
Ik denk dat ik 21 dagen de tijd heb om te recuperen, tons ga ik eens mijn beste Italiaans bovenhalen en ga ik eens een Eros Ramazzottietje doen.

Saluti e fino a tardi,
Buana Domenica x

40-45 The Musical

Op 13 oktober 2018 boekte ik peperdure tickets voor de Musical van Studio 100 40-45.  Zo eens met vier personen gaan kijken én een parkingticket kost omtrent 280 euro!! Op dat moment stond het nog niet vast welke cast je te zien zou krijgen.  Ik hoopte dat het niet met Nathalie Meskens zou zijn.  Ik ken die niet persoonlijk, maar ik heb het er zo niet voor. Ik ken haar vooral als aansteller op TV en niet echt als musicalactrice. Toen ik dan hoorde dat Laura Tesoro ook zou meespelen wou ik al een terugbetaling aanvragen van mijn ticket ;-)) maar ik had superveel geluk, Jelle en Clara Cleymans, James Cooke, Peter Van De Velde (Jaques uit thuis), Marleen Merckx (Simonneke uit thuis) en de grote klassebak Jo De Meyere.  We rijden naar Puurs, dat spel ligt knal in het industriepark.  Ik moet zeggen, meneer Verhulst heeft van die loods een uiterst aangename entree gemaakt uiteraard met een hapje en een drankje en een betaalsysteem waar je per 5 euro een kaart kunt opladen en waar een drankje 3,5 kost... die zien daar wel al af en toe een half eurootje in hun zakken verdwijnen door deze manier van afrekenen. Misschien wel wat te weinig WC's, maar dat is het enige minpuntje. Ik had Ube bijna een lappetette verkocht toen hij zei dat hij er niet zoveel zin in had.
Beetje stress want het duurt een kleine twee uur en ge moogt niet gaan piesen. Ik zag ooit een musical in 2007 met dezelfde Jelle Cleymans "Kuifje" voor de rest is het musicalgegeven mij onbekend.  Gert Verhulst himself  (op scherm) legt uit dat je een koptelefoontje moet aandoen en dat de tribunes verschuiven.
Lichten uit, het spel begint.  De tribune beweegt en ik vind dat dat nogal met horten en stoten is... en na een halve minuut valt alles uit, in onze koptelefoontjes klinkt een vriendelijke mevrouw "beste bezoeker, wegens een technisch probleem wordt de voorstelling tijdig stilgelegd, wij hervatten de voorstelling over 5 minuten" er wordt gelachen in de zaal, het lijkt wel een grap maar het is bittere ernst... De lichten blijven allemaal uit en dat vind ik toch een beetje griezelig, we zitten in de stekkedonkeren. Gelukkig is het inderdaad binnen de vijf minuten opgelost én is het niet midden in het "spektakel", want dat was het echt.   De tribunes schieten meteen in gang en efkes weet ik niet of wij bewegen of de plafond aan het draaien is.  Ik kan dat met geen woorden beschrijven hoe spectaculair het was. Okee, er zijn een stuk of zes hoofdrolspelers, en ik dacht precies  in mijn hoofdje dat we het daarmee moesten doen, maar ineens staat er 50 man beneden te zingen en echt, ik kreeg er zowaar een dikke krop van in de keel en 't spel was nog maar net begonnen.  OMFG (Oh My Fucking God)!! Hoe schoon was dat.  Ik ben misschien een over-emotionele duif, misschien ook door mijn chronisch slaaptekort, maar ik heb echt zo hard moeten huilen!! Zo stiekem he... gelukkig had iedereen een koptelefoon op zodat ze mijn gesnotter niet opmerkten (en Jan heeft ook efkes moeten wenen). Had ik het op voorhand geweten ik had mij wat beter voorzien want ik moest het dus doen met één papieren zakdoeksken! Ik zat he-le-maal in het verhaal!! Bij de geweerschoten sprong ik een halve meter uit mijn stoel... Het was echt prachtig!! Die Jelle Cleymans kan nogal zingen, en met zoveel emotie, en diene James Cooke, ik ken die sjuust als onnozelaar (waar ik me wel ziek mee lach) van bij Gert Late Night, die deed al van alles in de musicalwereld maar die kan echt waar een serieus nootje zingen, echt dikke respect!! Die tribunes rollen heen en weer, attributen en komen aan en afgereden, wat en supermooie special effecten. We kunnen eigenlijk besluiten dat het zijn geld meer dan waard was. En dat die dat dus elke dag minstens twee keer spelen!! Ik durf natuurlijk niet te veel te verklappen voor de mensen die nog moeten gaan, maar tegen het einde zingt Jelle een superemotioneel nummer, en met die mooie muziek op de achtergrond is dat ook een staande ovatie waard, maar ik doe even mijn koptelefoon af, dan hoor je niets meer, 't is te zeggen, dan hoor je Jelle gewoon zingen zonder muziek, en dan vraag ik mij af of hij zelf de muziek hoort in zijn oortje of zo.  Die zingt daar met zoveel gevoel en ik hoor enkel zijn stem, puur... daar word ik gelukkig van ziede... mijn traankanaaltjes worden opnieuw getriggerd door deze waarneming. TOPCAST, bij het applaus kreeg ik het alweer wa lastig :-) Ik ben echt weggeblazen en overdonderd   Ik heb mij de CD gekocht om nog eens na te genieten... Van zodra we in de auto zaten zei Ube "misschien kunnen we nu al eens luisteren naar de ceedee?" Halverwege de rit naar huis beseft Manau pas dat het gezang live werd gebracht, zij dacht aan een playbackshow of zo :-)))) Kortom, ze hebben er ook van genoten. Dit deed echt deugd aan mijn hartje.
Okee, na het zien deze Musical met al die figuranten begrijp ik wel dat dat niet betaald is met 20 euro per ticket.
Mocht je nu zeggen een combiticket voor de Lokerse Feesten of nog eens naar de musical gaan... Euh... ik zou 't niet sebiet weten... Voor wie nog twijfelt, dit moet je ZEKER doen!!! Boeken die handel!!

Ik ben er nog altijd een beetje van gepakt zelfs...

Wiewie gaat in de MRI of NMR

21 dagen geleden maakte ik op advies van mijn neurologe een afspraak voor een MRI van de hersenen. In die 21 dagen kreeg ik spontaan zweethanden en -voeten toen dat onderwerp weer ter sprake kwam.  10 jaar geleden ging ik met mijn knie onder de MRI, dat leek een bunker van een toestel met een smalle buis in.  Toen werd ik er ingeschoven, maar doordat mijn knie moest gemagnetiseerd worden bleef mijn kop nipt uit het toestel, ik moest mijn kin gewoon een beetje in de lucht steken en dan kon ik nog naar adem happen uit de kamer.  De idee dat ik dat nu in de omgekeerde richting in dat spel zou geschoven worden brachten me in een gevoel van zwaar onbehagen.

Geef mijn tien spuiten, dat vind ik niet erg, maar een kwartier in nen tunnel waarbij je adem in je gezicht weerkaatst, nope... De vriendelijke neurologe zag meteen dat ik in paniekmodus schoot en schreef met samen met de doorverwijsbrief een kalmeringspilleke voor.
Gisteren heb ik geslapen hoor... Ik had een nachtmerrie over MRI's die bestonden uit kokers die op een pin stonden en tijdens het onderzoek ook nog eens draaiden zoals een kompasnaald in een kompas.  Ik stond op en ik was superzenuwachtig.  Mijn ademhaling ging te snel en ik was misselijk.  Jan heeft een dag congé gepakt.  Door die medicatie mocht ik niet meer met de auto rijden.
Ik nam de aangegeven dosis en we vertrokken naar het ziekenhuis. Een vragenlijst invullen.  Ik schrijf op dat ik een stukje titanium in mijn kop heb en ze willen toch nog eens dubbelchecken of dat geen probleem is.  Ja hoor, een kleine paniekaanval deed mijn traankanalen openzetten. Alle schuivertjes uit mijn pruik en rode ogen, de verpleegster zag meteen dat ik niet echt in mijn comfortzone zat. Pas op, ik ben niet de enige die daar niet voor staat te springen. Gezien Jan absoluut niet zwanger kan zijn mag hij mee met mij tot aan het toestel en mag hij bij me blijven.  Dat kalmeert me wel.  Ik kan nogal op zijn kap zitten, en hij op de mijne, maar ik was blij dat hij er was.
Ze komen me halen en ik heb de indruk dat die medicatie nog niet aan het werk is.  nog een geluk dat ik kousen aanheb of ik slierde uit over mijn eigen angstzweetvoeten. Ik stap binnen in de ruimte voor het onderzoek en dat toestel ziet er minder vierkant uit dan hetgeen in mijn gedacht. Het is meer een spaceship-ronde-poort. De doorsnede van het toestel is minder diep dan mijn laatste ervaring, maar toch nog redelijk benauwd... maar omdat het vlug moet gaan heb ik geen tijd om uit mijne paniek te bekomen. Ik lig neer, koptelefoon op en er wordt een soort masker om mijn gezicht gezet dat iets te dicht zit naar mijn comfortabiliteitsgevoel :-)  Maar er zit wel een spiegeltje op, als mijn ogen ongecontroleerd openschieten zie ik niet hoe dicht de buis wel zit, maar zie ik mijn eigen tenen.  Ik probeer me op het lawaai van de machine te concentreren, precies Tiësto die een vette dansschijf aan het maken is, als je al die geluiden over elkaar zet heb je een mega-hit voor de kokoriko... Ik moet mijn best doen om mijn ogen niet open te doen.
Jan wrijft om de zoveel tijd eens met zijn vinger over mijn scheenbeen.  Vooral als ik diep geademd heb, om te zeggen van "rustig blijven"... Als de machine even stilviel bewoog ik mijn teen op en neer, Jan begreep dat weer en wreef over mijn been "ja ik ben er nog"  Echt, ik voelde me als een klein kind... ik heb soms een felle bek, maar dat moeten ze mij niet te veel laten doen hoor.
Na een klein kwartiertje komt de verpleger " 't is gedaan" ik doe mijn ogen open en ik zie dat ik nog in die buis zit, gelukkig binnen de microseconde zie ik mezelf naar buiten geschoven worden.  Terwijl ik zo snel mogelijk af die tafel wil springen voel ik me toch een beetje dizzy... We drinken nog iets in de cafetaria en ik trakteer mezelf op een eclair omdat ik het overleefd heb en omdat ik niet op de paniekknop heb geduwd, hahahahaha... nu kan ik er mee lachen hoor, maar ik weet nog heel goed hoe het een halve dag geleden was... maar dan werd ik toch een beetje door die medicatie ingehaald.  Thuisgekomen, in de zetel en een uur geslapen!!! Joatjoat... wa game nui krijgen...
Nu nog een slaaptest en dan krijg ik mijn rapport he... Ik hoop op een grote onderscheiding
Met andere woorden voor een rondje speleologie moet ge mijn niet meevragen hoor...

Special thanks to Jantje Van Daele xxx

Workshop Poppen maken...

Sommige zullen denken dat ik af en toe eens het zot in mijne kop heb.  Maar vandaag reed ik helemaal van Waarschoot naar Ronse (Creasis bij Siegried Vervaecke) voor een workshop "poppen maken".  Dat is nu eens mijn ding, zo heel de dag mogen knutselen voor volwassenen :-).
Ik wist niet zo goed wat te verwachten want er stond vermeld dat "de lesgeefster al het naai- en haakwerk" had gedaan. dus ik dacht, we krijgen een leeg popje, wat wol erop flansen, oogjes er op naaien een klaar is kees... Tarara!!!  Ja, de lesgeefster had het basispruikje gehaakt en de omtrek gestikt maar het bleef een lap stof. En als je nu denkt dat je snel een dots schapewol in een kesse (kous) steekt en dat dat het hoofd is ben je er aan voor de moeite.  We hebben niet moeten treuzelen zenne!! Heel interessant hoe je de met koorden de vorm van dat hoofd moet vormen.  De lesgeefster Fien heeft dat keigoed uitgelegd.  Draadjes aanspannen tot al het bloed uit je handen in je vingertoppen zit!  Ik dacht dat ik al een betrekkelijke prutser was maar mijn handen deden wel wat zeer, dat is toch wel een beetje arbeidsintensief met momenten.  Ik heb nu wel een zeer gat.  Heel de dag gezeten dat is niet zo goed voor mijnen derrière en mijne rug.  Over de middag zou er lunch voorzien worden en ik had gedacht aan een broodje of zo, no way, we kregen een heeeeerlijk stukje lasagne voorgeschoteld!! Nomnom.  En we werden heel regelmatig voorzien van drank en chocolaatjes.

Met andere woorden er zit geen watte in die puppe maar we werden wel in de watten gelegd.
Het is maar goed dat ik geen plastische chirurgie heb gestudeerd want ik ben van het type, de eerste steekjes zijn miniscuul en naarmate ik vorder worden de steekjes al een beetje groter... geduld staat wel in mijnen woordenboek maar niet op de eerste pagina's. :-) Iedereen kon een teint kiezen en een haarkleurtje dus iedereen had een ander exemplaartje mee naar huis.  En dan nog een draadje meer of minder aanspannen en je had al een heel ander poppemieken. We hadden enkel tijd om het popje te maken, dus kocht ik wel een kleedje bij. 't is nogal friskes en ik neem geen risico, als dat popke chucky-gewijs tot leven komt en begint rond te lopen het zou geen zicht zijn.  Ik denk dat ik het over een jaartje nog wel eens wil doen.  Want het zoetjen kost wel wat centjes, maar wat wilt ge, dat is pure ambacht :-)   Ze zeiden dat ik nog leek op dat popken, ik weet nu niet voor wie dat het meeste complimenten is, voor mij of het popje, Dat haar haar wat rost is en in de lucht staat zal er verzekers niets mee te zien hebben...hahahaha... (nochtans had ik mijn haar ook vandaag met schuivertjes vastgeankerd aan mijne kop...) Dan nog langs de meest ambetante boane naar huis, den N60... pfffff... dat schuift dus voor geen meter, maar in het terugkeren had ik companie, ik had haar op de passagierszetel gezet (zo hoort het nu eenmaal en we hebben samen meegezongen met Niels Destadsbader, woehahaha...)
Ik was wel een beetje moe, niet dat dat veel verschil is met andere dagen... Daarnet nog een quizeke meegepikt en we zijn derdes geworden op 31 groepen, dat is dus niet mis.  Dan mag je een prijsje kiezen en ik koos voor de meest kleurrijke groentenmand... en ik besef nu pas dat ik dat nog allemaal moet gereedmaken, onnozelaar dat ik ben... Nog drie keer slapen en ik moet in de buis,(MRI) help!!!! Misschien moet ik een deken over de salontafel zwieren, mij er onder leggen en al een beetje oefenen... :-) 
Zo, tijd om een beetje te slapen/rusten...

Aan iedereen nog een fijne zondag!!

Het zwaarste beroep is ongetwijfeld dat van de leerkracht... NOT!!

Leerkracht zijn is een zwaar beroep... vandaag heb ik daar echter mijn bedenkingen bij, ik wens mij op voorhand bij mijn (facebook)vrienden te verontschuldigen waarvan ik weet dat ze leerkracht zijn en ook bij diegene waarvan ik het niet weet,... Maar vandaag ben ik zooooo teleurgesteld!! Kom mij nu niet af met hoeveel tijd de leerkracht moet investeren na de schooluren...
Onze zoon heeft leerproblemen, nee, dat is geen schande, en ja het is nu eenmaal gemakkelijker als ze netjes meekunnen in de les en er mooie rapportjes worden afgeleverd.
De middelbare school, ik ken de leerkrachten niet, noch de klastitularis... alles verloopt via "Smartschool" dat is lekker persoonlijk. Als wij na een paar maand vaststellen dat het met de resultaten van Ube de slechte kant uitgaat is het al een behoorlijke drempel om daarmee naar school te trekken, lees: bij iemand die voor jou onbekend is over de toekomst van je kind gaan praten.
Toch, Jan stuurt een mail naar de klastitularis of het mogelijk is om daarover eens te praten.
Ik verwachtte helemaal niet dat wij de dag nadien na de schooltijd konden komen, wij wilden zelfs verlof nemen om aan de wensen van de leerkracht te voldoen, voor de les, na de les, tijdens een springuurtje, over de middag, echt wij hadden ons zo flexibel opgesteld omdat het enige dat wij wilden gewoon eens praten over de studiemogelijkheden van onze zoon. Zelfs eventueel zakken van richting, dus het gaat hier wel degelijk over iets serieus. Intussen heb ik begrepen dat de school daar nu blijkbaar geen reet mee inzit, dat zal wel iets te zien hebben met leerlingenaantallen... Ik moet zeggen, ik heb wel al eens een teleurstelling verteerd, maar dit was toch een topper toen ik het antwoord van de klastitularis (leerkracht Nederlands) kreeg "De resultaten voor Nederlands zijn behoorlijk, dus verwijs ik je door naar de leerkracht van Frans, Wiskunde en Nederlands op het komende oudercontact" ?!?!!!!!!! WTF??? O ja, denkt zij nu echt dat wij voor ons plezier haar "storen" want echt waar, zo komt dat nu eens over... gaan jullie maar eens tien minuutjes per leerkracht over jullie zoon gaan leuteren, het is niet echt mij probleem. Zo, wij moeten daar dus maar eens over beginnen als de school het voorzien heeft, dus over meer dan twee weken, tussen alle andere ouders die geen signaal geven dat het moeilijk gaat... en dan nog met een klokje erbij. Wat is dan een "klastitularis" een gewoon titelke??? Een bijnaampje??? OOOOh, de leerkrachten met het zware beroep, die heel de avond moet voorbereiden aan de volgende lesdag... waarschijnlijk daarmee dat onze zelfde zoon een boek moet lezen dat geschreven is in het jaar 2001, dat al zeven jaar niet meer te verkrijgen is in Standaard Boekhandel... want ja, de lessen die moeten up-to-date blijven vandaar die CONSTANTE voorbereiding ELKE avond!! En ook daarom dat de kinderen de helft van hun huiswerk op Bingel destijds en nu op Diddit moeten doen, een programma dat automatisch verbetert, ofwel is het juist, bij een tweede poging krijg je nog een half punt en na twee pogingen krijg je nul. De leerkracht heeft geen rode balpen meer nodig, nee hoor, met één druk op de knop komen de resultaatjes uitgeprint. En nee, ik zeg niet dat dat de aanleiding is van zijn leerprobleem. Ik vraag mij dan echt wel af waar het beroep een "zwaar" beroep wordt... want ja, over hun vele verlof moeten we niet beginnen of ze staan al op hun achterpoten. Ik had vandaag een werkdag van acht uur en een half, dat is dus anderhalf uur langer dan een dag van een leerkracht, dus daar is nog ruimte voor een verbeteringske... ik werk voltijds, de woensdagnamiddag is alweer vier uurtjes gewonnen ten opzichte van een gewone werkmens om de lessen voor te bereiden en dan nog alle schoolvakanties en de zomervakantie waar uiteraard het volgende schooljaar weer drukdrukdruk moet voorbereid worden. En ja, alle kinderen met al hun problematieken... awel, ik heb vandaag gezien hoe daarmee omgesprongen wordt. Onze "afwimpelmail"werd trouwens mooi tijdens de schooluren beantwoord. Jaloers van het verlof?? Zelf leerkracht worden?? Nee, niet aan mij besteed, ik zou het niet over mijn hart krijgen om zo een boertig antwoord te sturen naar ouders die een probleem proberen aan te kaarten.
Tegen een leerkracht moet je niet beginnen discussiëren, je verliest zowiezo... ik heb jaren in het oudercomité gezeten, tegen een leerkracht delf je zowiezo het onderspit. en met wat ongeluk is je kind de rest van het jaar kop van jut erbij... gewoon zwijgen, de leerkracht heeft altijd gelijk.
Zwaar beroep... my fucking ass... misschien de rollen eens omkeren... beseffen ze eigenlijk wel hoe zwaar het is om met uw muil tegen een fucking muur te lopen?! Je kinderen zijn potverdikke meer op school dan thuis!!! Sorry voor mijn taalgebruik maar ik ben zoooo boos, en nog meer verdrietig eigenlijk... en nu???
We hebben al veel gepraat met Ube, hij wist dat we een afspraak gevraagd hadden, er viel precies een blok van zijn schouders, hij was precies opgelucht... Dit weekend had hij een paar keer gevraagd of ze al gereageerd had... vandaag mocht ik hem dus zeggend dat zijn klastitularis daar eigenlijk geen interesse in had...
Ik hoop dat zijn klastitularis zodanig aan het verbeteren is dat ze zelfs niet moet nadenken over onze mail. En nu??? ... ...
Bij elke leerkracht gaan horen, "inderdaad, zijn puntjes voor mij vak zijn slecht, dingdong, doorschuiven???" Mocht zij nog de moeite hebben genomen om ons door te verwijzen naar een leerlingbegeleider of zo?? Nee... T.U.P. = TREK UW PLAN...
Topschool, echt!!! Aanrader!!!

Hoezo, hoofdpijn?? Hoezo, slaapproblemen?? pfffff...
Echt, fuck, shit en kak...

Jef Neve en Natalia @concertgebouw Brugge - ONGEZOUTEN

Vandaag stond er een optredentje van Natalia en Jef Neve in mijnen agenda... Jef Neve kan ik wel smaken en Natalie heeft mij wel al eens tot tranen toe beroerd toen ik op Youtube haar versies bekeek van "Liefde voor muziek" ze heeft een klok van een stem maar ik vind het wel een beetje een gemene tik :-)  Mijn eerste bezoek aan het concertgebouw in Brugge, mooi zaalke, maar dienen tweeden balkon is nu toch eens zo hoog, daar zou ik echt niet durven zitten.  Maar ik ben wel een beetje van een hoogteschijter want op het eerste balkonnetje van het Capitool zou ik ook niet durven zitten.  Bij Adele zat ik eens op het balkon in het Sportpaleis, ik zat tewee met mijne kop tussen de spots, zo hoog was het, gelukkig was het donker toen ik aankwam dus had ik enkel het eerste kwartierke angstzweet in mijn pollen. Wel ontzettend slechte stoelekes, mijn gat deed echt wreed zeer, deels omdat ik vergeten was dat ik mijne sjaal op de stoel gelegd had en dus scheef zat, en ook omdat tussen twee stoeltjes maar één leuning is, dus moet je overeenkomen met je buur wie zijn armen naast hem houdt en wie ze op de leuning mag leggen.

Het concertje begint en ik weet niet zo goed wat nu eigenlijk de bedoeling is. Neve speelt op zijn piano, Natalia staat op ne synthesizer te spelen en er staat een DJ te skratsjen op den achtergrond, ik vind het een beetje een rommeltje.  Het derde nummer of zo is het zover, er komt tot 20 keer "bang" (ge weet wel Bang van een Engels pistool) in Natalia haar liedje en op iedere  "BANG" gaan haar benen open en zwiert ze haar heupen voorwaarts... daar knap ik op af...  haar kostuum... ik denk dat we even Jani moeten bellen om na te gaan of dat nu mooi was of niet... het was een zwart-wit gordijnenstofke of zoiets... Ik kon niet zeggen wat ik precies verwachtte, maar het was alleszins niet hetgene wat ik zag...Ze probeerde een Jazz nummer te zingen, maar dat vond ik ook niet echt een hoogvlieger. Ze heeft echt geen Jazz-stem, haar Natalia-Aantwerpse-tongval strooide wat roet in het eten.  Natalia gaat even gaan pauzeren en Jef speelt een pianostuk en dat is het eerste moment dat ik onder de indruk ben.  Op een bepaald moment schijnt een knalgroene spot recht in ons gezicht en Kris en ik zijn vertrokken voor een rondje slappe lach. Als Jef op zijn beurt een siestatje neemt speelt Natalia op de piano en ze zingt, dat was wel knap gedaan. Haar tweede kostuum zorgde ervoor dat menig mannenvolk hun gsm paktjen en foto's namen van het pikante kleedje dat haar eigenlijk wel keigoed afging. Een schoon lijf heeft ze wel.  Tweede stuk was beter, ze bracht dan ook meer haar eigen nummers. Alhoewel ik vond dat het begin van haar eigen nummers de eerste helft weer trager werden gebracht om aan de helft van het lied over te schakelen naar de originele versie... nee, dat was niet nodig. Ze brengt dan ook wat nummer die een beetje R&B style zijn, en dat paste dan weer niet bij haar outfit...  Bij de aankondiging van het laatste nummer vertelt Neve dat ze Stoverij gegeten hebben en Kris zijn fantasie schiet de hoogte in tot voorbij het hoogste balkon... Slappe lach 2.0 en net toen Natalia het uiterst gevoelige "Halleluja" zingt... dan zaten er twee pipoos op een neer te schokken van het lachen, onze tranen waren wel echt :-))
Het was niet slecht, maar ook niet Waaaaaaw... ik denk dat het beter is de keuze te maken van OF Jef Neve OF Natalia, maar dat de combo niet echt een meerwaarde heeft.  De kans dat ik naar een optreden ga van Natalia alleen lijkt me wel eerder heel klein.  Maar wel respect want na het optreden neemt ze de tijd om met alle superfans op de foto te gaan en een babbeltje te slaan...
Zo... ik ga in mijn bedje... Hopelijk zijn de slaapgoden mij goedgezind....

Groetjessss

Wiewie en de Boxspring

Het begon in december, mijn Nautjen werd 18 jaar en dat verdiende een iets groter cadeautje dan normaal. Dus mocht zij haar kamer een beetje pimpen. Van twee éénpersoonsbedjes naar één groot bed met overtrek, zes(!) kussens en nog een beetje prullaria.  Zij wou een wit bed type MALM. En laat dat nu net het bed zijn waarin wij sliepen.  Het zou een beetje vreemd zijn dat zij hetzelfde bed koopt en wij na een paar maand ons bed wegdeden voor een nieuw exemplaar, dus we besloten dat door te geven. Dat bespaarde haar ook wat centjes.  Het was een lage versie van het bed, dus als ik op de rand zat dan zaten mijn knieën in een plooi van 90 graden, dus ge moest u wel opduwen 's morgens :-)

Dit weekend zijn we om een nieuw bed gegaan, dezelfde winkel, ander type bed.  Boxspring.
Als ik dat bed aan de zijkant bekeek moest ik spontaan denken aan het sprookje van "de prinses en de erwt". Dat leken wel heel wat laagjes... De Jan die kon het niet aan dat er geen lattenbodem inzat, en ook heeft hij een paar keer voorgesteld om onze bestaande matrassen er ook nog bovenop te leggen en moest ik hem laten doen zat hij  er ook nog de lattenbodem tussen te moffelen, maar dan had ik een klimtouw en een paar musketons nodig om het slaapmeubel te betreden.
De matrasjes zitten vacuüm gezogen en die moet je 72 uur laten acclimatiseren.  Maar euh, als je bed er al staat en je moet al die matrassen ook nog eens openleggen dan verandert de vloer van je slaapkamer in één matras.
Gisteren is Jan er ingevlogen, ik denk dat dat het eerste Ikea-meubel is dat hij in elkaar zet, want ik ben eigenlijk de beste Ikea-meubel-bouwer van heel het kabouterbos.
Het bed is niet breder of ons vorige bed, maar door die hoogte lijkt het precies op de Kaäba in Mekka, met het enige verschil dat we er niet helemaal rond kunnen door de scheve plafond, tenzij je aan de achterkant op de knieën gaat.  Mocht het een garantie zijn voor een goede nachtrust zou ik ook wel 7 toerkes doen.
In ons vorige bed hadden wij twee aparte matrassen, nu zijn dan ook twee aparte modules maar het bovenste matrasje is uit één stuk. Dat is ook zo een matrasje waar je in duwt en dat heeft dan aan paar seconden nodig om terug op oorspronkelijke vorm te komen.  Ik kruip dus in mijn bed en ik voel mij zakken, dat bovenste matraslaagje past zich gelijk drijfzand aan aan mijn lijf.  Ik vreesde efkes om in de matras te verdwijnen.  Ik lig meestal met één been opgetrokken, op mijnen buik, en mijn tegengestelde arm in "ahoi kapitein-houding" aan mijn gezicht. Als ik mij draai dan voel ik gelijk dat die matras de vorige bult nog moet "herstellen" dus dat is wel een raar gevoel en 't is wel lastiger om te keren.  Jan stapt in bed en ik voel dat ook weer keigoed, terwijl dat met de twee matrasjes niet zo was.
Ik heb dus wel keislecht geslapen!! Maar dat zal verzekers zijn omdat ik nog een beetje moet wennen, als we op reis gaan slaap ik de eerste nacht ook niets.  Deze nacht ben ik een paar keer wakker geworden terwijl ik met mijn teen op zoek was naar het gleufje van de twee matrassen, tevergeefs.  Maar de Jan?? Die heeft keigoed geslapen!! Hij behaalde een redelijk hoge score op de snurkschaal. Jan wees er mij 's morgens op dat ik bijna in het midden van het bed lag. Ik had waarschijnlijk wat schrik om er uit te toeteren. Maar eens die matras in ne kuil staat dan kan je moeilijk nog opschuiven want je rolt weer naar het putje dat je eerst vormde. Dus eigenlijk moet je uitstappen, tien seconden wachten tot de matras weer strak staat en dan je opnieuw placeren ;-)
Toen ik moest plassen besefte ik gelukkig wel dat ik in een hoger bed zat, en ik kon mij uit het bedje laten glijden.  Anders was het een ferme blooper geweest peis ik. Ik besefte dat er weer iemand onder het bed kon!! Ik ben een enorme broekschijter en ik keek altijd eens onder mijn bed of er niemand onder zat.  Dat is een traumatje uit mijn jeugd van een griezelverhaal dat ik ooit eens op veel te jonge leeftijd hoorde, dat iemand naast het bed stond en ineens werd die aan zijn enkels vastgegrepen. Ik sprong dus vroeger van een meter in en uit mijn bed, maar nu ben ik niet meer zo felixbel, dus kijk ik gewoon efkes.  Met ons bed van MALM was dat niet nodig, dat was zodanig laag dat daar met de beste wil van de wereld niemand onder kon. Hahaha... Als Jan niet thuis ik kijk ik zelfs eens in mijn kleerkast ook...
MAAR, ik ben deze morgen opgestaan zonder last in mijne rug!! Ik heb een holle rug en tegen de morgen kan dat wel eens wa zeer doen.  aja, een hol rugsken en op uwen buik slapen is niet bevorderlijk, eigenlijk zou ik ne wok onder mijnen buik moeten steken :-). Dus 's morgens moet ik mij efkes op een bolleke leggen en dan is dat meteen beter.  Dus, in dat opzicht ben ik al wreed content.
Vanavond een nieuwe poging.

Groetjes
Kabouter slaapstoornis

Goede voornemens... Less is more...

Het einde van het jaar loert alweer om het hoekje, dus dat wordt alweer tijd om pen en papier te nemen en een lijst aan goede voornemens te noteren...

Goede voornemens vragen extra inspanning, nie meer eten, nie meer roken, nie meer (overmatig) drinken behoren tot de toppers denk ik mocht het ooit een vraag zijn bij "De Slimste Mens"
Niet meer roken lijkt me de makkelijkste, aja, ik rook niet, toen ik meer dan 20 jaar geleden aan mijn eerste sigaret trok heb ik me zoooo hard verslikt, ik heb het nooit meer gedurfd.  Tja, meedoen met den hoop heet dat, al had ik beter ook zo een beetje gelijk de meeste een beetje rook in mijn mond genomen en onmiddellijk weer uitgeblazen, maar nee, ik ging meteen voor het echte werk, heel mijn longblaasjes vol, en ik heb het geweten.  Al dacht ik op dat moment dat mijn laatste uur geslagen was, daar ben ik achteraf gezien wel blij om. Ik denk dat ik naar alcoholverbruik toch bij de braafkes ben, want na twee alcoholische drankjes ben ik nog steeds lazarus :-)
Maar dit jaar ga ik voor het principe "Less is more" in plaats van de lat hoger te leggen ga ik die gewoon wat lager leggen.  2019 zal in teken staan van ZELFZORG... yesyes, gedaan met er naar te streven dat iedereen me graag heeft of ziet, dat kost mij te veel energie.  Het zal zeker nog invloed hebben om mijn bloeddruk, trapeziumspier en verdrietshormoon en dat mag, maar dat moet DRINGEND gelimiteerd worden... Ik heb mij een imaginair berevel gekocht bij bol.com en ook een pot met immuniteitspoeder tegen al het negativisme waarvan sommige mensen schijnbaar wel gelukkig worden.  Maar, respect voor ieders levensmotto alhoewel "een dag niet gezaagd is een dag niet geleefd" behoort niet tot mijn favoriete quotes... maar een beetje poeder over mijn kop en vanaf heden heeft dat geen invloed meer op mijn humeur (I wish)...
Je krijgt wat je geeft, hahaha... Hoezo klinkt dat wat radicaal??
Gelijk ik het opschrijf ben ik wel fier op mezelf... :-)
De REM-slaap wordt omschreven als de slaap waarin je hersenen de gebeurtenissen van de afgelopen dag verwerkt.  Door mijn slaappilletjes lig ik wel een paar uurtjes strike, maar geraak ik niet tot in de REM-slaap en ik denk eerlijk waar dat het daardoor is dat mijn hoofd, mijn spiertjes en mijn hartje soms bijna openbarsten.  Ik ben oververzadigd!! Straks spat ik open zoals een fles kefir-limonade die al een paar dagen staat te gisten zonder te ontluchten.  Ik zweer u, als ge dan den dop opendoet is heel je gezicht, pruik en keuken gezegend (muur en plafond incluis) Ik moet dus dringend van dat slaapprobleem af!  Prioriteit nummer één!
2019 wordt het jaar van de andere aanpak :-) of dat een goed jaar wordt of niet, dat zal nog moeten blijken, hahaha...
Desalnietemin wens ik jullie allemaal oprecht een heel gelukkig en gezond Nieuwjaar toe, laat jullie omringen met de mensen die je de moeite waard vinden...
En "LEEF, alsof het je laatste dag is, Leef, alsof de morgen niet bestaa-aa-aat..." Nooit gedacht dat ik nog onder de indruk zou zijn van een lied van Andre Hazes Jr. :-)

La nouvelle Wiewie est arrivé... (of zal toch een verdienstelijke poging doen ;-)
x

Insomnia part 1356.0

Zo, de klokken van de prachtige Sint Mauruskerk van Beke hebben zonet aangegeven dat het vier uur is, ik heb een uurtje geleden ook gehoord dat het drie uur was.
Ik heb een boek gelezen van slaapexperte Annelies Smolders en als je niet kan slapen moet je uit je bed.  Ik heb een uur liggen overwegen of ik dat zou doen, ik lag daar wel op een heerlijk temperatuurtje in mijn bed, maar daarmee is alles gezegd. Dat Jan zo vredig ligt te slapen werkt dusdanig op mijnen teen.  Ik sta op en als de slaap terug keert mag ik terug in mijn bed.  Maar ik kom beneden en ik ben nog nooit zo klaarwakker geweest, ik geef toe, ik ben een beetje zenuwachtig wat dat gaat geven. Ik heb een vermoeden dat ik zal moe worden tegen 6.20, mijn wekker staat immers om 6.30...
Ik heb de neiging om aan mijn slaappilletje van morgen al eens te likken.
Ik moet misschien overwegen om nachtelijke telefoon/chat-permanentie te doen, De ultieme dienstverlening voor de mensen met nachtdienst."Goeienacht, het beste ziekenfonds ter wereld, hoe kan ik je helpen" Misschien beter geen skype want ik zie er niet uit met ongekamde pruik. En ineens moet ik denken aan die oudste bekende zin in het Oudnederlands: Hebban olla uogala nestas... :-))) Ik moet zeggen, ik word van mijn nachtelijke opblijf-sessies wel slimmer... Dan schiet mij zo een flard van iets wat ik ooit heb geleerd van vroeger binnen en dan zoek ik dat opnieuw efkes op... aja, anders moet ik daar zo hard over nadenken dat ik weer een reden heb om niet in slaap te vallen... terug naar mijn nachttelefonie: "Hoezo je hebt een slaapprobleem? Laat ons dan wachten op nog twee inbellers en dan kunnen we een potje kaarten" ;-) of "Is 't waar madam, vertel ne keer... en binnen de korste keer laat ik iedereen zijn leven vertellen"
Ik maak al snel een berekening en ik stel vast dat het een lastige dag zal worden, vier uurtjes, dat is niet mijn record, maar dit resultaat behoort al bij de tegenvallers.
Vorige maand heb ik gebeld naar een neuroloog om dat eens van dichtbij te bekijken, en ik mag op 1 februari gaan, zo is dat nu eenmaal, maar na jaren slecht slapen zal ik die drie maand nu ook wel overleven zeker.  Ik hoop dat zij binnen de twee minuten mijn Melatonine-knop kan resetten en dat ik in de nacht van 1 op 2 februari ga snurken zoals het schattigste hangbuikzwijn die er bestaat.
Ik heb een voordeel, als ik moe ben lach ik met alles... Ik overweeg straks op het werk binnen te komen om 8 uur "goeiemiddag" :-) Tja, dat zou ik als enige plezant vinden.
Kan ik mijn Insomnia niet inruilen tegen een hardnekkige teenschimmel of zo? Dit is echt niet plezant.  Wat ik wel al ondervonden heb is dat mijn slaapkwaliteit bijna altijd rechtevenredig staat met wat de dag ervoor is gebeurd. Had ik een goeie dag, dan valt het mee, dan bent ik pas wakker om vijf uur, als het een stressy dag was, dan heb ik het vlaggen.
Volgens het boek van Smolders moet je je hersenen trainen dat je bed geassocieerd met slaap, vandaar dat je er uit moet als je wakker ligt. Je mag tv kijken maar het het moet luchtig blijven, dus ik denk dat "The Conjuring" bijvoorbeeld geen goed idee is... dan durf ik zelfs niet meer naar mijn bed, hahaha ik denk dat ik een beetje ga haken, wie weet is steekjes tellen een beetje hetzelfde als schaapjes tellen. Hopelijk val ik niet als een blok in slaap op mijn haaknaald, of ik maak mijn eigen horrorfilm.  Ik zou bij deze graag een cola bestellen tegen kort na de middag...
Ik heb er op zich niet veel vertrouwen in maar mijn eerste voornemen voor 2019 is van mijn slaap-issue afgeraken... dat is al meteen een uitdaging, geen ruimte meer voor andere zaken, PRIORITEITEN stellen heet dat...
Indien vandaag mijn intonatie lichtjes anders is dan je van mij gewoon bent, gelieve mij alvast te excuseren.
In case I don't see you, goodevening, goodafternoon and good night... vooral da laatste... #TrumanShow #Wiewieshow

Ik voel hier nog steeds geen slapend vuurtje aanwakkeren :-(

Sylviezzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz...
Nope, nog steeds niet aan het slapen...

Verjaardag en zieksken

Jan vierde vrijdag zijn 45ste verjaardag, en elke verjaardag die je kan delen door 5 wordt net iets specialer gevierd dan de vier verjaardagen ertussen :-)
Ik besluit zijn (ex-)voetbalvrienden en sympathieke echtgenotes uit te nodigen voor een etentje in Italiaan IL Riccordo in Deinze, nee ik heb geen aandelen, maar dat is nu eens echt de moeite!! Een aanrader!
Zij zouden om half acht verzamelen en Jan en ik zouden arriveren tegen kwart voor acht... zoals afgesproken zaten zij op wacht met een aperitiefje... Ik kom binnen en ik zeg "ik heb gereserveerd" en de juffrouw vraagt "met hoeveel personen" Ik ben helemaal van mijn melk door die vraag want op dat moment is Jan er nog van overtuigd dat het een tête à tête wordt :-) Ik lispel tussen mijn tanden "met acht" en gelukkig maakt ze snel dat ze verderloopt en zonder dat Jan echt kan nadenken over mijn antwoord en uitmaken of het een grap was of niet slaan we het hoekje om en zit het gezelschap te glunderen... En Jan ook hoor, hij zag wa bleek van 't verschieten :-) Het was een supergezellige avond en later zal blijken dat er op vrijdag 14 december bij den Italiaan een tafel was die ver boven de "aanvaardbare" decibels ging... Gelukkig zat het restaurant niet zo vol en zat er geen kersvers koppeltje die voetje wrijf wou doen in alle rust... Superlekker gegeten en speciaal voor ons hebben ze nog wat Sabayontjes gemaakt terwijl de keuken eigenlijk al dicht was omdat het Jan zijn verjaardag was. Ja ik had het concept doorgegeven bij de reservatie, en er stond een bordje op de tafel met "auguri" en een zakje Italiaanse bolvormige chocoladebollen die je ook bij de koffie kreeg.  Dat vond ik mega-sympathiek.  Yip, eerst dacht ik dat de augurken in de reclame stonden "auguri" maar toen ik het doorhad werd ik er instant gelukkig van.
Nadien nog in een plaatselijk café met allesbehalve de originele naam "Pompierken" volgens mij heeft elke stad een café met de naam "Pompierken" :-) Maar wel een wreed schoon doeningske en ne propere man achter den toog, (die mag mijn brandje wel eens komen blussen, hahaha) is ook niet onbelangrijk :-)
Ik neem mijn slaappilletje en ik slaap tot half acht!!! Ik was een paar seconden keiblij, tot ik besef dat ik pas om 2u in mijn bedde lag... de effectiviteit is niet meer wat het geweest is.
Zaterdag een rustig dagje thuis, boodschapjes doen en tegen zes uur gaan we richting Kortrijk Parkhotel... Nog een intieme part two met two...

Bij reservatie heb ik bij opmerkingen gezet "graag een kamer met een bad", wij hebben een inloopdouche en daar heb ik al megaveel spijt van gehad. Zo een badje pakken is zaaaaaalig.
Dus dat wel even een intermezzo uit eigenbelang. Tussen de aperitief en het eten lig ik 40 minuten te weken onder een berg schuim in veel te warm water want mijn vel dampt en ziet knalrood.  Mocht ik uit dat bad gekropen zijn recht in mijn bedde ik sliep als een marmot.  We eten in het restaurant, geen voorgerecht, geen dessert want eigenlijk zo twee dagen na elkaar...fjuuw dat is er wat over... Ik eet een kabeljauwke en Jan een stukje Os...
Na het eten kijken we nog wat teevee en genieten van de quality time, rust, en een keigoed bed!!... ... ... en ik neem mijn slaappilletje... en dan krijg ik een bericht van mijn lieve dochter dat ze zich echt slecht voelt... half groggy geef ik een antwoord, ik word overmand door megaveel schuldgevoel en eigenlijk wil ik naar huis, maar Jan ligt al te slapen...
Nog eens om middernacht gaan er wat berichtjes over en weer, ik hoor dat het niet goed gaat, ik zeg haar wat ze moet nemen en zo snel mogelijk moet slapen.  Eens ik te lang wacht om in slaap te vallen werkt dat spul ook niet meer dus ik lig heel de nacht te piekeren in dat keigoeie bed... 's morgens vroeger dan gepland (uitgebreid)  gaan ontbijten en vlug naar huis... Wel supergenoten, maar ja, zelfs al zijn ze 18, als ze ziek zijn dan blijven dat gewoon je kindjes ee... Naar de dokter van wacht geweest, en met wat medicatie en drie dagen rust zou het beter moeten zijn.  't schaapke ligt alweer te slapen... Die stage is toch niet te onderschatten, ineens voltijds meedraaien in de shiften van het echte verplegend personeel van de vroegen, overdag en de laten en daarna nog wat studeren...  En den Ube??? Die heeft een woordenboek waar ze het woordje "studeren" in vergeten zijn. :-s
Intussen heb ik mijn Kerstmenu ook opgemaakt in mijn hoofdje.  24 december verlof, en ervoor en er na wat vrije dagen wegens weekend en feestdagen... ooooh, ik tel al af en mijn weegschaal telt verzekers al op... Enfin..

Geniet van de eindejaarsdagen...
Dzjuu, ik heb mijne kerstboom nog niet gezet...

België en Holland zeggen "Jaaaaaa"

Isabelle (Isa voor de vrienden :-) en Hans hebben gisteren elkaar aan de spreekwoordelijke ketting gelegd, hahaha, ze zijn dus getrouwd... een heel normaal vervolg breien aan hetgeen voor hen dus als "voor altijd" aanvoelt en dat zie je ook.  Samen hebben ze nu ook een camper gekocht (ne mastodont, je kan er als het waren ne volksdans in placeren) en on the road zingen ze dan samen "roekoe roekoe"  gelijk twee verliefde duifkes.

Jan en ik waren bij de sjansaars die een ingangsticket kregen om aan het feestje te participeren. (Dat ging alleszins vlotter dan een ticket scoren voor Rammstein in de Kuip in Rotterdam waar de klotewebsite je in de wachtrij zwierde en je na 100 keer refreshen er gewoon weer uitvloog en je nu enkel nog aan de dikke vette profiteurs die ze allemaal in den bak mogen draaien een ticket kan kopen op internet aan het driedubbele van de prijs)
Mooi op tijd komen we aan het feestpaleis, zo hadden ze hun huis toch omgetoverd. Isa en Hans zien er fantastisch uit! Er is al heel wat volk aanwezig en ik ben nog ik dubio of ik handjes zou geven of totten aan iedereen maar de eerste persoon trekt me naar zich toe en geeft me drie kussen... owkeej... kussen dus, hahaha. Hans zijn naam begint met de "H" van "Hollander" en zo hoor je meteen bij de rondgang of het een aanwezige  van kamp "België" of kamp "Nederland" is.  Stuk voor stuk vriendelijke mensen, het was een gezellig zootje ongeregeld :-) Eigenlijk kon je team België nog opdelen in team "Meetjeslands boerendialect" en "het Wuk Westfluutse team"
Met een paar collega's verzamelden we rond een partytafel die afgeladen vol stond met chipjes, salami, olijfjes in vijf verschillende versies, cackertjes,... Ik ben daar opgevolgen gelijk nen onnozelaar.  Na het eerste drankje was het zelfbediening. We kwamen helemaal niets te kort!
En uiteraard hebben we geroddeld, er zullen heel wat neusjes gejeukt hebben denk ik. En we hebben ook gelachen, en ook gepraat over de gewone dingen van het leven, en over mijne velo (tuurlijk!! al ben ik er zelf NIET over begonnen)... :-)
Ik mocht de mooie trouwringen aanschouwen en ik vond toch dat de juwelier een groter lettertype mocht gebruikt hebben, al was het wel heeeel fijn en mooi geschreven.  Mijn ogen zijn precies niet meer wat ze geweest zijn. Ik moet dringend eens naar de Pearl peis ik.
Er werd heerlijke pasta geserveerd op drie wijzen. Ik nam de Carbonara, supperlekker maar diene snoodaard van ne kok had daar toch gelijk een peperke in gezwierd, het was wel redelijk strafkes.
Af en toe zag ik nog mensen opduiken die ik nog niet gezien had, er was dus wel veel volk, ik mijne living zouden ze alleszins niet passen :-) Maar het werd wel keiheet! Ofwel was het een Carbonara-vapeur.  Hadden die een spanplanfond gehad, dienen doek hing weer op de grond van de warmte.
Op een bepaald moment werden de tafels aan de kant gezwierd voor een paar dansnummertjes en er werd een speech gehouden door de zus en dochter van Isa.  Toen Sarah haar speech gaf zat ik neer tussen twee partytafels en ik zat achter 't gat van de fotograaf.  Diene speech was nogal emotioneel geladen en ik beet op de binnenkant van mijn kaken om me sterk te houden.  Toen ik mij rechtstelde zag ik dat iedereen daar stond te stjiepen... #traantjesvangeluk 't was schoon om dat nieuw gezinnetje zo gelukkig te zien. (allee, nieuw, 't is te zeggen, nu is het officieel) We hebben ook nog een dessertbuffet gekregen, OMG, ik heb mij moeten inhouden want je kon daar helemaal over de rooie gaan.  Zes uur en een half verder lieten mijn hielspoortjes weten dat ik genoeg gestaan had :-) Hadden ze mij in een taxi gezet met puntenbordjes had ik een 10 gegeven voor sfeer en gezelligheid en een 10 voor spijs en drank.
Lieve Hans en Isabelle, ik wens jullie ook langs deze weg nog eens een heel fijn avontuur samen, ook met Oscar (de mobilhome) geniet van het leven en geniet vooral van elkaar xxx